Rich Robinson van The Black Crowes | Interview

Zuidelijke schoonheid door een Britse bril met de attitude van de punk

Toen The Black Crowes in 1990 met het debuutalbum Shake Your Money Maker kwam, was ongepolijste seventiesrock verre van hip. De meeste rockbands uit de jaren 80 waren gehuld in kleurrijke spandex outfits en zongen hun koortjes in falsetto. De enige aanwijzing dat de vuige sound van de seventies zou kunnen werken, was het succes van Lenny Kravitz’ debuutalbum uit 1989. Niet dat The Black Crowes daar mee bezig was. Het speelde de rock-‘n-roll op de enige manier waarop het dat kon: recht uit het hart. Het album komt opnieuw uit, met een paar lekkere, niet eerder uitgebrachte tracks.

Tekst: Leo Blokhuis

Zanger Chris Robinson is 22 als hij in 1988 met zijn 19-jarige broertje, gitarist Rich en hun band Mr. Crowes Garden voor het eerst buiten hun eigen staat Georgia spelen. De jongens zijn zeer overtuigd van hun band, hoewel hun vader Stan er niet in gelooft. Chris kan geen wijs houden, zei hij. Of, in het Engels nog leuker: “He can’t carry a tune from the well to the house in a bucket”. Hun vader had recht van spreken. Hij scoorde een bescheiden hitje in 1959 met Boom-A-Dip-Dip, een springerig rock-‘n-roll liedje.

“We stonden in een zaaltje in New York”, herinnert Rich zich als ik hem aan de telefoon heb. “Drums heette het, onder de 59th Street Bridge. Wij kenden de manager van REM en die had drie showtjes voor ons geregeld.” Eind jaren 80 zijn de mannen van REM de helden van de indiemuziek in Atlanta, Georgia. De Robinsons komen uit Marietta, een voorstad van Atlanta. “Dus wij leenden het busje van m’n vader en reden naar New York en Boston. Heel opwindend om eens ergens niet in het zuiden te spelen.

Ik herinner me dat ik na de show in Drums werd aangesproken door een man en ik flipte helemaal: wat wil die oude kerel van me?” Hij schiet in de lach. De oude man is George Drakoulias, vijf jaar ouder dan Rich en werkzaam voor A&M. De band neemt demo’s op voor dat label en George wil de heren wel eens live aan het werk zien. “Wij vonden hem leuk en hij zag ons wel zitten. Hij vond vooral de covers die we deden goed. Onze eigen liedjes was hij minder van onder de indruk.”

Drakoulias tekent de band voor het piepjonge Def Americanlabel van Rick Rubin. De grote baas vindt de naam Mr Crowe’s Garden niks en wil een naam die wat meer zuidelijk klinkt. Of de mannen zich niet Kobb Kouny Krows willen noemen? KKK inderdaad. Het levert de grote baas een welgemeende fuck you van Chris op, de meest opvliegende van de broers. Uiteindelijk werd het The Black Crowes. Voor de fans verandert er weinig. De Crowes blijven de Crowes.

De contact met Drakoulias is veel beter dan dat met Rubin. Hij moedigt de broers aan meer te schrijven, te blijven schaven, totdat de tijd rijp is om de studio in te gaan. “Hij dwong ons om kritischer naar ons eigen werk te kijken. En hij liet ons kennis maken met The Faces. Wij waren al grote Rolling Stonesfans, maar ik weet nog dat hij me voor het eerst Rod Stewart liet horen. Dat was Every Picture Tells A Story. Wat een song is dat!”

Geen cliché southern rock

Als je uit Georgia in het zuiden van de VS komt en je speelt gitaarrock, dan heeft de muziekpers het al snel over southern rock. De grote vertegenwoordigers van die specifieke stijl zijn: The Allman Brothers Band, Lynyrd Skynyrd, Wet Willie, The Marshall Tucker Band, Alabama, allemaal grote bands uit de jaren 70. Hun fans dragen graag een rode zakdoek om de nek, de confederale vlag wordt er nog wel eens gewapperd en de achterban staat bekend als conservatief en zeer rechts.

“Wij waren ons wel degelijk bewust van die bands”, vertelt Rich, “en ook van het feit dat de muziek waarvan wij houden in het zuiden geboren is, maar wij houden erg van de Engelse benadering van die stijl. Dus wij luisteren naar de Stones, Humble Pie, Led Zeppelin en al die bands die juist door die zuidelijke muziek geïnspireerd zijn. En wij luisterden ook naar Muddy Waters, Robert Johnson, Mississippi Fred McDowell, maar we waren niet zo van Skynyrd en die bands…”

Als je The Black Crowes een beetje gevolgd hebt, begrijp je ook wel dat de leden anders in het leven staan dan de cliché southern rock-fan, maar dat is volgens Rich niet de reden. “Wij zagen iets anders in het zuiden. Want hoewel we inderdaad niet van die politieke lijn zijn, ging het ons om andere muziek. Wij luisterden naar REM en dat soort bands. En Chris en ik hielden ook heel erg van de punk uit die tijd: Black Flag, The Cramps en X. X, met zanger John Doe, had veel invloed op ons, net als The Clash en The Ramones.

Het zijn de bands die goeie songwriters hadden, waar de hardcore punk niet zo veel om liedjes gaf. Maar REM was de grootste band in onze wereld. Ik leerde ze kennen met Murmur, met Radio Free Europe. Wij luisterden ook naar Big Star met Alex Chilton uit Memphis. Dus er is hier in het zuiden echt wel schoonheid, een sterke, levendige en sensitieve cultuur. Natuurlijk is er ook lelijkheid, maar daar kun je bij wegblijven.”

