Dylan LeBlanc heeft een bijzondere stem. Een stem van een jongen nog die tegelijkertijd klinkt als een man. Een stem die sterk doet denken aan die van Fleet Foxes-zanger Robin Pecknold. LeBlanc kent z’n klassiekers. Townes van Zandt, Neil Young, Gene Clarke; de jonge songwriter moet er veel naar hebben geluisterd. Zelfde soort tragiek, zelfde hang naar de Amerikaanse muziektraditie, zelfde schoonheid. Vooral op kant A is de jonge songwriter goed op dreef. Liedjes als Roll The Dice en Man Like Me grijpen je direct. Je blijft ze opzetten. De ‘zwarte romantiek americana’ krijgt een mooi dramatisch randje door de subtiele inzet van strijkers en blazers. Ook verderop blijft de kwaliteit hoog. I’m Moving On is verrukkelijke edelkitsch in de traditie van Roy Orbison en Balance Or Fall is ook al zo tranentrekkend mooi. Pas 25 jaar oud is deze Dylan LeBlanc, maar hij zingt nu al met een duimendikke laag eelt op z’n ziel. Om intens treurig van te worden. Daar gaan we nog veel ellende aan beleven.

Peter Knieriem
8/10

Zoeken