Tenacious D: een act die nooit volwassen zal worden

Concertverslag

Tenacious D is een act die nooit volwassen zal worden. De zelfverklaarde beste band van de wereld gedijt na ruim twintig jaar nog steeds op foute piemelgrapjes, het nemen van zo veel mogelijk vrouwen en het verheerlijken van de duivel. Hun debuut in de Ziggo Dome was er dan ook één om totaal niet serieus te nemen, en gelukkig hoefde dat ook niet. 

Tenacious D mag dan wel wereldberoemd zijn geworden om z’n flauwe grappen, de muzikale drang om te blijven vernieuwen is allesbehalve flauw. Het is geen geheim dat Hollywoodster en oprichter van de band Jack Black een groot liefhebber is van conceptalbums als The Wall (Pink Floyd) en Tommy (The Who), en met dat in het achterhoofd creeërde hij samen met zijn net zo zwaarlijvige compagnon Kyle Gass een krankzinnig fantasyverhaal dat anderhalf jaar geleden zowel als animatiefilm als cd werd uitgebracht.

Post-Apocalypto mag dan wel op momenten tamelijk hilarisch zijn, de kwaliteit van het half uur durende album laat redelijk te wensen over. Eigenlijk staat er niet één knaller op, en dat maakt de keuze om het album in de Ziggo Dome in zijn totaliteit te spelen een gewaagde gok. Op zich was het nog niet eens zo slecht, maar als echte liefhebber heb je de film al gezien, en voelt het nogal als tijdverspilling om hem nog eens op een groot scherm te aanschouwen. Tussen de knullige animatie speelt de band achter een groot doek enkele songs, maar doordat de muziek vrij kort is en geen uitbarstingen kent komt de sfeer er nog niet echt in.

Na het verslaan van de Crackalacka Ding Dong (een monster bestaande uit een piemel en een vagina, waarom ook niet) wordt de vernietigde aarde opnieuw opgebouwd en mag Tenacious weer dat doen waar ze zo groot mee zijn geworden: het spelen van hun bij vlagen belachelijke liedjes. Het wordt een greatest hits set, verzekert Jack Black ons, waarna hij het vervolgens niet kan laten om Post-Apocalypto in hetzelfde rijtje als The Wall te scharen. Tenacious D blijft immers toch de beste band van de wereld.

En zo voelt Tenacious D zich ook. Het catchy gitaarriedeltje in opener Rize of the Fenix galmt als een hymne door de zaal en de Ziggo Dome lijkt voor het eerst écht op te leven. Jack Black en Kyle Gass kruipen uit de schaduw en lopen helemaal naar de voorgrond, waarna het feest eindelijk kan beginnen. Over elke hit is vanavond nagedacht en zo verschijnen er bij ‘Roadie’ enkele roadies op het prachtige decor om Black overeind te helpen, halen ze bij het gelijknamige dansliedje de opblaasbare sax-a-boom van stal en lukt het de band opnieuw niet om het hysterische Master Exploder live te zien. ,,Iedereen in de muziekindustrie gebruikt tenslotte backingtracks”, grapt Jack Black achteraf.

Tenacious D neemt zichzelf na al die jaren nog steeds niet serieus, maar wat je bijna zou vergeten is dat Jack Black en Kyle Gass twee uiterst getalenteerde muzikanten zijn. Onderschat vooral Black niet: hij zingt anderhalf uur lang uit zijn tenen, schakelt moeiteloos over in zijn bereik en geeft zijn hits nog wat extra schwung door middel van zijn acteerkwaliteiten. De meester van de gelaatsuitdrukkingen wordt hij ook wel genoemd in Hollywood, en de Ziggo Dome smult ervan.

De ene meezinger na de andere vuurt ‘The D’ op het hongerige publiek af, met uiteraard Tribute als het grote hoogtepunt. Ze moesten het beste liedje allertijden schrijven van de duivel, en het werd inderdaad de beste song van de avond. Een stadionrocker van formaat, waarbij Tenacious D eens temeer laat zien dat ze meer zijn dan alleen een flauwe comedyact. Op naar het volgende krankzinnige concert.