Pinkpop dag 2 van Sebastiaan Quekel

Foto’s: Kim Balster

Son Mieux is zowel figuurlijk als letterlijk de meest kleurrijke band op Pinkpop. Niet alleen komen in hun garderobe zo’n beetje alle kleuren van de regenboog voorbij, ook overtuigen ze op de IBA Stage met een rits aan pakkende discosongs waar Arcade Fire en Earth, Wind and Fire nog stikjaloers op zouden zijn.

Vooral onder die brandende zon werkt de muziek van deze jonge Haagse groep als een magneet: ‘Multicolor’ verandert de festivalweide in een nachtclub en gaat – uiteraard – gepaard met confetti in ontelbare kleuren. Met een bak energie en een aanstekelijke enthousiasme maakt Son Mieux er één groot feest op de IBA Stage en snapt ze dondersgoed waar Pinkpop in deze temperaturen behoefte aan heeft.

Frank Carter

“Dit is wat je verdomme moet verwachten als je om kwart over twee ‘s middags naar een festivalshow gaat.” Punkrockheld Frank Carter laat er geen misverstand over bestaan: stilstaan is bij hem geen optie, ongeacht het vroege tijdstip. En ja, wat gaat het er af en toe genadeloos aan toe in de Tent Stage. Circlepits zo groot als een voetbalveld, wall of deaths waar je je leven niet zeker bent, sitdowns die voor een kleine aardbeving lijken te zorgen: Frank Carter and The Rattlesnakes dendert met supersnelle songs als Devil Inside Me als een kudde stieren door de tent en onderstreept de meest explosieve band van Pinkpop te zijn.

Crowded House

Aan de overkant van de festivalweide is het geen bulderende punk wat de klok slaat, maar romantische knuffelrock waar vooral duizenden oudere echtparen heerlijk bij wegzwijmelen. De meeste hits van Crowded House dateren alweer van tientallen jaren terug, maar de tijdloze muziek van deze Australiërs blijkt op Pinkpop nog springlevend.

Ongenaakbare klassiekers als Four Seasons In One Day, Into Temptation, Better Be Home Soon, Weather With You en Fall At Your Feet volgen elkaar in hoog tempo op, en Pinkpop slikt het als zoete koek. Absoluut geen onvergetelijk optreden, maar precies wat Pinkpop bij de stijgende temperaturen nodig had.

Kaleo

Een concert dat wel ten onder ging aan de verzengende hitte, was dat van Kaleo, de bluesrocksensatie van IJsland. In principe heeft deze groep alles in huis om Pinkpop volledig in te pakken: fijne dromerige bluesliedjes, een stel goede muzikanten en een knappe zanger die zo uit een Esquire-tijdschrift lijkt weggelopen.

Toch wil het op het hoofdpodium maar niet vlammen: de band speelt erg op de automatische piloot en heel sympathiek is de nors kijkende frontman Julias JJ Son niet bepaald. Volgende keer iets meer levensvreugde en plezier in het werk, dan komt het goed.

Jarenlang was de emo/screamo numetal het handelsmerk van Deftones, tegenwoordig staat een meer atmosferisch geluid centraal. Een geslaagde manoeuvre, zo blijkt op de IBA Stage. De band klinkt divers, dankzij artistiek prachtige uitstapjes in Rosemary, Tempest, Diamond Eyes en in de laatste single Ohms.

“Jezus, wat is het koud hier”, grapt zanger Chino Moreno vroeg in de set. “We hebben dekens nodig, snel!” De zanger tikt inmiddels bijna de 50 aan en is zichtbaar oud geworden, maar barst nog altijd van buitensporig enthousiasme. Vocaal is de Amerikaan in topvorm, na een ietwat rommelig begin waarbij zijn kenmerkende lijzige zang amper boven de zware, slepende riffs van opener Genesis uitkwam.

Maar daarna was het prijsschieten, met achtereenvolgend verwoestende uitvoeringen van klassiekers Be Queit And Drive and My Own Summer. Muzikaal klinkt het als een klok, of het nu de met synths doorspekte stukken zijn of de slome, woeste metal uit de beginjaren: Deftones geeft op Pinkpop een indrukwekkende bloemlezing uit diens carrière, en Pinkpop zag dat het goed was.

Uitgebreide recensie Pearl Jam van Sebastiaan:

Nostalgisch Pearl Jam verklaart Pinkpop opnieuw de liefde

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws