The War on Drugs maakt zonder meer prachtige muziek

Alsof hij er gisteren nog stond. Bijna veertien jaar geleden speelde The War on Drugs voor het eerst in Nederland, in de kleine zaal van Paradiso. ,,En het was stampensvol”, grapt frontman Adam Granduciel aan het einde van het concert in de Ziggo Dome. ,,We dachten dat niemand op zou komen dagen, maar er stond 40 man. Het was fantastisch.” En moet je nou eens kijken: nu staan er niet een paar honderd, maar ruim 17.000 fans die zich al jaren compleet verliezen in de prachtige, dromerige ambientrock waarmee Granduciel en zijn mannen de wereld hebben veroverd.

Tekst: Sebastiaan Quekel

Foto’s: Ashley Oomen

Wie nog nooit een concert van The War on Drugs heeft gezien, doet er goed aan zijn verwachtingen vooraf bij te stellen. Verwacht geen over-de-top geproduceerde show met lasers, vuurwerk, videoschermen en decorstukken of bandleden die het vermogen hebben om een zaal van voor tot achter op zijn kop te krijgen. The War on Drugs is een uiterst bescheiden band, met muzikanten die er zo uit zien en zich presenteren dat je je zo straal voorbij zou lopen op het station.

De band uit Californië, die in 2014 bij het grote publiek doorbrak met het weergaloze Lost in the Dream, had en zal nooit de ambitie krijgen om een grootse stadionband te worden, en ergens is dat ongelooflijk jammer. De muziek is net zoals bij The Cure meeslepend en bombastisch genoeg om er een grootse, spectaculaire ervaring van te maken. The War on Drugs heeft de reputatie om dat op het podium na te laten. Zo is het concert in de Ziggo Dome eigenlijk geen concert, maar een live-luistersessie waarin het merendeel van de liedjes exact zo wordt gespeeld als op plaat.

Dat zal een deel van de fans waarschijnlijk niet deren, want als het aankomt op pure kwaliteit kent The War on Drugs in zijn genre eigenlijk geen gelijke. De muziek bestaat uit talloze lagen, maar klinkt altijd helder en open, waarbij vooral het fantastische galmende gitaarwerk en de dromerige zang je helemaal in vervoering brengen. Dat gebeurt in de Ziggo Dome bij vlagen, zoals bij een nagenoeg perfecte uitvoering van An Ocean in Between the Waves, die al vroeg op de avond de revue passeert.

Het zijn spaarzame momenten waarop het concert een beetje tot leven lijkt te komen. Want bij flink wat songs slaat de sfeer dood in de Ziggo Dome. Het kleine en op de plaat prachtige Living Proof valt eigenlijk compleet in het water door het vele geroezemoes op de vloer en I Don’t Wanna Wait van het laatste album wordt geteisterd door geluidsproblemen. Toch is het grootste euvel van The War on Drugs dat het live amper iets extra’s toevoegt om de liedjes echt spectaculair te maken. Geen extra solo of een muzikaal intermezzo, geen enkele interactie met het publiek, geen lichten of visuals: The War on Drugs kleurt binnen de lijntjes en lijkt daarmee te vergeten dat ze de fans die achterin staan ook nog moeten vermaken.

En dat is vreselijk jammer, want nogmaals: aan de liedjes ligt het absoluut niet, die zijn stuk voor stuk prachtig. Zo zorgen de prachtige geluidsgolven van publieksfavoriet Strangest Thing vrijwel direct voor kippenvel, en brengt de bekende ‘woeh!’ uit Red Eyes je direct in vervoering. Het onbetwiste hoogtepunt van de avond is het meeslepende Under the Pressure: perfect en met grote bevlogenheid gespeeld, wat een prachtige akkoorden en een dijk van een refrein, wat ons betreft een van de beste liedjes die de afgelopen tien jaar is geschreven.

Om dit soort legendarische liedjes live te horen is bijna alleen al reden om een ticket voor een concert van The War on Drugs te kopen. Met nadruk op bijna, want tegelijkertijd moeten we ook constateren dat je ook weer niet zo heel veel mist als je had besloten om thuis te blijven. The War on Drugs maakt zonder meer prachtige muziek, maar een ongenaakbare live-act zal het waarschijnlijk nooit worden.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws

Het concept BΔSTILLE

Bastille werkte zich met hun debuutplaat Bad Blood en de monsterhit Pompeii tot de eredivisie van de popmuziek. Acht jaar later presenteren de Engelsen het eerste conceptalbum. Met Give Me The Future gaan zanger Dan Smith en zijn mannen pas echt de uitdaging aan. Tijd voor een stevig onderhoud met deze charismatische meneer. Tekst: Jean-Paul…

Om deze content te kunnen zien heb je een Soundz Digitaal abonnement nodig.

Lees meer