Pinkpop dag 3 door Sebastiaan Quekel

Foto’s: Kim Balster

Als kleine jochies stonden ze vooraan bij Limb Bizkit en sindsdien hadden ze slechts één doel: ooit zélf het heilige gras van Pinkpop betreden. Zondag gaat die droom voor Navarone in vervulling. Vroeg op de dag geven de Nijmegenaren een masterclass in het serveren van tijdloze rock. De ronduit verslavende openertrack Perfect Design en het groovende Snake knallen er flink op los en geven frontman Merijn van Haren munitie om eens lekker flink uit te halen. ,,Jullie leven nog!”, roept hij halverwege de show, zonder zelf door te hebben dat hij Pinkpop eigenhandig wakker schudt.

Van Haren – de man met die eeuwige grijns op zijn gelaat – staat niet alleen bekend om zijn hoge zang, maar vooral om zijn verpletterende bereik waar je alleen maar met open mond naar kunt luisteren. Zijn enthousiasme en bevlogenheid voor de muziek werkt aanstekelijk en slaat over op de enkele duizenden bezoekers, die al op de vroeg op de dag de duivelshoorntjes in de lucht gooien.

Je zou het zo niet zeggen, maar Turnstile treedt al zo’n acht jaar op in Nederland. Met hun derde succesalbum Glow On breken de Amerikanen nu eindelijk door bij het internationale publiek. Het levert ze meteen een Pinkpop-debuut op en ook nog eens een prominente plek op de IBA Stage. Achter de schermen zullen ze nagelbijtend hebben toegekeken want het tweede podium wordt bijna letterlijk afgebroken door deze hardcore punkers. Terwijl het zonnetje doorbreekt walst Turnstile met grootse refreinen en zware grooves over de festivalweide, waar één groot feest ontstaat.

We zien zelfs de eerste ‘rowing pit’ van het festival, en midden in de moshpit – waar zanger Brendan Yates af en toe ook aan deelneemt – staat een jonge vrouw torenhoog op een zelfgebouwde piramide. Turnstile ziet het breedlachend gebeuren, maar kijkt ondertussen met een schuin oog naar de overkant: de volgende halte is de main stage.

Het is allemaal vreselijk op de automatische piloot en de set kent letterlijk nul verrassingen, maar toch is Ziggy Marley een welkome toevoeging voor Pinkpop. De ideale act om de festivalgangers, die nog amper zijn bekomen van de hitte, weer ‘op te warmen’. Uitgerekend op Vaderdag eert Ziggy zijn vader Bob door met een tienkoppige band zijn grootste hits over de festivalweide te laten galmen. ‘I Shot The Sherrif’, ‘Get Up, Stand Up’ en ‘Could You Be Loved’ volgen elkaar in hoog tempo op. Muzikaal klinkt het allemaal als een klok, maar wat mist is een persoonlijke touch, want waarom rept zoon Ziggy met geen woord over de grootste reggaester die ooit geleefd heeft?

Wie net zo onlosmakelijk verbonden is aan zijn muzikale vader, is Elijah Hewson, de veertig jaar jongere zoon van Bono. Met zijn paar jaar oude band Inhaler staat deze 22-jarige nieuwe posterboy van de indierock in een goed gevulde tent, vol met oudere festivalgangers in U2-shirts. De vergelijking met de Ierse megaband is snel gemaakt: niet alleen lijkt Hewson als twee druppels op Bono, ook zijn stemgeluid en uitstraling doen met regelmaat aan zijn vader denken, zonder dat het een gimmick wordt. Inhaler bewijst zich andermaal als een talentvolle indieband waar we ongetwijfeld nog veel van zullen horen.

Hoe kun je dertig jaar discogeschiedenis in slechts één uurtje proppen? Laat dat maar over aan Nile Rodgers. De laatste jaren stond deze funky hitlegende (69) volop in de schijnwerpers door zijn samenwerking met Daft Punk en Pharrell Williams voor de zomerhits ‘Get Lucky’ en ‘Lose Yourself to Dance’. In Nederland is-ie bij het grote publiek niet super bekend, terwijl hij in de jaren tachtig als gitarist én producer toch gigantische hits scoorde met onder meer David Bowie, Duran Duran, Madonna, Eric Clapton en Robert Plant.

Alle hits waarmee Rodgers een link heeft, of het nu als liedjesschrijver, producer of als gitarist is, passeren op Pinkpop de revue. Met zijn unieke, strakke beats en kenmerkende gitaarriffs krijgt hij de veelal oudere bezoekers, die overduidelijk met zijn muziek zijn opgegroeid, aan het dansen. Ondersteuning krijgt hij opnieuw van discoband Chic, bestaande uit twee vrouwelijke vocalisten, een trompettist, drummer en saxofonist, allemaal stijlvol gekleed. Vele duizenden feestende festivalgangers zien een blingblinggroep die het ontzettend naar zijn zin heeft op het podium.

Je kunt er op de laatste dag van Pinkpop bijna niet omheen. De duizenden Metallica-shirtjes die vrijdag en zaterdag te zien waren hebben plaatsgemaakt voor die van Volbeat, de gedoodverfde opvolger voor als James Hetfield en zijn mannen er straks mee ophouden. De hooggespannen verwachtingen maken de Deense metalpioniers – als vervanger van Queens of the Stone Age – meer dan waar. Volbeat overtuigt in 75 minuten met een spervuur aan snoeiharde metal en dansbare rockabilly-tracks waar zelfs je moeder nog goed kan gaan.

Onder leiding van opperbevelhebber Michael Poulson trekt Volbeat op de IBA Stage alle registers open met videoschermen, verhoogde platformen, ronkende gitaarsolo’s en – hoe kan het ook anders – met veel, heel veel lekkere riffs. Vooral de nieuwe tracks als Temple of Ekur, Shotgun Blues en in het bijzonder The Devil Rages On komen aan als een mokerslag. Helaas is de zang van Poulsen niet altijd even zuiver en dat komt waarschijnlijk omdat Volbeat er al een hele festivaltour op heeft zitten. Afbreuk aan het metalfeest deed het amper, want zelfs de jongeren die aan de andere kant op Imagine Dragons staan te wachten gaan volledig uit hun dak.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws