Rolling Stones | Rock-‘n-Roll in een circuspiste

Nieuws

In een circustent komen in december 1968 tal van grootheden, onder wie John Lennon, The Who en Jethro Tull op uitnodiging van The Rolling Stones optreden op dit fictieve festival. De BBC zou de daarvan te editen tv-special uitzenden. Zover komt het nooit. De circusshow blijkt het laatste optreden van bandlid Brian Jones die kort daarna de band verlaat. Als hij op 3 juli 1969 komt te overlijden, verdwijnt het hele idee in een vuilnisbak. Die staat eerst opgesteld in een kantoor van The Rolling Stones, later verdwijnen de blikken met filmtapes naar een ander kantoor, tot pianist Ian Stewart, een tijd het zesde bandlid van The Stones live, ze mee naar zijn boerderij neemt, omdat hij denkt dat ze later nog wel eens van waarde kunnen worden. De filmblikken duiken pas weer op als diens vrouw, na Stewarts dood, vijftien jaar later, de schuur opruimt. Dat er in eerste instantie niets met de opnamen gebeurt, heeft verschillende redenen. De zware verslaving van Jones, zijn matige presteren die nacht, zijn vertrek uit de band kort daarna en zijn trieste dood (hij wordt een half jaar na de opnamen levenloos in zijn zwembad gevonden) hebben daar ongetwijfeld een rol bij gespeeld. Misschien speelt de gedachte van Mick Jagger dat zijn band minder in topvorm verkeerde dan een andere act (lees: The Who) ook mee. Of vond de hele crew het schijnbaar op een aangeschoten zaterdagnacht door regisseur Michael Lindsay-Hogg verzonnen, weinig professioneel uitgevoerde idee (als reactie op The Magical Mystery Tour van The Fab Four?) achteraf toch niet zo sterk?

 

OUDE CIRCUSTENT

Michael Lindsay-Hogg, eerder regisseur van een aantal Stones-video’s, werkt met Mick Jagger samen het idee voor de circusvoorstelling verder uit. Een oude circustent herrijst, vrienden mogen als publiek acteren en bevriende artiesten komen opdraven voor een set in de piste. Zo ook Ian Anderson, die met zijn Jethro Tull in Song For Je_ rey meteen het goede voorbeeld geeft. Hij ziet eruit als een zwerver met talent. Op één been balancerend, met de dwars_ uit in de aanslag. Prima start. Al scheelt het weinig of een andere, toen ook nog als talentvol beschouwde band had op hun plaats gestaan. Mick vindt de dwars_ uit van Jethro Tull beter bij het concept passen dan de luidere gitaren van Led Zeppelin, die de voorkeur van de regisseur genieten. Keith Richard, met ooglapje en een dikke sigaar, mag na Tull de volgende band aankondigen: The Who. Na een folky a capella intro ontrolt zich een sterke versie van A Quick One While He’s Away, een in zes delen uiteenvallende track, oorspronkelijk uit 1966. Een jaar vóór hun succesvolle doortocht op Woodstock komt Pete Townsend, molenwiekend spelend op zijn gitaar en pratend met een plat Cockney-accent, redelijk dicht in de buurt van een circusact. De in topvorm verkerende, dan 22-jarige drummer Keith Moon oogt kerngezond en speelt als Animal uit The Muppet Show.

Je leest het hele artikel in het nieuwe Soundz Magazine!