Provocaties

Op zoek naar de schoonheid in het zuiden, door een soms Britse bril bekeken, met de attitude van de punks. Zo zou je The Black Crowes kunnen positioneren. Die punkhouding komt meteen naar de oppervlakte als de band na de release van Shake Your Money Maker wordt geboekt als voorprogramma van die andere grote zuidelijke rockband, ZZ Top. De tour wordt gesponsord door een groot biermerk, Miller Light. ”Dit is live rock-‘n-roll die je reclamevrij gepresenteerd wordt”, zei Chris elke avond vanaf het podium.

Na 11 dagen, van de beoogde tour van 3 maanden, waren Miller en het management van ZZ Top de provocatie van Chris zat. Zo hoort een beginnende band zich niet te gedragen. Een beetje dankbaarheid was gepaster, vonden zij en zetten de band uit de tour. In Hilversum was dat verhaal een reden om nog eens grinnikend een liedje van de band de ether in te slingeren. De vraag is dus of het een verprutste unieke kans was of misschien toch een blessing in disguise?

“We waren nooit op de cover van de Rolling Stone terecht gekomen als we niet uit die tour waren getrapt”, lacht Rich. Good old rock-‘n-roll returns to the top of the charts, schrijft het blad begin 1991 onder de kop What’s so bad about The Black Crowes? Ik had niet gedacht dat ik op de voorpagina van de Atlanta Journal terecht zou komen, tenzij ik iemand zou vermoorden, zegt Chris in het artikel. Een relletje, waarbij een jonge band het durft op te nemen tegen het grote kapitaal, dat gaat er goed in bij de muziekpers.

“Maar het is toch ook gek”, zegt Rich. “In de jaren 60 en 70 verwierpen de mensen dat hele commerciële, die inmenging van de zakenwereld met de muziek, hoewel zij leefden in een door consumenten gedreven industrie. Maar die enorme bedrijven hebben zat reclamemogelijkheden. En ze hebben zat geld. Dus waarom zou je daar mee willen samenwerken? Daar ging het Chris toen om, en dat waren we met hem eens. Kom op zeg, in Amerika weet letterlijk iedereen wat Miller Light is.

En hebben jullie dat geld echt nodig? Maar de beer is echt los nu en jonge bands zijn tegenwoordig dolblij met zo’n soort commerciële partner. Ik vind dat echt vreemd. Ik zie die liedjes die echt zo veel betekend hebben en die uit iemands hart kwamen… Neem nou Elton John’s Rocket Man. Er is hier een online retailer, Rakuten en nou hebben ze de tekst veranderd in we shop at Rakuten. Het is zo deprimerend allemaal.”

De reünie

Uiteindelijk worden de opvliegende karakters in die band, die van Chris en Rich, de groep fataal. Zelfs de gebroeders Gallagher, toch ook geen lieverdjes, klagen na een gezamenlijke tour van Oasis met de Crowes in de VS: “Wij zijn erg, maar niet zó erg…”

Niemand kijkt dan ook raar op als de band in 2015 bevestigt dat de groep officieel uit elkaar is. Chris en Rich volgen hun eigen weg. Tot eind 2019 de reünie werd aangekondigd. De twee zijn in de zomer van dat jaar in ons land en zouden afgelopen jaar terugkomen met de Black Crowes om Shake Your Money Maker integraal te spelen. We houden het nog te goed, tot het najaar van dit jaar. En hoe gaat het nu tussen de broers?

“Wij zijn natuurlijk behoorlijk verschillend”, zegt Rich. “Dat is juist interessant. Maar hoe verschillend wij ook zijn, we delen een geschiedenis. We komen uit hetzelfde gezin, dezelfde ouders, hetzelfde huis. We zagen dezelfde films, lazen dezelfde boeken, de reizen, de muziek, we hebben zo veel gedeelde ervaringen. Dat is het fundament. En we hebben een duidelijke rolverdeling. Ik schrijf muziek, hij teksten en hij is de frontman. Dus ik bracht hem de muziek en hij pikte er uit wat hem aansprak, daar hebben we een goeie flow.

Het is vergelijkbaar met de beroemde family harmony. Denk aan de Everly Brothers, de Stanley Brothers, The Beach Boys, Bee Gees… Wij hebben een gedeelde passie en willen vooruit. Die dynamiek in het feit dat wij broers zijn voedt dat. Maar het voedt soms ook de negatieve kant. Hij is de oudere broer en waarschijnlijk hebben zijn ouders hem verteld een beetje op zijn broertje te letten. En dan ben ik dat kleine broertje dat hem altijd zegt dat hij niet mijn fucking vader is. Het kwam heel vaak neer op dat Chris zei: we gaan dat doen en dat ik dan zei: fuck you, je bent m’n vader niet, haha.

Ik denk dat we nu, hopelijk, volwassen genoeg zijn om dat te doorzien.”

De re-release van Shake Your Money Maker van The Black Crowes zijn als Deluxe box, cd en vinyl uitgekomen.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws

The Underground | Frimout

In 2012 begint de Nederlandstalige band Frimout rond frontman Stef Willems aan hun missie: met eigen Nederlandstalige popmuziek de Vlaamse muziekwereld veroveren. Hun swingende popsongs

Lees meer