Pinkpop dag 3 door John den Braber

Het Stage 4 podium – vlakbij de ingang van het Pinkpopterrein – bestaat nog niet zo heel lang en is vooral bedoeld om opkomende acts letterlijk en figuurlijk een mooi podium te geven. Vandaag staan er op deze plek ook weer een aantal talenten die de komende edities een kans maken om door te groeien naar een prominentere plek op de drafbaan in Landgraaf. Een van hen is absoluut W.H. Lung uit Manchester. Het viertal – vernoemd naar het plaatselijke Chinese restaurant – pompt een heerlijke mix van new wave, punk en krautrock, die voortdurend wordt gedreven door een pulserende baslijn en is omkleed met sprankelende synth.

Alles aan dit kwartet straalt rebellie uit – inclusief de kleding die rechtstreeks uit een thrift shop lijkt te komen. Frontman Joe Evans spuugt de maatschappijkritische teksten het publiek in en danst daarbij voortdurend als een swingende poseur over het podium. Hij doet in zijn presentatie en houding dan ook denken aan Future Islands – frontman Samuel T. Herring. W.H. Lung is in Nederland nog helemaal niet zo groot, maar daar zal na dit fenomenale optreden vast verandering in komen.

Met liedjes die doorgaans korter dan een minuut duren en vol verwensingen en beledigingen staan, verkoop je doorgaans geen zalen uit. Hang Youth bewijst hier op Pinkpop dat er wel degelijk een podium is voor venijnige punk in je moerstaal. Even dreigt de band van zanger Abel van Gijlswijk na hun bejubelde debuut BOEL AAN DE HAND – totale lengte van het album 9 minuten en 46 seconden – in 2020 vanwege de pandemie hun momentum te missen, maar de paar optredens die konden doorgaan, sloegen in als een bom. En ook nu is het een anarchistisch feest.

Nummers als DE BELASTINGDIENST en LEG DE ZUIDAS IN DE AS worden massaal meegezongen en als zanger Van Gijlswijk op het einde van de show op de handen van het publiek voor het podium rondgaat, is het duidelijk: Hang Youth gaat de rest van dit festivalseizoen nog veel meer zieltjes voor hun snoeiharde, muzikale kopstoten winnen.

Soms moet je niet over muziek spreken, maar puur de magie van een optreden het werk laten doen. Iedere duiding is dan overbodig en zo was het op zondagavond in de Tent Stage bij Eefje de Visser. Magnifiek, meeslepend, innemend en betoverend. Niet erover lezen, maar terugkijken dus. Of beter nog: live gaan zien!

Dat Imagine Dragons de afsluitende headliner van het festival werd, was niet zo’n gekke gedachte van de Pinkpop-programmeurs. Want naast de toch wat belegen top acts als Metallica en Pearl Jam, waar vooral veel oudere rockers op afkomen, past de band uit Las Vegas prima. De jongere generatie valt namelijk in katzwijn voor de aanstekelijke, bombastische songs van het Amerikaanse viertal en die neemt in het kielzog ook de ouders mee naar Landgraaf. Het veld ziet er dan ook uit als een waar familiefestijn, waarbij vaders en dochters omarmd meezingen.

De formatie van zanger Dan Reynolds kent zijn publiek en doet er dan ook alles aan om zoveel mogelijk clichés die bij een stadion-act horen, uit de kast te trekken. Er zijn CO2- kanonnen en vlammenwerpers, er wordt gesproken over de oorlog in Oekraïne, de klimaatproblematiek en mentale problemen bij jongeren: ‘Zonder therapie had ik hier nooit gestaan’.

Maar de bombast en goede bedoelingen kunnen niet verbloemen dat Imagine Dragons simpelweg te weinig echt goede songs heeft om twee uur te spannend te blijven. Natuurlijk zijn Believer, Enemy en Radioactive knoepers van hits, maar op die smalle kurk kan het grote ego van de Amerikanen onmogelijk zo lang drijven.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws