De eerste tonen van het album klinken als een kerstmelodietje. En dan begint een oude man te zingen, zo lijkt het. Je hoort een stem waar craquelé op zit, waarop het leven zijn sporen heeft nagelaten. Je hoort een zanger die in zijn teksten terugblikt op een ongrijpbaar verleden, “reaching out for yesterday.” De meeste liedjes klinken eenvoudig en hebben een treurige ondertoon. Mislukte liefdes, jezelf voor de gek houden: “we’re covered up in fiction.” De sonore stem doet denken aan Bruce Springsteen en Townes Van Zandt en straalt de kwetsbaarheid uit van iemand die al zijn hele leven lang op zoek is naar een niet te vinden veilige haven. “Homesick for a home you never had.” Maar de zanger in kwestie is pas dertig en High On Tulsa Heat is pas zijn derde soloalbum. John Moreland is een oude ziel in een jong lichaam. Hij speelde ooit in een punkband totdat hij zijn vaders muziek ontdekte (Steve Earl onder anderen). Het resultaat was dat Moreland op zijn muzikale weg een andere afslag nam.  De gezette en baardige singer-songwriter is niet gelukkig in de liefde. “I’m the kind of love it hurts to look at.” Hij woont in Tulsa, Oklahoma, en daar zingt hij ook over in de meeste van de tien songs op dit album. De natuur speelt een belangrijke rol: een eenzame ster, een wervelende tornado en de dreigende donder symboliseren de problemen van het leven. “I’m so damn good at sorrow.” De meeste nummers worden bescheiden en ingetogen begeleid met (steel) gitaar; een enkele keer gaan Moreland en zijn muzikanten los, zoals in de afsluitende titelsong. High On Tulsa Heat is een afgewogen album om rustig in onder dompelen en Morelands prachtig verbeelde leed mee te lijden.

Han van Bree
7/10

Zoeken