Rammstein laat De Kuip kolken van vreugde!

Concertverslag

Een gigantische Duitse vlag, Till Lindemann in een vlammende kooi, de complete band op het dak van het decor: Rammstein is dé band van de spectaculaire concertopeningen. In de Kuip in Rotterdam houdt de band het voor de verandering bescheiden. Dat baart zorgen: is de tomeloze vernieuwingsdrift van onze favoriete Duitse band soms uitgeblust?

Het is vloeken in de kerk, maar het concert van Rammstein in (een uiteraard compleet uitverkocht) De Kuip komt dinsdagavond maar moeizaam op gang. Aan de torenhoge temperaturen ligt het in elk geval niet: Till Lindemann is als vanouds fantastisch bij stem en de muzikanten weten nog steeds hoe industriële metal hoort te klinken: strak, smerig en trommelvliezend hard. Rammstein is als een bulldozer die alles verplettert wat het onderweg tegenkomt.

Het duurt alleen even voor die bulldozer de andere kant van De Kuip heeft bereikt. Rammstein is een band met theater en show als handelsmerk, maar wat dat betreft pakt de band niet zo groots uit als je zou verwachten. Zeker niet voor hun allereerste grote stadionconcert in Nederland. Het industriële decor oogt voor Rammstein-begrippen nogal lullig: er zijn geen schermen, geen projecties, geen uitschuifbare podia en er is nagenoeg geen lichtshow.

De vuurwerkknallen en vlammenwerpers waarmee Rammstein normaliter twee uur lang mee koketteert, blijven in De Kuip bewaard tot het laatste drie kwartier. Klassiekers die vroeg in de set voorbijkomen, zoals ‘Links 2-3-4’, ‘Sehnsucht’ en het immer prachtige ‘Mein Herz Brennt’, krijgen daardoor niet de visuele opsmuk waar je vooraf op hoopte.

Nu is het natuurlijk geen ramp om het spektakel voor het laatst te bewaren, storender is het feit dat Rammstein teert op de welbekende trucs, en amper meer vernieuwt. De slager en de brandende ketel van Mein Teil, de bootjes over het publiek, de peniskanon van Pussy, de brandende kruisboog in Riechst so Gut: het is allemaal vrij spectaculair, maar de verrassing is er inmiddels wel van af.

Voor een band als Rammstein, die juist een reputatie heeft met grenzen opzoeken en provoceren, moet dat niet de bedoeling zijn. De beloofde controverse die de laatste single Deutschland aanwakkerde blijft in Rotterdam nagenoeg uit. Wat zou het prachtig zijn geweest als Deutschland werd opgevoerd met hetzelfde gestoorde schouwspel als uit de videolip. maar helaas: De Kuip moet het doen met een vreemde en langdradige dance-choreografie die de vaart compleet uit het concert haalt.

Rammstein herpakt zich gelukkig snel met een slotstuk dat zijn weerga niet kent. Tijdens ‘Du Hast’ schieten er oorverdovende vuurpijlen over de euforische massa, die nu echt kolkt van vreugde (en vooruit, ook van het weer). Het altijd overdonderende ‘Sonne’ wordt kracht bijgezet met gigantische vuurballen die zelfs halverwege het veld de lucht in schieten. Een pianoversie van ‘Engel’, prachtig opgevoerd op het tweede podium middenin het veld, is een moment om weer op adem te komen.

Aan het einde winnen de Duitsers dus weer, maar dat ze in het verleden op een mooiere wijze de drie punten pakten mag duidelijk zijn. Het nieuwe album moest Rammstein na tien jaar eindelijk weer inspiratie geven om met een gloednieuwe, gestoorde set op de proppen te komen, maar de band kiest helaas voor de gemakkelijke weg en scoort met oude trucs waarmee ze jaren geleden al de wereld in vuur en vlam zetten. Volgend jaar komen de Duitsers terug naar Nederland en dan zal definitief blijken of hun vernieuwingsdrift daadwerkelijk is uitgeblust.