Review

Metallica: nog steeds aan de top van de voedselketen

 

Metallica versleten? Kom nou. Het laatste dubbelalbum Hardwirde..To Self-Destruct was een waar huzarenstukje, al proberen puristen anders te doen geloven. In de Ziggo Dome bewees de band dat er nog altijd weinig sleet zit op de mannen uit de Californische Bay Area.

tekst: Jean-Paul Heck

Onder de tonen van Ennio Morricone’s The Ecstacy of Gold werd het podium in Amsterdam betreden. Tot zover niets nieuws onder de zon. Maar er is de laatste jaren iets gebeurd binnen de gelederen. Of zoals James Hettfield onlangs in een interview met Soundz aangaf: ‘Het lijkt wel alsof we opnieuw zijn begonnen.’ Het bleek in Amsterdam geen grootspraak te zijn. De titelsong van het nieuwe album werd meteen vlammend gebracht. En dat gold ook voor Atlas, Rise! Nog zo’n ijzersterke nieuwe song. Waar veel bands uit het tijdsgewricht van Metallica alleen nog maar wegkomen met stokoud materiaal,  daar zijn de fans van deze groep meegegroeid. Of ze nu Leper Messiah van het legendarische Master of Puppets spelen of een track van elk willekeurige plaat. Geen moment zakt het zaakje in, al moet gezegd worden dat drummer Lars Ulrich wel alle zeilen moet bijzetten om in de buurt te komen van zijn strakke tempo van weleer.

metallica 1

Daarnaast blijkt de band als geen andere act om in staat te zijn om maximaal te profiteren van een ‘in the round’ set up. Maar goed, met bijna 30 jaar ervaring is dat ook wel logisch. Vooral Hettfield blijkt in staat te zijn om iedereen in de Ziggo Dome met zijn fysiek en ruig stemgeluid te bereiken. Zijn ruwe-bolster-blanke-pit imago werkt nog altijd en zijn stem herbergt nog altijd dezelfde agressieve intonatie van weleer. Het was opvallend dat vooral de nieuwe nummers zo heftig binnen kwamen. Moth into Flame zou weleens kunnen uitgroeien tot een nieuwe classic. En zelfs het toch zo vaak bekritiseerde Fuel kreeg een werkelijk wervelende uitvoering. Natuurlijk valt er altijd wat te klagen over de setlijst en ook dit keer werden een aantal classics niet gespeeld. Maar het blijft bijzonder dat deze mid-vijftigers met ogenschijnlijk gemak nog altijd met dezelfde passie en vurigheid de wereld tegemoet treed. Met andere woorden, probeer in de komende jaren elk Metallica-concert mee te pakken nu het nog kan.

 

Jungle By Night - The Traveller

Jungle By Night - The Traveller Een band vol begintwintigers die zichzelf al na een paar jaar opnieuw uitvindt. Jungle By Night deed het met hun nieuwe album The Traveller. De titel van de vierde plaat van het afrobeat-negental is in dat opzicht dan ook een voltreffer, want deze opmerkelijke creatieve progressie gebeurde vooral on the road. Jungle By Night toerde zich suf langs internationale podia en speelde daarbij met jazzvirtuozen als Ibrahim Maalouf en Robert Glasper. Al die ervaringen hebben een nieuwe bandsound opgeleverd, die past bij de stormachtige muzikale ontwikkeling van deze groep jonge honden. Natuurlijk is de Afrikaanse jazzbasis gebleven, maar op The Traveller ligt de lat veel hoger. Funk, hiphop en zelfs vleugjes psychrock complementeren de toch al swingende composities van Jungle By Night naar een ander level en maken van de tracks stuk voor stuk volwassen pareltjes. The Traveller is misschien geen transfor-matie, maar wel de stap die leidt naar een nog origineler repertoire en een intenser livefeestje op het podium.

John den Braber

8/10

The Monkees – Good Times

The Monkees – Good Times “Wij waren geen band, maar acteurs die een band speelden”, was het verweer van Mike Nesmith op de kritiek dat The Monkees bijna niet op hun eigen platen musiceerden. Dat deed ook niets af aan de kwaliteit van de meeste nummers van de band. Schrijvers als Neil Diamond, Harry Nilsson en Goffin en King schreven prachtige hits voor de band en ook Nesmith zelf bleek een uitstekende componist. Al deze schrijvers zijn wederom op Good Times vertegenwoordigd naast mensen als Andy Partridge van XTC en het album zou net zo goed vijftig jaar geleden gemaakt kunnen zijn. Good Times is daarmee een feestje voor de liefhebbers van de Monkees-sound. Vooral het door Nesmith geschreven en gezongen Birth Of An Accidental Hipster, het titelstuk (een duet van Dolenz met wijlen Harry Nilsson) en Me And Magdalena doen niet onder voor de talloze klassiekers van de band. Misschien wel hun beste album sinds Headquarters!

Ron Bulters

8/10

The Rolling Stones - Totally Stripped

Het uit 1995 stammende Stripped was destijds een groot succes. Het in kleine clubs en in kleine settings opgenomen album deed het goed in de stroom unplugged albums die destijds de albumcharts domineerden. Gezien de kwaliteit van het gebodene was toen al duidelijk dat de Stones boven veel van hun broeders uitstaken en dat het jammer was dat slechts een klein gedeelte van het opgenomen materiaal het levenslicht zag. Totally Stripped is geen uitgebreide versie, maar een nieuwe loot waarop een aantal van die vergeten nummers terug te vinden is. De hoofdmoot wordt gevormd door drie dvd’s of blu-rays met de complete concerten die destijds opgenomen werden in Brixton, Parijs en voor ons interessant: Paradiso. Dit materiaal is aangevuld met een vierde schijf met een documentaire over de totstandkoming, die voor deze gelegenheid is verrijkt met nieuw materiaal. Een prachtig document. Beetje teleurstellend is het dan ook dat er slechts één cd’tje toegevoegd is. Weliswaar een fraaie schijf met veertien onuitgebrachte tracks of variaties van andere concerten dan die gebruikt werden op Stripped, maar dit was een uitgelezen kans om ook hier eens flink uit de band te springen. Livemateriaal, steengoede opnames uit de Toshiba-studios... Het is er allemaal, we moeten dan maar hopen dat dit ook nog eens verschijnt. De drie concerten vergoeden echter veel, zo niet alles. Als je uitgaat van dat materiaal en de cd als bonusje ziet, heb je een prachtig en zeer welkom document in huis. We zijn de laatste tijd verwend met prachtig archiefmateriaal en ook Totally Stripped hoort zeker in die rij thuis! Het wordt nu wel weer eens tijd voor een nieuwe studioplaat...

Hermen Dijkstra

8/10

Bob Dylan - Fallen Angels

Moet dat nou? Nóg een album waarop Dylan zich door een tiental Frank Sinatra-liedjes heen schmiert? Ja, want hij had het nog liggen. Fallen Angels stamt namelijk uit dezelfde opnamesessies als voorganger Shadows In The Night van vorig jaar. Dat album was ook al niet zo best, maar je kon het met een beetje goede wil tenminste nog omschrijven als de sound- track van een film noir uit de jaren vijftig, die zich goeddeels afspeelt in rokerige, louche nachtclubs. Bogart aan de bar. De selectie standards van Fallen Angels is lichtvoetiger, braver en bekender, maar daardoor ook misplaatster en overbodiger. Want wie zit er nu te wachten op kabbelende, spaarzaam gearrangeerde uitvoeringen van uitgekauwde Amerikaanse klassiekers als All The Way en Come Rain Or Come Shine? Gezongen door Bob Dylan nota bene! Van iedereen kun je dat hebben, behálve van hem. Toen Shadows In The Night uitkwam, dacht ik dat Dylan het album had opge- nomen om te klieren: als ieder- een vindt dat ik niet meer kan zingen, dan ga ik toch lekker Sinatra croonen. We zullen het nooit weten, want Dylan blijft Dylan. Het zou ook zomaar kunnen dat hij in de winter van zijn leven terug wil keren naar de muziek uit de lente daarvan, want als 75-jarige heb je steeds minder toekomst en meer en meer verleden. Laten we in dat geval vurig hopen dat het oersaaie en overbodige Fallen Angels niet zijn zwanen- zang blijkt te zijn.

Joris Heynen

5/10

U2 – Innocence + Experience

Na een aantal stadiontournees, dat vooral financieel een vrij groot risico was, gingen de Ieren voor hun laatste tournee weer voor de normale poparena’s. Het bleek een briljante keuze. De band die zijn livereputatie de laatste jaren toch een beetje zag afbrokkelen, zette tijdens iNNOCENCE + eXPERIENCE eventjes de puntjes op de i. Het was immers lang geleden dat de band zó bevlogen, zó intens en zó strak concerteerde. Ik zag als zovelen een van de optredens in Ziggo Dome en werd bij die gelegenheid weggeblazen. Die oerkracht zie je ook terug op deze dvd, die als standaard dvd, dubbel-dvd, blu-ray, vinyl en zelfs in een superdeluxe box met drie schijfjes verkrijgbaar is. Het concert werd opgenomen in Parijs. Eigenlijk zou de band op vrijdag 13 november 2015 spelen, maar de bloedige aanslagen zetten daar een keiharde streep door. Op zondag 6 december keerde de band terug naar de Franse hoofdstad en nam samen met vaste regisseur Hamish Hamilton deze tweeënhalf uur durende film op. Het is een waar huzarenstukje geworden. De dertig songs die op deze avond werden gespeeld, vormen natuurlijk de hoofdmoot. Het ijzersterke openingsnummer The Miracle (Of Joey Ramone) zet de toon. Zelfverzekerd zie je de opvallend rossige Bono over de enorme catwalk struinen. Boven zijn hoofd hangt een gitzwarte stellage, die het hart van de show vormt. Waar U2 zich de laatste decennia vergaloppeerde in vergezochte en anonieme podiumtrucage is daar nu opeens de intimiteit en vernieuwing van weleer. Maar er is meer. De fraaie autobiografische show weet ruim twee uur lang te boeien. Zeker ook ingegeven door het momentum valt op deze dvd meteen de enorme verbetenheid op waarmee het viertal het eigen repertoire aanvalt. Gesteund door een messcherp en snoeihard geluid zie en hoor je een U2 dat op oorlogspad is. De kritiek omtrent de retecommerciële deal met Apple, gekoppeld aan het overigens prima laatste album Songs Of Innocence, en de verhalen over slimme belastingtrucs, is de band duidelijk niet in de koude kleren gaan zitten. Bono zocht het tijdens het schrijven van de songs voor het nieuwe album duidelijk dicht bij huis, en dat komt ook duidelijk terug in deze concertfilm. Zo wandelt hij tijdens de eerste songs over een loopbrug, die boven de catwalk hangt. Daarbij worden tegelijkertijd animaties van Cedarwood Road getoond, de straat in Noord-Dublin waar Bono opgroeide. Zelfs de slaapkamer van de jonge ster is geprojecteerd. “Mijn zorgeloze leventje speelde zich voornamelijk op die plek af. Totdat mijn moeder overleed toen ik veertien was”, zegt hij. Gaandeweg het concert komt de band ook letterlijk dichter naar het publiek toe. Op drie verschillende locaties in de zaal wordt de gevarieerde set afgewerkt. Daarbij valt op hoe makkelijk Bono net als in Amsterdam de hoge noten van weleer haalt. Dat is toch verrassend, omdat hij tijdens de voorlaatste tournee duidelijk worstelde met de hoge registers. Naarmate de film vordert, worden de hits bekender en het volume van het meezingende publiek luider. Maar ook is er boosheid, zoals in de verbluffend harde en agressieve uitvoering van Bullet In The Blue Sky, met dito animatie. Bono praat over de wereld, haalt de vluchtelingenproblematiek aan en blikt terug op die rampdag in Parijs. Hij doet dat op een plechtige, ingetogen manier. Het veelbesproken gastoptreden van Eagles of Death Metal is hier perfect in beeld gebracht. Dat ze afsluiten met het heerlijke I Love You All The Time van deze band is een cadeau. Zo ook de gastrol van Patti Smith, met wie de heren samen Bad en natuurlijk People Have The Power uitvoeren. Ook de vertelkunsten van bandvriend Gavin Friday worden door U2 vakkundig ingezet. Het maakt deze concertfilm tot de beste concertregistratie die U2 ooit heeft gemaakt.

