the killers

Tweemans band | The Killers

We zijn nog altijd gewoon een band. Maar wel met z’n tweetjes.’ Ronnie Vannucci, de karakteristieke drummer van The Killers draait niet om de pot heen. Nadat de band eerder hun bassist verloor, liet ook gitarist Dave Keuning het afweten. Maar met het nieuwe album Imploding The Mirage maken Vannucci en zanger Brandon Flowers toch weer een fikse stap voorwaarts.

door: Jean-Paul Heck

Moeilijke periode

Dat is toch wel verrassend. The Killers gingen de laatste jaren door een moeilijke periode. In 2016 stapte bassist Mark Stoermer uit met gehoorproblemen. De soloplaat van Keuning die vorig jaar verscheen, bleek eigenlijk zijn ontslagbrief. Dat Flowers en Vannucci daardoor een beetje de weg kwijt waren, gaat wellicht wat te ver maar het werd toch even lastig voor het duo. Vol goede moed trokken zich terug in hun fancy studio in Utah om daar te zwoegen aan nieuw materiaal. Maar uiteindelijk bleef de liedjesplank na bijna een half jaar nagenoeg leek. Goed, er waren ideeën ten over en de het tweetal haalde talloze medewerkers binnen om er iets van te maken. Uiteindelijk besloten de zanger en de drummer het hele circus naar Los Angeles te verhuizen. De eerdere contacten met Vampire Weekend-producer Ariel Rechtshaid leidde tot de start van iets moois. Rond dezelfde tijd kregen The Killers ook contact met producer Shawn Everett en gitarist en alleskunner Jonathan Rado van de psychedelische rockformatie Foxygen.

Het was het moment dat het zonnetje weer ging schijnen. Alles wat ze hadden gedaan werd overboord gegooid. Samen met dit duo werd met de blik naar voren in LA en in hun studio in Las Vegas gewerkt aan de nieuwe plaat. Maar het verlies van snarenwonder Keuning liet zich nog altijd gelden. Tijdens een etentje riep Vannucci in een jolige bij dat de voormalige voorman van Fleetwood Mac, Lindsey Buckingham wellicht de juiste man was om deels de gitaarpartijen in te spelen. Een dag later stond krullenbol in de studio. De man die jaren lang het superschip van Fleetwood Mac door woelige wateren stuurde, was nu de reddingsboei. Maar niet alleen hij. Met smaakvolle toevoegingen van ondermeer Adam Granduciel van The War On Drugs, de Canadese zangeres KD Lange en het nieuwe talent Weyes Blood schoven ook aan. Met de Vannucci blikken we terug op spannende proces.

Het vertrek van jullie bassist was al een fikse klap maar het wegvallen van medeoprichter en gitarist Dave Keuning wellicht nog lastiger.

‘We zagen het absoluut niet aankomen. De opbouw naar dit album was overigens heel gewoon. Het plan was om wederom met producer Jacknife Lee op te gaan nemen. We waren zeer tevreden met het resultaat van onze vorige plaat (Wonderful, Wonderful) . Hij is een geweldige producer en een groot organisator. Maar het bleek toch een vorm van wishfull thinking te zijn. Gaandeweg het proces merkte wij vooral dat Jacknife probeerde om The Killers te laten klinken als de band die wij waren toen Mark er nog bij zat. Uiteindelijk werkte dat niet.’

Er moet een moment zijn geweest dat jullie beseften het niet met z’n tweeën te kunnen doen.

‘We beseften wel dat we hulp van buitenaf nodig hadden. Het voelde ook heel gek dat we opeens met z’n tweeën waren. In een perfecte wereld hoop ik nog altijd dat we alle vier samen kunnen zijn op dezelfde plek en hetzelfde tijdstip. En ik sluit niet uit dat dit in de toekomst ook weer gaat gebeuren. We komen over een paar dagen (dit interview werd tweede week augustus afgenomen) weer bij elkaar met de gehele band om samen aan muziek te werken. Het is echt niet zo dat alles is verloren maar sommigen hebben op dit moment andere prioriteiten. Maar Brandon en ik willen nieuwe muziek blijven maken en op tournee gaan.’

Wanneer kwam er een omslag?

