Hoe is het toch met? Richard Marx

Nieuws

Hij was de zwijmelkoning van de knuffelrock die opeens in het niets verdween. Richard Marx leek in de jaren 80 hard op weg om een superster te worden. De man uit Chicago had ook alles mee. Hij had de looks van een fotomodel en de stem van een engel. Vanuit het niets komt hij volgend jaar voor het eerst naar Nederland voor concerten.

De grote haardos, dat perfecte gezicht, gevangen in de videoclip van de kaarslichtballade Right Here Waiting. We schrijven 1989. Een scharnierperiode in de popmuziek. Bands als Bon Jovi, Guns N’Roses en Mötley Crüe hadden de toon gezet. Ergens tussenin zweefde Mister Perfect Marx. Een man die in 1987 debuteerde met een titelloze plaat, waar Nederland overigens niet meteen warm voor liep. De voorspelbare kritieken zoals te glad en te perfect deden hem hier in Europa geen goed. Maar niemand kon uiteindelijk de verlokking van de perfect klinkende ballade weerstaan. Right Here Waiting is een song die veertigers en ouder nog altijd feilloos kunnen meezingen. We zouden haast vergeten dat Marx in die periode ook een aantal ragfijne poprockplaten afleverde. De Toto-achtige muziek was voor fijnproevers en de nieuwe ster kreeg in de studio de hulp van een absoluut keurkorps van studiomuzikanten. Daarnaast was er de haast onwaarschijnlijke vriendschap met zanger Fee Waybill, de extravagante frontman van het rariteitenkabinet- net The Tubes uit San Francisco. “In die periode kon ik alles maken, maar ik had wel de briljante -maar enigszins verknipte- geest van Fee nodig om buiten de lijntjes te kleuren. Ik was ook brutaal, want iedereen die ik fantastisch vond, heb ik benaderd om mee te doen. Fee vond dat ik met Frank Zappa-drummer Terry Bozzio moest werken bijvoorbeeld. Fee waakte ervoor dat ik niet vereenzaamde van het rockpubliek.”

BLINDE AMBITIE

Dat Marx indertijd getrouwd was met actrice Cynthia Rhodes, die hoofdrollen speelde in krakers als Flashdance en Dirty Dancing, zorgde ervoor dat Marx wekelijks de Amerikaanse glossy’s sierde. “Dat hoorde erbij en natuur- lijk wist ik heel goed dat het mij niet schaadde. Ik wilde het vanaf het allereerste begin maken als een soloartiest. Ik ben geen man voor een band. Vrienden van mij, zoals: Kevin Cronin van Reo Speedwagon of Steve Lukather van Toto klaagden indertijd al hoe frustrerend het kon zijn om lid van een groep te zijn. Nee, ik moest en zou het alleen doen. Ik heb ook nooit een moment getwijfeld of het wel of niet zou lukken. Die blinde ambitie moet je hebben, wil je echt doorbreken. Ik had ook helemaal geen Plan B.’

Verder lezen? Koop nu Soundz editie 6 in de winkel of bestel hier een losse editie!