Place In My Heart, dat is één van de veertien songs op alweer het elfde studioalbum van Lucinda Williams (1953). Anderhalf jaar na het veelgeprezen Down Where The Spirit Meets The Bone brengt de singer-songwriter uit Louisiana opnieuw een dubbelalbum uit. Met twaalf eigen highwaysongs en twee covers, waaronder Factory van Bruce Springsteen. Voor dit nieuwe album reisde Williams door ruimte en tijd, langs Highway of Interstate 20, die loopt van Georgia naar Texas. Onderweg in onder meer Atlanta, Jackson, Monroe en Shreveport plopten vervlogen herinneringen op aan vergeten plekken en personen. Het komt allemaal samen in de indringende titelsong van het album. Ze bezingt ‘lovers, losers, leavers and landscapes’ langs de dark side of the streets en doet dat op de haar bekende, indringende wijze: soms meer sprekend dan zingend met een getergde, hese, craquelé stem. “I know about the pain and all that jazz.” Het is een over het algemeen vrij ingetogen album geworden, met teksten die veel herhalingen kennen en met nummers die lang - soms te lang - worden uitgesponnen. Zo duurt het afsluitende Faith & Grace bijna dertien minuten! Williams wordt intens begeleid door onder meer pedalist Greg Leisz en gitarist Bill Frisell. Het album is vooral geschikt voor de duistere late uurtjes of voor on the road langs de highways and byways met welk getal dan ook. The Ghosts Of Highway 20 verdient een plekje in de harten van de luisteraars, die richting Williams alleen maar kunnen beamen dat “even though you make me blue, I have always room for you.”

Han van Bree
7/10

Zoeken