‘Op het moment dat Shawn en Jonathan erbij kwamen. Brandon en ik voelden meteen aan dat er iets gebeurde. Opeens klonken de songs fris. Dat is wat wij zochten. Kijk, Brandon en ik schrijven samen heel gemakkelijk liedjes en komen beiden met talloze ideeën. In aanvang dachten we ook dat dit het juiste pad was. Maar dat duo gaf die songs opeens een enorme opkikker. Brandon en ik waren op dat moment al bijna zeven maanden bezig. Kijk, het was niet allemaal weggegooide tijd want het zorgde er wel voor dat we langzaam aan een nieuwe sound konden werken. In die periode kwam Mark soms nog weleens langs maar dat was slechts sporadisch.’

Wat maakt het zo aantrekkelijk op samen met het duo van Foxygen aan de slag te gaan?

‘eigenlijk alles. Binnen een uur wisten Brandon en ik dat dit de juiste mensen waren. We hebben een beetje dezelfde muzikale smaak en laten beïnvloeden door dezelfde muziek. Shawn is gek en geniaal tegelijkertijd. Hij is aardig en tegelijkertijd zo getalenteerd. Zijn denkwijze is volledig vernieuwend. Rado is muzikaal geniaal. Het is beest van een bassist maar ook nog eens een fantastische gitarist. Hij kan echt alles. En alles wat beiden doen is smaakvol. Voor alles hadden zij een originele oplossing. Natuurlijk was het allemaal niet zo gemakkelijk. Ik heb jarenlang een ritmesectie met Mark geleid maar als diegene niet in de studio is, moet je die song toch met iemand anders maken. Dat vond ik juist heel uitdagend want Rado dwong mij om anders te spelen. Ik vond het ook wel uitdagend om uit een toch wel zure situatie iets moois te maken.’

De song Dying Breed is daar een goed voorbeeld van. Een song die werd geproduceerd door jullie oude producer Flood. Het deed mij een beetje denken aan Johnny and Mary van Robert Palmer.

‘Het is grappig dat je dat zegt. Ik vind dat een geweldig nummer en tijdens de opnames hebben we het regelmatig over die song en Palmer’s album Clues gehad. Het is absoluut een sleutelnummer. Het grappige is dat we op productioneel gebied enorm veel hebben afgewisseld. Elk nummer vroeg om een andere benadering. Flood heeft het eerste deel van Dying Breed gedaan en je hoort meteen zijn hand erin. Opeens klinkt het industrieel en donker. We kiezen niet voor de gemakkelijkste weg. Soms denk ik weleens, waarom kunnen we het niet gewoon doen zoals AC/DC? Elke plaat op dezelfde manier. Maar het blijft voor Brandon en mijzelf continu uitdagend om een andere weg in te slaan.’

Ook Ariel Rechtshaid sloot zich aan. Hij is één van de meest gevraagde producers op dit moment in Amerika (Madonna, Haim, Usher, Adele).

‘Ik heb een geschiedenis met Raziel. Wij kennen elkaar vanaf het eerste begin. Hij speelde in een band in het zuiden van Californië (The Hippo’s) en ik in een band in Las Vegas (Attaboy Skip). In die tijd speelden we heel vaak samen. Net als ik is Raziel een volstrekte muziekgek en hij weet heel goed hoe een eindresultaat moet klinken. We hebben voor deze plaat enorm veel songs geschreven waar we ooit nog weleens wat mee gaan doen. We zijn overigens alweer met een nieuw album bezig.’

Meest verrassende naam op de plaat is de legende Lindsey Buckingham.

‘Lindsay is vooral een geweldig mens. Hij bleek echt de ‘missing link’ te zijn. Hij kwam binnen voelde meteen aan wat de songs nodig hadden. Ik groeide op als groot fan van de muziek van Fleetwood Mac. Veel van mijn muzikale gevoeligheid heb ik geleerd door het luisteren naar platen van Lindsey en die groep. Het was echt volslagen gekte dat ik opeens met hem in dezelfde studio stond. Alsof het leven op volstrekt surrealistische manier aan mij voorbijflitste. Het is ook raar. Je belt Lindsey Buckingham op met de vraag of hij wat wil spelen en de volgende dag is hij er gewoon.’

Je speelt absoluut anders. Veel minder bombastisch.

‘Ik luister jaren erg veel naar Stewart Copeland, de voormalige drummer van The Police. Ik probeer hem vaak na te spelen maar ik kom niet verder dan een slechte versie van hem. Hij is altijd al een grote invloed geweest maar zeker op dit album. Ik wilde ook mijn sound minder dik hebben. De drums klinken op platen vaak zo vet en dik, dat wilde ik niet.’

Imploding The Mirage van The Killers is nu te koop.

 

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Meer nieuws