TOOL: De beste band ter wereld | Concertverslag

In juni, 2019 waren ze daar opeens. Tool in Amsterdam. Het werd een gedenkwaardige avond. Zeker omdat vanwege de corona-epidemie alles instortte. Tool staakte de tour en het wachten kon beginnen. Gisteravond keerde de mannen uit Los Angeles terug. En ja, het is haast niet te geloven maar de show was dit keer nog strakker, verrassender en enerverender dan die in 2019.

Tekst: Redactie Soundz
Foto’s: Ashley Oomen

Geen flauwekul

Waar dat aan lag is moeilijk te zeggen. De band deed afgelopen weken al een aantal concerten op het Europese continent en als je dacht dat het niet strakker kon, bewees het viertal in de Ziggo Dome het tegendeel. Contactgestoord is onze Maynard James Keenan nog altijd. Maar het is een bewust gekozen afstandelijkheid. Hij kiest er ook voor deze show voor om in zijn apocalyptische outfit die doet denken aan de griezels uit de Mad Max-films, geen moment naar voren te komen. Het is te begrijpen. De videoshow is zo strak, verrassend en uitgekiend. Een dansende zanger voor aan het podium zou alleen maar afleiden. En tja, met dit soort muzikanten heb je al die flauwekul ook niet nodig. Het is soms een beetje te vergelijken met de concerten die de Canadese symfogoden van Rush in de jaren ’80 en ’90 gaven. Je moest jezelf telkens in de arm knijpen om het te geloven. Kunnen muzikanten dit echt op een podium? Nu is vooral drummer Danny Carey een adept van de overleden Rush-drummer Neil Peart en dat was zeker te horen in zijn drumsolo. Maar waar Rush altijd voor luchtigheid koos, daar verkiest Tool de hel.

Net als in 2019 raasde het kwartet als een bulldozer door de Ziggo Dome en maakte met een onpersoonlijke doch fenomenale set volledig waar waarom dit simpelweg de beste live-band ter wereld is. Tool speelde begin jaren negentig op de eerste editie van Lowlands en geldt daar als dé ontdekking van een generatie. Het is metal op z’n moeilijkst, maar door de poëtische en mysterieuze teksten, virtuoos samenspel en onweerstaanbare monsterriffs verovert de band in sneltreinvaart de harten van zo’n beetje alle gitaarliefhebbers. Debuutalbum Undertow (1993) groeit al snel uit tot een ijkpunt in de muziekgeschiedenis en zet Tool op de kaart. Definitief.

Van de radar

Tool geniet van de aandacht, maar blijkt niet uit op rijkdom of geld. Tool heeft niets met jarenlange tournees, trekt zich weinig aan van platenmaatschappijen en voelt niet de behoefte om studioalbums op hoog tempo uit te persen. Na 2006, als ze net pas hun vierde langspeler klaar hebben, verdwijnt Tool voor lange tijd van de radar. De wereld wil nog meer albums en concerten, maar Tool is er klaar mee en verdwijnt van de radar.

De jarenlange radiostilte is voor de fans haast onverdraaglijk, maar maakt van Tool de meest mystieke en ongrijpbare popgroep van deze generatie. Als in 2019 Fear Inoculum verschijnt gaat de vlag mondiaal uit. Het was een openbaring, alsof de band wist dat de pandemie eraan zat te komen. En de heren willen het exclusief houden. Foto’s en filmcamera’s waren in Amsterdam ten strengste verboden. Om dit spektakel te zien koop je maar een kaartje. Het is een bewuste keuze ook. ,,Een mobiele telefoon brengt je tijdens een concert uit evenwicht. Je breekt de ketting en je verlaat de trip waarin je zit”, vertelde Keenan mij een paar jaar geleden in Londen.

Sensationele avond

Dat gevoel en dat sentiment overheerst alles in de Ziggo Dome. Het heerste half uur werd het podium omringt door doorschijnende gordijnen. Het is het canvas voor de prachtige projecties die door gitarist Adam Jones en zijn vrienden Alex Grey en Dominic Hailstone worden gemaakt. Bij de opener ‘Fear Inoculum’ voelden de fans het al aan hun water: dit gaat weer een sensationele avond worden.  De muziek is hard, bulderend hard, zonder dat de bekende nuances verloren gaan. En het geluid? Dat is werkelijk fantastisch. Jones is haast een standbeeld waarbij je alleen zijn handen ziet bewegen, terwijl Carey als een octopus niet te bevatten partijen speelt. Bassist Justin Chancelor is de Flea van Tool. Superbewegelijk en haast maniakaal. Maar je blijft je ogen toch vooral richten op het enigma Keenan. Hij sputtert, krijst en heeft lief. Ondertussen blijven krakers gewoon op de plank liggen: ‘Sober’, ‘Stinkfist’, ‘Forty Six & 2’, ‘Vicarious’ en zelfs ‘Schism’ worden vermeden. Gekkenhuis? Nee hoor. Tool kan zich dit immers permitteren. ‘Hooker with a Penis’ uit 1996 spelen ze dan weer wel. Zo ook ‘Chocolate Chip Trip’ met daarin de solo’s van Carey. In de eindfase mogen de camera’s dan toch uit de zak. Het pleit is dan immers al beslecht. Tool kwam, zag en overwon.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws