Placebo klinkt fantastisch, maar oogt apatisch | Concertverslag

Het was maar liefst negen jaar wachten op een nieuw album van Placebo. Daarom doet de Britse band vier Europese hoofdsteden aan, waar in een intieme setting met échte fans de release van Never Let Me Go wordt gevierd. Soundz Magazine sprak in de middag exclusief met bassist Stefan Olsdal en mocht daarna in de ‘kleine zaal’ van de Melkweg het bijzondere optreden bijwonen.

Door: John den Braber

Foto’s: Paul Bergen

Vijfhonderd geluksvogels, uiteraard bestaande uit die-hard-fans, kunnen er maar bij zijn vanavond. Vijfhonderd geluksvogels die precies op het goede moment op de bestelknop drukten en zo bij de uitverkorenen zijn die het nieuwe album van Placebo live kunnen horen in de Melkweg. Het is dan ook uren voordat de deuren open gaan al druk voor de ingang van de Amsterdamse popzaal en iedereen lijkt te beseffen dat het weleens een magische avond kan worden. Die magie kan echter niet worden vastgelegd door de fans, want zanger Brian Molko en Olsdal hebben besloten dat telefoons vooraf in zakjes gesealed moeten worden, zodat er geen foto’s en video’s kunnen worden gemaakt. Alles voor de intimiteit.

Het moet gezegd: de sfeer is daarmee meteen anders in de zaal. Er is een onophoudelijk geroezemoes totdat Placebo precies om negen uur aftrapt. Wat bij opener ‘Forever Chemicals’, ook het eerste nummer op het album, meteen opvalt is het steengoede geluid met fris hoog en volle baslijnen. Maar waar er geluidstechnisch niets op de show van de Engelsen is aan te merken, blijft de energie van met name Molko toch vooral op het podium. De zanger draagt de hele show een zonnebril en heeft minimaal contact met het publiek, dat gelukkig wel voor een prettige en vooral uitgelaten sfeer blijft zorgen.

Zoals verwacht komen alle songs van Never Let Me Go voorbij en ontbreken de grote hits. Sinds de Greatest Hits tour, die Placebo vijf jaar geleden deed, kunnen Molko en Olsdal nummers als ‘Nancy Boy’ en ‘Every You Every Me’ namelijk zelf niet meer aanhoren en dus is de focus vooral gericht op de toekomst met recent materiaal. Als de band na zestien songs afsluit met de Kate Bush-cover ‘Running Up That Hill’ overheerst vooral het gevoel bij een heel speciaal feestje te zijn geweest. Maar wel een feestje waarbij de trouwe fans van de Britse band toch wel een beetje zelf de slingers moesten ophangen.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws