Soundz praat met Tony Iommi van Black Sabbath over Technical Ecstasy.

Foto: BMG

Nee, de band zat niet de problemen toen ze naar Miami vlogen om daar het zevende album op te nemen. Black Sabbath wilde juist de managementzorgen in Engeland achter zich laten. Letterlijk dus. Waar de band altijd koos voor een Engelse studio, toog het viertal uit de Black Country nu naar een plek waar toevallig ook de Eagles bezig waren met het opnemen van Hotel California. Die plaat werd een klassieker.

Tekst: Jean-Paul Heck

Technical Ecstasy niet. De plaat schreef geen geschiedenis waar eerdere werkstukken als Paranoid, Sabbath Bloody Sabbath en het debuut dat wel deden. Maar 45 jaar na de originele releasedatum klinkt deze plaat helemaal niet ondermaats. Goed, het mist een echte klassieker, maar de band ging wel het experiment aan. Nou ja, dat deed gitarist Tony Iommi die als producer en mede-componist voor een groot deel verantwoordelijk was.

De songs klinken veel minder donker dan het eerdere werk en drummer Bill Ward debuteerde niet onverdienstelijk als zanger op de song It’s Alright. Een nummer dat Guns N’ Roses decennia later coverde. Er staat een paar hele aardige songs op Technical Ecstasy die de aanschaf zeker waard maken. De remix van Steven Wilson klinkt perfect en de 10 niet eerder uitgebrachte live-tracks uit de 1976-1977 Tour mogen er zijn.

Het was destijds verrassend dat Black Sabbath het zonnige Miami koos om de opvolger van Sabotage op te nemen.
“Het was een hele goede zaak dat we naar Miami gingen. We hadden de songs zes weken lang gerepeteerd in de Ridge Farm studio in Engeland. Het was een hele mooie tijd. De mannen lagen op het strand en ik zat veel in de studio. Ach ja, maar zo was het ook in Engeland. Dat was niet erg, hoor. Zij namen wat nummers op en hadden daarna niets meer te doen. Ik heb zelf die verantwoordelijkheid naar mij toegetrokken. Samen met mijn engineer. Het is ook de eerste keer dat we heel veel werkten met synthesizers die we lieten inspelen door Gerald Woodroffe.”

Hoe was dat? Vier jonge, succesvolle Engelse muzikanten uit een industriestad in een studio waar vooral grote Amerikaanse acts opnamen.
“De Criteria Studios was in die tijd een geweldige plek om op te nemen. We sliepen in een prachtig hotel aan het strand met de naam Thunderbird. We zaten 15 minuten rijden van de studio en in die tijd namen onder meer de Bee Gees, Billy Joel en de Eagles er op. De Eagles zaten er ook en die waren soms niet altijd blij met ons, omdat wij zo hard speelden dat het geluid soms door de muur lekten, waardoor zij daar last van hadden. Haha. We konden trouwens prima opschieten met die mannen.”

Jullie lieten ook drummer Bill Ward zingen op het nummer It’s Alright dat hij ook had geschreven.
“In die periode waren we heel los. Toen Bill met dat nummer aankwam, was Ozzy de eerste die hem vroeg het zelf te zingen. Daar deden we niet zo moeilijk over. Bill en ik gingen terug voor Black Sabbath en in onze eerste band zong en drumde hij. Wij hadden geen management dus deden we alles zelf. Dat was wel een uitdaging, maar we voelden ons wel bevrijd. Kijk, ik weet best wat er over Technical Ecstasy wordt gezegd, maar het paste perfect in die tijd. Zoals ik al zei: elk album was een experiment voor ons. Geezer [Geezer Butler] en ik hadden al eerder met keyboards op onze platen geëxperimenteerd, maar nu hadden we Gerald die geweldig kon spelen en met hele fraaie ideeën op de proppen kwam. Ik ging ook de slag met andere gitaarversterkers. De wereld vroeg om een ander geluid en door de synthesizerpartijen kon ik mijn gitaarwerk op andere manier insteken.”

Liet jij je niet afleiden door een veranderende muziekwereld vol soft rock aan de ene kant en punk aan de andere kant?
“Ik geloofde altijd in de dingen die ik componeerde en eerlijk gezegd luisterde ik helemaal niet naar punkmuziek. Ik vond het prima hoor, want bands zoals The Stranglers en The Clash waren echt goed. Zij zorgden voor de variatie, maar wij bleven gewoon Black Sabbath. Er was ook helemaal geen onvrede binnen de band. Er werd weleens gezegd dat Ozzy ten tijde van deze release al bezig was om te vertrekken, maar dat was helemaal niet het geval. Natuurlijk was ik mij heel bewust waar we stonden en dat Amerikaanse bands zoals Boston en Foreigner hun platen op een heel andere manier produceerden. Later zijn we trouwens naar Miami teruggekeerd om daar met Ronnie James Dio Heaven and Hell op te nemen.”

Even een andere vraag Tony. Hoe ben jij de lockdown doorgekomen?
”Eigenlijk heel relaxed. Ik speel elke dag wel gitaar, meestal ’s avonds. Daarnaast componeer ik veel. Ik heb veel goede ideeën voor nummers. Gelukkig kan ik nu weer met mijn technicus werken, dus komen we ook echt tot iets. De afgelopen winter was dat onmogelijk en dat vond ik echt vreselijk. Ik was totaal verloren. Daarbij kwam ook het verlies van mijn goede vriend Eddie van Halen vorig jaar. Wij waren erg goed bevriend met elkaar en hij zorgde er zelfs voor dat ik naar dezelfde dokter in Dusseldorf kon waar Eddie werd behandeld aan kanker. Wij hadden een hele goede band met elkaar. Net voordat hij voor de laatste keer het ziekenhuis in ging, kreeg ik nog een e-mail van hem. Dat is het laatste wat ik van Eddie heb gehoord.”

Black Sabbath – Technical Ecstasy (Deluxe Edition) is te koop.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws