The Dire Straits Experience: prima alternatief voor de Greatest Hits

Concertverslag

Mark Knopfler vond het halverwege de jaren negentig allemaal niet zo leuk meer. Hij was inspiratieloos, had geen zin meer om op te treden met Dire Straits en trok in 1995 bijna geluidloos de stekker eruit. Voormalig saxofonist Chris White vangt het gemis van de groep op en treedt wereldwijd op met The Dire Straits Experience. De grote vraag is natuurlijk – kunnen ze een beetje tippen aan de originele Straits? Soundz nam een kijkje bij het optreden in 013.

Bij binnenkomst valt meteen op hoeveel jongeren er in de zaal rondlopen. Er zijn veel twintigers die, net als ondergetekende, iets te laat zijn geboren om de muziek van Dire Straits bewust mee te maken. Waarschijnlijk zijn zij door streamingsdiensten of via familie in aanraking gekomen met de muziek. Vaders nemen zonen of dochters mee. Vriendengroepen zijn verenigd om een avond luidkeels mee te zingen met alle hits. Alsof ze vanaf het eerste moment de band hebben meegemaakt.

Op het podium staan enkele instrumenten en het geheel oogt sober. Geen poespas voor The Experience, net als bij Dire Straits zelf. Chris White stapt met zijn entourage de bühne op. Gedonder klinkt en met Telegraph Road trapt de band af. Het publiek wordt meteen meegenomen in het verhaal van een vervallen landweg die uiteindelijk uitgroeit tot een snelweg waar files en drukte aan de orde van de dag zijn.

Zanger Terence Reis laat vanaf het eerste moment zien dat hij goed naar Knopfler heeft gekeken. Zijn gitaarspel lijkt eng veel op die van de meester zelf. Desondanks worden zijn gitaarsolo’s regelmatig overstemd door White, die met zijn saxofoongeluid duidelijk laat zien dat hij de leider van de band is. Erg jammer, want het typische Dire Straits-geluid gaat hiermee verloren. Ook Reis dwaalt tijdens de gitaarsolo’s regelmatig af. Zonde, want door het ontbreken van de jankende gitaren bij Brothers In Arms, is het nummer niet erg overtuigend. De kippenvel die normaliter bij de eerste tonen van de plaat moet opkomen, blijft uit.

Gedurende de avond komen alle hits voorbij en ondanks de overheersende saxofoon, is het een gelikte show. De heren schromen niet om de ruim tien minuten durende live-versie van Sultans Of Swings te spelen en zorgen ervoor dat het hele publiek de luchtgitaar pakt. Dat de aandacht verslapt bij rustige nummers als Why Worry en Your Latest Trick, kan de groep niet voorkomen, maar het is een mooie afwisseling tussen de wat hardere rocknummers.

Met Money For Nothing als toegift schotelt de groep het dessert voor waar het publiek met honger op zit te wachten. Chris White en gitarist Tim Walters proberen in navolging van Sting de hoge noten te halen, maar het mislukt jammerlijk. Oké, het is misschien ook niet helemaal eerlijk om hen te vergelijken met de voormalige Police-zanger. Ze hebben het geprobeerd… White laat zijn saxofoon nog één keer goed horen tijdens Local Hero, waarna de show met een goede drumslag wordt beëindigd.

Een exacte kopie van Dire Straits zullen de heren nooit worden. Het hoeft ook niet. Reis beheerst het gitaarspel prima en ondanks de volop aanwezige saxofoon van White, bewijst de groep een prima alternatief te zijn. Bovendien laat het jeugdige publiek zien dat nummers als Private Investigation en Sultans Of Swing nog altijd populair zijn en de muziek van Dire Straits tijdloos is.