Patrick Watson: ‘Muziek als anti-katermedicijn

Soundz

Tijdens het schrijven van zijn nieuwe album verloor Patrick Watson zijn moeder, liep zijn relatie op de klippen en vertrok één van zijn beste vrienden uit de band. Wie echter denkt dat de Canadese singer-songwriter hierna een plaat vol treurliederen maakte, heeft het mis. Wave is een pamflet voor optimisme en doorzettingsvermogen na donkere tijden.

TEKST: JOHN DEN BRABER

Erhangt een dreigende lucht boven het terras van het Amsterdamse Lloyd hotel. Enkele spatjes vallen dwarrelend neer en Watson legt voor de zekerheid zijn telefoon alvast onder de geplastificeerde menukaart. De asgrauwe hemel boven de hoofdstad en de gure, voorbijrazende wind lijken de perfecte setting voor een dieptege- sprek met de 40-jarige singer-songwriter uit Montreal over de dood, maar ook de hel en verdoemenis die scheiden heet. Twee zaken die zijn leven een tijd beheersten. Maar daar denkt hij zelf anders over.

Watson is niet bang voor een spatje regen. Hij heeft de afgelopen jaren wel ergere dingen meegemaakt. De dood van zijn moeder, het verlies van liefde en het opstap- pen van zijn drummer én boezemvriend Robbie, waren een stortvloed vergeleken bij deze miezerige hemeldruppels. Hij oogt dan ook monter en ontspannen, lacht veel en steekt om de vijf minuten een sigaret op; Waarschijnlijk de echte reden waarom hij de gure najaar omstandigheden prefereert boven de warmte van het naastgelegen restaurant. Zijn zesde album Wave vraagt ook eigenlijk niet om een reflectie op de donkere tijden die achter hem liggen. Het is volgens Watson zelf namelijk een positieve plaat, waarop hij niet achteromkijkt, maar juist accepteert dat het leven je soms flink bij de lurven pakt. ,,Natuurlijk heb ik een rotperiode achter de rug”, vertelt de Canadees met een voorzichtig- ge glimlach op zijn gezicht. ,,Maar die hebben we allemaal toch weleens? Veel mensen denken dat ik helemaal uit het lood zou zijn geslagen door alles wat er is gebeurd en dat mijn album daardoor gitzwart zou zijn. Maar dat is maar een deel van mijn verhaal. Als je aan het schrijven bent, word je beïnvloed door alles wat er om je heen gebeurt. Ook de leuke dingen. Daarom gaat Wave vooral over acceptatie en herbouwen. Het leven blaast je alle kanten op, maar het is de kunst om dat te ondergaan en het toch naar je zin te hebben.”

RELATIVEREN IN DE KAPPERSSTOEL

Opmerkelijk genoeg vond Watson deze relativerende gedachtegang niet dankzij Aziatische goeroes of briljante filosofen. Zijn kapper deed hem namelijk het licht zien. ,,Ik kom al jaren bij hem en natuurlijk raak je bevriend en spreek je over privézaken. Hij vertelde dat hij drie jaar geleden ook een dierbare was verloren en zich daar nog steeds klote door voelde. Je moet accepteren dat je geen controle over je gevoel hebt. Als je dat kunt, leer je er vrede mee te hebben, zei hij. Dat heeft me toen echt aan het denken gezet. Ik zat vast met Wave, wilde een plaat maken over verlies en rouw, maar dacht toen: het moet anders. De nummers moesten gaan over berusting en progressie. Het fijne van een ass-kicking, is dat het alleen maar beter kan gaan.”
Muziek dus als anti-katermiddel in plaats van genezend medicijn. Watson leerde al op jonge leeftijd dat het zalvend kan werken. ,,Als kind zong ik in de kerk en moest ik ook regelmatig een nummer voordragen tijdens begrafenissen. Ik had dus al vrij vroeg in de gaten dat de dood veel leed veroorzaakt, maar ook dat muziek dit enigszins kan verzachten. Ik zong dus echt om mensen een legitieme uitlaatklep te geven om hun emoties te tonen. Eigenlijk doe ik met de nummers op Wave nu precies hetzelfde, maar dan voor mezelf. Het is niet de afsluiting van een periode, maar wel het begin van iets nieuws. Nu ik eenmaal heb geaccepteerd dat alles fucked up is, voel ik me bevrijd en eigenlijk gelukkiger dan ooit.”