Pet Shop Boys: Een nostalgisch meezingfeest zonder diepere laag | Concertverslag

Twee jaar na de geplande datum stond Pet Shop Boys eindelijk op het podium van AFAS Live. De reden is algemeen bekend. Met hun Dreamworld Tour vieren de rebelse elektropop-iconen Neil Tennant en Chris Lowe alsnog hun ruim vijfendertigjarig bestaan, dat rijkelijk is gevuld met wereldhits. Een feest voor oor én oog in de Amsterdamse popzaal, maar wel zonder die ooit zo befaamde kritische noot.

Tekst: John den Braber
Foto’s: Ans van Heck

Feest der herkenning

Na een heerlijke aftrap met ‘Suburbia en ‘Opportunities (Let’s Make Lots of Money)’ leunt zanger Tennant tegen een typisch Britse lantarenpaal en vertelt in rijm wat de fans van de zestigers deze avond mogen verwachten. Hij omschrijft een wereld waar “West End girls are domino dancing and the streets have no name”, om vervolgens de U2-cover in te zetten, die de band mixt met Frankie Valli’s ‘Can’t Take My Eyes Off You. De sfeer van deze avond is gezet en het publiek – vooral van middelbare leeftijd – dompelt zich meteen in het geserveerde feest der herkenning.

Het gaat van ‘Rent naar ‘Left To My Own Devices’ en via ‘Domino Dancing’ naar ‘You Were Aways On My Mind. De show flowt lekker op en neer, ook al is Tennant – Lowe zegt al nooit een woord tijdens optredens – niet heel erg spraakzaam. Af en toe vertelt hij een kleine anekdote uit de oude doos, maar je zou verwachten dat de voorheen zo dwarse pop-activist wel iets meer te zeggen zou hebben over de situatie in de wereld en of er paralellen zijn met de ook zo grimmige jaren 80. Gelukkig vliegen er qua sound en visuals wel de vonken eraf. Want waar de twee Pet Shop Boys nog samen voor een LED wall begonnen, ontpopt er vanachter datzelfde scherm na ongeveer een half uur een liveband met dubbele percussie, want een enorm dikke vibe geeft aan het toch al indrukwekkende geluid.

Vervuld en nostalgisch gevoel

In bijna twee uur tijd pompt het duo uit Blackpool al hun muzikale hoogtepunten de zaal in met als ultiem kippenvelmoment de langdurige, bombastische aanloop naar ‘it’s a Sin’, dat een fijn blok met ‘What Have I Done To Deserve This’ en ‘Go West completeert. Nadat ‘West End Girls’ en ‘Being Boring als toegift de avond afsluiten, zullen de meeste fans van de Britten met een vervuld en nostalgisch gevoel huiswaarts keren. Toegegeven: sommige nummers spetterden minder dan in hun hoogtijdagen en maatschappijkritisch zijn de heren alleen nog buiten het podium – zo kondigden ze deze week bijvoorbeeld aan niet in Rusland op te treden. Maar is dat een bezwaar? Tennant en Lowe weten waar hun publiek voor komt: een meezingfeestje. En dat hebben ze op formidabele manier opgevoerd.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws