Na een aantal stadiontournees, dat vooral financieel een vrij groot risico was, gingen de Ieren voor hun laatste tournee weer voor de normale poparena’s. Het bleek een briljante keuze. De band die zijn livereputatie de laatste jaren toch een beetje zag afbrokkelen, zette tijdens iNNOCENCE + eXPERIENCE eventjes de puntjes op de i. Het was immers lang geleden dat de band zó bevlogen, zó intens en zó strak concerteerde. Ik zag als zovelen een van de optredens in Ziggo Dome en werd bij die gelegenheid weggeblazen. Die oerkracht zie je ook terug op deze dvd, die als standaard dvd, dubbel-dvd, blu-ray, vinyl en zelfs in een superdeluxe box met drie schijfjes verkrijgbaar is. Het concert werd opgenomen in Parijs. Eigenlijk zou de band op vrijdag 13 november 2015 spelen, maar de bloedige aanslagen zetten daar een keiharde streep door. Op zondag 6 december keerde de band terug naar de Franse hoofdstad en nam samen met vaste regisseur Hamish Hamilton deze tweeënhalf uur durende film op. Het is een waar huzarenstukje geworden. De dertig songs die op deze avond werden gespeeld, vormen natuurlijk de hoofdmoot. Het ijzersterke openingsnummer The Miracle (Of Joey Ramone) zet de toon. Zelfverzekerd zie je de opvallend rossige Bono over de enorme catwalk struinen. Boven zijn hoofd hangt een gitzwarte stellage, die het hart van de show vormt. Waar U2 zich de laatste decennia vergaloppeerde in vergezochte en anonieme podiumtrucage is daar nu opeens de intimiteit en vernieuwing van weleer. Maar er is meer. De fraaie autobiografische show weet ruim twee uur lang te boeien. Zeker ook ingegeven door het momentum valt op deze dvd meteen de enorme verbetenheid op waarmee het viertal het eigen repertoire aanvalt. Gesteund door een messcherp en snoeihard geluid zie en hoor je een U2 dat op oorlogspad is. De kritiek omtrent de retecommerciële deal met Apple, gekoppeld aan het overigens prima laatste album Songs Of Innocence, en de verhalen over slimme belastingtrucs, is de band duidelijk niet in de koude kleren gaan zitten. Bono zocht het tijdens het schrijven van de songs voor het nieuwe album duidelijk dicht bij huis, en dat komt ook duidelijk terug in deze concertfilm. Zo wandelt hij tijdens de eerste songs over een loopbrug, die boven de catwalk hangt. Daarbij worden tegelijkertijd animaties van Cedarwood Road getoond, de straat in Noord-Dublin waar Bono opgroeide. Zelfs de slaapkamer van de jonge ster is geprojecteerd. “Mijn zorgeloze leventje speelde zich voornamelijk op die plek af. Totdat mijn moeder overleed toen ik veertien was”, zegt hij. Gaandeweg het concert komt de band ook letterlijk dichter naar het publiek toe. Op drie verschillende locaties in de zaal wordt de gevarieerde set afgewerkt. Daarbij valt op hoe makkelijk Bono net als in Amsterdam de hoge noten van weleer haalt. Dat is toch verrassend, omdat hij tijdens de voorlaatste tournee duidelijk worstelde met de hoge registers. Naarmate de film vordert, worden de hits bekender en het volume van het meezingende publiek luider. Maar ook is er boosheid, zoals in de verbluffend harde en agressieve uitvoering van Bullet In The Blue Sky, met dito animatie. Bono praat over de wereld, haalt de vluchtelingenproblematiek aan en blikt terug op die rampdag in Parijs. Hij doet dat op een plechtige, ingetogen manier. Het veelbesproken gastoptreden van Eagles of Death Metal is hier perfect in beeld gebracht. Dat ze afsluiten met het heerlijke I Love You All The Time van deze band is een cadeau. Zo ook de gastrol van Patti Smith, met wie de heren samen Bad en natuurlijk People Have The Power uitvoeren. Ook de vertelkunsten van bandvriend Gavin Friday worden door U2 vakkundig ingezet. Het maakt deze concertfilm tot de beste concertregistratie die U2 ooit heeft gemaakt.

Jean-Paul Heck

9/10

Zoeken