De dubbelaar Tusk werd in 1979 uitgebracht als opvolger van het mateloos populaire Rumours. Het destijds duurste album in opnamekosten had echter een tegenvallende verkoop. Veel bands zouden voor een verkoop van vier miljoen exemplaren een moord doen, na de dertig miljoen van Rumours leek het een schijntje. Daarbij was de algemene opinie ook nog eens dat het album niet in de schaduw kon staan van zijn voorganger. Een soort Exile On Mainstream-syndroom dus. Gaandeweg is die opinie 180 graden gedraaid en is Tusk hergewaardeerd tot een creatief hoogtepunt. Die creativiteit komt grotendeels op het conto van Lindsey Buckingham, die niet alleen met pakkend songmateriaal op de proppen kwam, maar tevens het kwaliteitssongmateriaal van Stevie Nicks en Christine McVie wist te verpakken in een eigenzinnige productie waarbij alles aangerukt werd. Zo werd niet alleen drumband gebruikt, maar werd Mick Fleetwood bijvoorbeeld ook gemaand om op sommige tracks te spelen op kartonnen dozen. Tusk is na een eerdere uitgebreide editie opnieuw uitgebracht. Het vlaggenschip bevat vijf cd’s, een dvd en de dubbele vinylversie en komt in een soortgelijke box als de eerdere Rumours-uitgave. De vijf cd’s bevatten naast het originele album, een alternatieve versie en veel demo’s waaronder Brown Eyes met Peter Green, ook twee schijven vol met live-opnames. Daarnaast is er ook een uitgeklede 3cd-versie met alleen het studiowerk.

Hermen Dijkstra
8/10

Zoeken