Jean-Paul Heck

9/10

Beyoncé - Lemonade

Beyoncé heeft het weer geflikt! De hele wereld, vriend en vijand, heeft het over haar. Net als eind 2013 verscheen totaal uit het niets een nieuw album, ditmaal vergezeld door een complete film. Het album handelt over een ontrouwe man, over de emoties waar Beyoncé vervolgens doorheen gaat en uiteindelijk over de verzoening. Het heeft de geruchtenmolen stevig in gang gezet, want is het nou een aanval richting haar man Jay Z en zijn mogelijke overspel? Of is het gewoon een slimme marketingtruc? MANIA is geen roddelblad, de muziek staat voorop. Ook daarmee weet Beyoncé te verrassen. Lemonade is in essentie weliswaar een popalbum, maar wel een met een breed scala aan invloeden, van country tot hiphop en van rock tot elektronica. Bovendien is het een album vol urgentie. Zo schreeuwt ze het uit op het stevig rockende Don’t Hurt Yourself (met Jack White!). Elders op het album uit ze juist haar verdriet in de kleingehouden pianoballad Sandcastles, flirt ze met spannende r&b op 6 Inch en roept ze op tot vrijheid voor de Afro-Amerikaanse vrouw in het krachtige, opzwepende Freedom. Dat feminisme zit overigens flink door het album verweven. Vooral in de film trekt ze haar persoonlijke emoties een stuk breder, waarbij ze bovendien gretig verwijst naar de koloniale geschiedenis van Amerika. Op Lemonade toont Beyoncé zich als een van de meest spraakmakende popsterren van nu, zonder ook maar een moment de kwaliteit uit het oog te verliezen. Daarmee ontstijgt ze de hitmachine die ze voorheen was.

Arnout de Vries 9/10

Garbage – Strange Little Birds

Volgens zangeres Shirley Manson grijpt het nieuwe Garbage-album Strange Little Birds terug op het befaamde debuutalbum uit 1995, en verdraaid als dat niet waar is. Uiteraard kan geen release de impact van dat album, met krakers als Stupid Girl en Only Happy When It Rains, evenaren, maar Strange Little Birds komt wel dicht in de buurt. Dat gebeurt vooral op het eerste deel van de plaat, waarin de agressieve gitaarriffs en de dreigende drums en bas een perfecte ondergrond vormen voor de altijd boze Manson. Alhoewel boos? Volgens haar is Strange Litte Birds juist heel romantisch omdat zij zich voor het eerst echt blootgeeft in de teksten. Hoe het ook zij, de band is duidelijk nog beter op dreef dan op het vorige album Not Your Kind Of People uit 2012, en die was ook al geen kattenpis. De donkere en agressieve sfeer pakt je als luisteraar direct bij het nekvel dat vanzelf een kippenvorm aanneemt, en dat is het beste compliment dat je een band kan geven.

André de Waal 8/10

Eric Clapton - I Still Do

Vorig jaar maart vierde Eric Clapton z’n zeventigste verjaardag met een sfeervol concert in de Londense Royal Albert Hall. De oude meester klonk daar geïnspireerd, gedreven en allerminst als een pensionado. Dat is niet anders op I Still Do, het 23e studioalbum van ‘mister Slowhand’, die vooral weer terugkeert naar de blues en de roots en heerlijk authentiek klinkt. Slechts twee eigen songs, dat wel. Verder allemaal covers, maar dan wel heel fijntjes gekozen, met een heerlijke uitvoering van Robert Johnsons Stones In My Passway als een van de hoogtepunten. Maar ook de twee nummers van Claptons vriend en voorbeeld J.J. Cale mogen er zijn. Eigenlijk is I Still Do in zijn geheel meer dan de moeite waard. De scherpe, rebelse randjes zijn er uiteraard vanaf en zo’n instant-succes als pakweg 461 Ocean Boulevard zal het niet meer worden, maar dat heeft Clapton ook niet meer nodig. Zijn spel is uiterst smaakvol en relaxed, misschien wel meer dan ooit zelfs, en het album klinkt heerlijk puur en oprecht. He still does! Fijne plaat voor de late avond.

Han Neijenhuis 8/10

Zoeken