Is het erg als het soms een beetje vals is of net naast het ritme? Soms wel, maar bij Six String Yada is het geen probleem. Alsof het er gewoon bij hoort. De vier leden van de Zweedse folkband maken folk zoals folk gespeeld en gezongen moet worden: ongepolijst, schel en gedreven. Net als op hun debuutalbum The Shape Of Yada To Come, brengen ze op Diluted Roots een aangename mix van bewerkte traditionals, nieuwe liedjes en bijzondere covers. De banjo speelt de eerste viool, maar ook de snaren van cello, viool en gitaar beroeren de luisteraar. Het album is min of meer live in amper twee dagen opgenomen, met alle oneffenheden die daar bij horen. Alleen aan het laatste nummer, de traditional Trouble In Mind, is later achtergrondzang van de band Good Harvest toegevoegd. Het plezier spat de speakers uit, of het nu in de pakkende binnenkomer Georgia Railroad of in het onbegrijpelijke refrein van Iko Iko is. Prachtig klinkt de bewerking van No One Knows, een nummer van Queens of Stone Age. Bijzonder is manier waarop het lied Fear And Trembling van punkband Disfear is getransformeerd tot een heftige (dat wel) folksong. De scherpe stem van Agnes Brogeby die de tragiek van 19e-eeuwse vrouwen in de Verenigde Staten bezingt in I’ve Endured van Ole Belle Reed; Erling Bronsberg die het hedendaagse leed van Oekraïners een stem geeft in het door hemzelf geschreven Bereft And Blind, het maakt niet eigenlijk uit. Of liever: het maakt duidelijk dat goede folk tijdloos is.

Han van Bree
7/10

Zoeken