Steven Wilson wordt nog vaak in de prog-hoek gedrukt, maar is die natuurlijk allang ontgroeid. En anders is hij absoluut de meest interessante prog-artiest. In zijn solowerk, met Porcupine Tree of welk ander project ook, Wilson verlegt altijd muzikale grenzen. Het draait bij de Brit veel meer om sterke melodieën, fijne grooves, filmische sferen en een geweldige sound, dan om technische hoogstandjes. Die laatste zijn in zijn muziek volop aanwezig, maar leiden zelden de aandacht af van de song. Krap een jaar na het meesterwerk Hand. Cannot. Erase komt Wilson alweer met een nieuw (mini)album: 4 1/5. Zes songs, waarvan er vier zijn overgebleven uit de sessies van Hand. Cannot. Erase, eentje uit die van voorganger The Raven That Refused To Sing en een live-versie van de oude Porcupine Tree-song Don’t Hate Me. Vijf leftovers en een live-track dus. Een makkelijk tussendoortje? Zeker niet. Ook dit album is sterk en afwisselend genoeg om de volle 37 minuten te boeien. 4 1/5 opent wel behoorlijk ‘proggy’ met ruim 9 minuten klokkende My Book Of Regrets. De navolgende vier tracks, waarvan drie instrumentaaltjes, zijn korter. Spannende sferische songs, met Happiness 3 als fijne poppy onderbreking. In de lange afsluiter Don’t Hate Me is Wilson in duet met zangeres Ninet Tayeb. Mooie versie, fijn tussendoortje.

Han Neijenhuis
8/10

Zoeken