Wederzijdse liefde bij Gregory Porter in de Ziggo Dome

Het is geen geheim dat ons land een speciaal plekje in het hart van Gregory Porter heeft. De grote vriendelijke reus is een graag geziene gast op festivals als North Sea Jazz en zijn inmiddels legendarische concert met het Nederlandse Metropole Orkest is er één van internationale allure. Door de avond vóór zijn grote show in de Ziggo Dome nog even langs Arjen Lubach te gaan om te praten over koetjes en kalfjes, laat Porter blijken dat hij ons land al een tijdje in zijn armen heeft gesloten.

Tekst: Sebastiaan Quekel

Foto’s: Ans van Heck

Superpersoonlijk

Het bijna twee uur durende concert in de Ziggo Dome, de grootste show in Porter zijn carriére, laat zien dat die innige liefde geheel wederzijds is. Al na het derde liedje, het superpersoonlijke No Love Dying dat Porter opdraagt aan zijn door corona overleden broertje, rollen bij de fans de tranen over de wangen en springen ze van hun stoel voor een oorverdovend applaus die tot aan de andere kant van de Arena nog te horen is. 

Gregory Porter, bekend om zijn atletische bouw en aanzienlijke lengte, is vanavond uiteraard opnieuw stijlvol gekleed, inclusief het kenmerkende petje. De 50-jarige winnaar van twee Grammy’s blijkt niet alleen een artiest in hart en nieren, maar bovenal een zéér innemende man te zijn. Hier staat geen zanger die de Ziggo Dome maar even als een verplicht moetje ziet. Hier staat iemand die zichtbaar houdt van zijn fans, met een lach op zijn gezicht die een zowel aanstekelijke als betoverende werking heeft. Die verhalen vertelt alsof de vrouw die zijn hart gebroken zit recht voor hem staat, met een oprechtheid die je zelden op een podium mag aanschouwen. 

Kippenvel

Je zou met zo’n topgozer bijna vergeten dat hij ook nog eens een meer dan fantastische stem in huis heeft. Zelfs na de zoveelste uithaal blijft het verbazingwekkend om te zien hoezeer Porter die warme, diepe stem onder controle weet te houden, en met wat voor een perfecte timing hij zijn nummers bezingt. Of hij het nu in de Ziggo Dome met een groot orkest of met een klein ensemble moet doen: het kippenvel staat bij iedereen duimendik op de armen.

In de tweede plaats komt dat omdat Gregory Porter zich door een krankzinnig goede band heeft laten omringen. De muzikale intermezzo’s volgen elkaar in hoog tempo op, waarin de geweldige saxofonist Scooter Brown een hoofdrol opeist en de Ziggo Dome als het ware in een Amerikaanse jazzclub omtovert. De vier blazers en de negen strijkers geven Porters zwoele soul en jazz een mooie warme gloed, zoals bij het lang uitgesponnen Mister Holland, die met een schreeuwende Porter iedereen voor de zoveelste keer uit de stoelen krijgt. Een razendsnelle versie van Papa Was a Rollin’ Stone kwam als een verrassing en voelde als de kers op de taart.

In zijn tienerjaren zat een slepende schouderblessure een veelbelovende carrière als American Football-speler dwars, maar het fantastisch emotionele concert in de Ziggo Dome laat zien dat Gregory Porter op dit moment met zijn kop boven het maaiveld uitsteekt in het land der jazz-artiesten.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws