Uitbundig Goffertpark baadt in hitte tijdens misschien wel de laatste keer Rammstein

,,Een laatste liedje, een laatste kus. Tot ziens, de tijd met jou was leuk.” Met deze warme woorden en een handkus zegt Rammstein-zanger Till Lindemann (59) in slotnummer Adieu het Goffertpark vaarwel. Wie uitgaat van het slechtste zal denken dat Rammstein misschien wel zijn laatste lied in Nederland heeft gespeeld. In dat geval kunnen de fans terugkijken op een ronduit spectaculaire finale, die – net als in De Kuip drie jaar geleden – alleen even op gang moest komen.

Tekst: Sebastiaan Quekel
Foto’s: Erik Weiss/Jens Koch

Met een industrieel decor dat doet denken aan het duistere rijk van tovenaar Saruman en gigantische vuurballen die zelfs halverwege het veld de lucht in schieten heeft Rammstein een duidelijk doel voor ogen. Niet alleen de mensen vooraan met de duurdere Feuerzone-tickets, maar álle 65.000 bezoekers in het Goffertpark moeten omver geblazen worden door een spectaculair concert vol vlammen, bombast, theater en natuurlijk overdonderende tanzmetal.

Dat een show van Rammstein spectaculair is staat inmiddels buiten kijf. Maar: het is de vraag of alle bezoekers in het reusachtige Goffertpark er wat van hebben meegekregen. Door de pietepeuterige schermpjes naast het decor, het lage podium en de hoogteverschillen op het veld is het voor veel bezoekers vrijwel onmogelijk om iets van het concert te zien. Het helpt ook niet dat Rammstein het échte visuele spektakel pas voor het laatste uurtje bewaart.
Natuurlijk doet Rammstein dat met een reden. Als de zon achter de bomen is weggezakt maken de lichten en vlammen pas écht indruk. Toch maken de Duitse metaltitanen daarmee dezelfde klassieke fout als met het concert in De Kuip. Klassiekers en nieuwe liedjes die vroeg in de set voorbijkomen, zoals ‘Armee der Tristen’, ‘Links 2-3-4’  en ‘Sehnsucht’ krijgen nu niet de visuele opsmuk waar je op hoopt. Het lekker dansbare ‘Zick Zack’ – een persiflage op plastische chirurgie – is wereldwijd een enorme hit met dank aan die hilarische videoclip waarin de bandleden met opgespoten gezichten een optreden geven. Maar in Nijmegen houdt Rammstein het op een beperkte choreografie die weinig indruk maakt.

De locomotief die Rammstein heet moet duidelijk even op stoom komen en dat is niet zo erg. Wat wel begint op te vallen is dat de band het de afgelopen jaren nalaat om oude patronen te doorbreken. De slager en de kookpot van ‘Mein Teil’, de rubberen bootjes over het publiek, het piemelkanon van ‘Pussy’, de brandende kruisboog in ‘Du Riechst so Gut’: het ziet er allemaal weer bijzonder fraai uit, maar voor de doorgewinterde fan is de verrassing er inmiddels wel van af.

Dieptepunt van de avond is als Rammstein het publiek voorafgaand aan ‘Deutschland’ een danceplaat voorschotelt, met gitarist Richard Kruspe die á la Martin Garrix letterlijk boven het decor uitstijgt en zijn handjes in de lucht gooit. Overduidelijk bedoeld als grap en met als doel om de overige bandleden een rustpauze te gunnen, maar het slaat als een tang op een varken. Het zorgt ervoor dat we eigenlijk al geen zin meer hebben in de échte uitvoering van ‘Deutschland’, waarbij wederom het gestoorde schouwspel uit de prachtige videoclip achterwege blijft.

Rammstein slaat na deze zeperd gelukkig snel terug met een finale zoals alleen de Duitsers dat kunnen. Tijdens ‘Du Hast’ vliegen er suizende vuurpijlen heen en weer over de bezoekers, die vooraan zelfs moshpits beginnen. Het immer meeslepende ‘Sonne’ baadt het Goffertpark in ultieme hitte met metershoge vuurballen die zelfs achteraan het veld de hoogte in vliegen. Een pianoversie van ‘Engel’, met gevoel en emotie opgevoerd op een vierkant blok links vooraan het veld, zorgt voor het eerste echte kippenvelmoment van de avond.

De tweede toegift bestaat uit ‘Rammstein’ – waarin Lindemann op een pauw lijkt met vlammende veren die uit zijn jetpack branden – ‘Ich Will’ en het nieuwe, maar toepasselijke ‘Adieu’, het slotnummer van het laatste album waarin Rammstein suggereert er binnenkort mee op te houden. De groep vertrekt uiteindelijk in een lift naar het hoogste puntje van het decor en lost daar met een luide knal op in het niets. Een spectaculair einde van een uiteindelijk toch wel spectaculair concert. De volgende keer graag een andere locatie en met fatsoenlijke schermen, want zelfs voor een megaband als Rammstein is het Goffertpark echt te groot.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws