Moet dat nou? Nóg een album waarop Dylan zich door een tiental Frank Sinatra-liedjes heen schmiert? Ja, want hij had het nog liggen. Fallen Angels stamt namelijk uit dezelfde opnamesessies als voorganger Shadows In The Night van vorig jaar. Dat album was ook al niet zo best, maar je kon het met een beetje goede wil tenminste nog omschrijven als de sound- track van een film noir uit de jaren vijftig, die zich goeddeels afspeelt in rokerige, louche nachtclubs. Bogart aan de bar. De selectie standards van Fallen Angels is lichtvoetiger, braver en bekender, maar daardoor ook misplaatster en overbodiger. Want wie zit er nu te wachten op kabbelende, spaarzaam gearrangeerde uitvoeringen van uitgekauwde Amerikaanse klassiekers als All The Way en Come Rain Or Come Shine? Gezongen door Bob Dylan nota bene! Van iedereen kun je dat hebben, behálve van hem. Toen Shadows In The Night uitkwam, dacht ik dat Dylan het album had opge- nomen om te klieren: als ieder- een vindt dat ik niet meer kan zingen, dan ga ik toch lekker Sinatra croonen. We zullen het nooit weten, want Dylan blijft Dylan. Het zou ook zomaar kunnen dat hij in de winter van zijn leven terug wil keren naar de muziek uit de lente daarvan, want als 75-jarige heb je steeds minder toekomst en meer en meer verleden. Laten we in dat geval vurig hopen dat het oersaaie en overbodige Fallen Angels niet zijn zwanen- zang blijkt te zijn.

Joris Heynen

5/10

Zoeken