Tropisch feest van de vrienden Barry Hay & JB Meijers

We zijn besmet met een Mexicaans-, Caribisch-,Calypso-virus

JB: ‘Barry heeft een ongebreidelde fantasie

Barry: ‘JB is een wonderkind in grotemensenkleren

Fiesta de la Vida. Een vrolijkere manier om samen het leven te vieren bestaat er bijna niet. Het duo Barry Hay & JB Meijers laat de mariachi trompetten schallen en er wordt in het Spaans gezongen. Sinds JB zijn Quasimono Studios op Bonaire vestigde klinken de mannen nog tropischer. De Ziggo Dome wordt op 5 november gehuld in vrolijke zomers kleuren en verwacht een uitgelaten feestje.

Tekst: Willem Jongeneelen

Twee mannen met een klik. Na wat sleutelen zit het snor met die zoomverbinding met Curaçao. JB (49) gehuld in een zomers blouseje buigt zich over de techniek, Barry (73) mét zijn onafscheidelijke zonnebril loopt driftig heen en weer in gebruind ontbloot bovenlijf. Van het leeftijdsverschil hebben de heren nog nooit iets gemerkt. JB: ,,Ik ben ouderlijker. Ik ben dan wel 49, maar eigenlijk ben ik 73. Voor ons maakt het verschil niet uit. We tillen er niet zo zwaar aan.”

Barry verklaart dat de klik er meteen was. We leerde elkaar kennen bij Ilse Delange. Ik mocht op bezoek bij haar in Nashville en blijven logeren, wat blijkbaar een unicum was. De dag erna repeteerden we en meteen ontstond de vriendschap. Later kreeg ik van Universal de uitnodiging om een soloplaat op te nemen. Ik zei: Oké, maar alleen als ik dat met JB mag doen. Nee, dat wist JB zelf nog niet. Bij Universal keken ze eerst wat schichtig om zich heen, maar ik dacht: die slag is mij!”

Fiftyfifty

JB was wel te porren voor een samenwerking. ,,Jazeker. Meteen zin in. Ik produceer wel vaker iets. Maar Barry wilde verder gaan. Met ook mijn naam op de hoes, omdat alles op fiftyfifty-basis ging.” Dat werd in 2019 het album For You Baby, vol opvallende covers variërend van Elvis Presley, Dr. John, Split Enz., Lou Reed tot Roy Orbison (een duet met Danny Vera), met ook toen al een zonnige aanpak soms. Barry: ,,We presenteerden een nummer bij Matthijs in De Wereld Draait Door en verzonnen daar ter plekke dat we ook samen gingen optreden. Twee shows in Paradiso verkochten meteen uit. Daarna brak die coronapleuris uit, verhuisde JB naar Bonaire en konden we weinig anders doen dan nog zo’n plaat maken.”

Daarvoor grabbelden de heren eerst opnieuw in de doos met covers, met hier en daar nog originelere arrangementen in een nog gewaagdere productie, maar met ook vier compleet nieuwe eigen songs. JB: ,,Barry heeft een rijke fantasie, ik helemaal niet. Hij heeft een idee, een zin en meteen een tekst. Ik bouw demo’s. Dat samen, dat wordt een soort terugkerend patroon. Dan kijken we elkaar aan en weten meteen, ja, dat wordt wat. Het gaat snel vaak. We zitten niet dagenlang aan een veer te likken.”

35 zeemijlen

De mannen noemen zich buren. JB woont echter op Bonaire, Barry op Curaçao. JB: ,,We wonen 35 zeemijlen uit elkaar.” Barry: ,,Het is 20 minuten vliegen. Tussen Amsterdam en Maastricht ben je langer onderweg. Het is geweldig om met JB te werken. Hij is snel! Hij is de snelste producer die ik ken. Hij is tevens geduldig, kundig en tolerant. Ik kan best wel eens vervelend zijn soms, hij nooit. Hij is een wonderkind in grotemensenkleren. En hij kan nog rolschaatsen ook. En een ei bakken! Hij kan alles. Of bijna toch. Fluit spelen kan hij niet. Maar dat kan ik dan weer wel! We vullen elkaar aan.”

JB: ,,Barry is een inspiratieapparaat. Vol fantasie. Er komen altijd wel ergens glitters en aureooltjes uit. En hij is nooit onzeker en durft alles. Hij zegt nooit dat iets niet kan, al lijkt dat uiteindelijk nooit op een kies trekken zonder verdoving. We durven alles uit te proberen, gekte mag en het is ideaal dat het niet over zoveel schijven loopt. Wij twee doen het en beslissen het.”

Mongools gitaartje

Barry: ,,Het is ideaal dat iemand al die ideetjes ook uit kan voeren. Dan wil ik iets spelen, maar raak al snel de kluts kwijt, terwijl hij dat dan wel vlekkeloos afmaakt. Zo hebben we ons helemaal uitgeleefd in het nummer Magic Carpet Ride van Steppenwolf. Er zit nu een Zuid-Amerikaans tintje aan, maar dat nummer blijft LSD-achtig trippen. Het werd uiteindelijk een heel maf geluidspalet. We wilden harem-stemmen, en JB pakte er ook nog een Mongools gitaartje met 2 snaren bij. Ik hoorde meteen dat dat wel Marrakesh-achtig klonk. Hij speelt alles zo gemakkelijk, en ach zo houden we elkaar van de straat, haha.”

Hay verklaart dat ze nooit iets zomaar coveren. ,,Oké, we deden voor de lol ook redelijk rechttoe rechtaan You Never Can Tell van Chuck Berry, en ook Spirits In The Sky van Norman Greenbaum leende zich er wel voor om het op onze manier te verknoeien. Die song paste prima in ons stramien. We hebben het nummer alleen vet gemest, want eerlijk gezegd klonk het origineel best wel krakkemikkig.”

Song zonder refrein

De keuze voor Twist In My Sobriety van Tanita Tikaram zal meer mensen verbazen. Barry: ,,Dat leende zich perfect om te vermexicaniseren. Danny Vera belde me gisteren om te vertellen dat dat zijn favoriet op het album was. Ik had het eerst nog wel willen gooien, maar na het intro opnieuw ingezongen te hebben werd het uiteindelijk een te gekke cover.”

Er staan meer opvallende covers op het album. Een van de fraaiste is Indian Rope Man, bekend van onder meer Julie Driscoll, maar origineel van Richie Havens. Barry: ,,Ik heb Havens ontmoet begin 1970. Speciale man. Zijn persoonlijkheid, maar ook dit nummer is me altijd bijgebleven. Het is een song zonder refrein. Dat heeft me gebiologeerd. JB kende het niet en dit nummer heb ik hem echt moeten aanpraten. Eerst zag hij het licht absoluut niet, maar de basriff deed zijn oren spitsen. De tekst is ook so far out. Ik ben blij dat onze versie zo goed gelukt is.”

De meisjes

JB heeft een verklaring waarom het project zo geslaagd is. ,,Er was geen verwachtingspatroon op voorhand. Dat is fijn. Waarom moet altijd alles zo stick to your guns zijn? Wij konden naar hartenlust zaken uitproberen. Je moet experimenteren, dat houdt een geest fris.” Barry: Mensen noemden de keuze voor It’s Not Unusual van Tom Jones ook gewaagd. Dat is geen rock-‘n-roll, zeiden ze dan. Nou, dan zeg ik: dikke pik! Het origineel was heel bombastisch. Wij hielden het rustig en ik vond het fijn om te croonen. Ik hoop dat de meisjes het leuk vinden. Dat is sowieso eigenlijk het enige waar ik het voor doe!”

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws