No need to argue is een ode aan Dolores | The Cranberries

Soundz

The Cranberries was in de jaren ’90 na U2 de grootste Ierse band ter wereld. Er was altijd hoop op een succesvolle terugkeer, totdat zangeres en boegbeeld Dolores O’ Riordan in 2018 overleed. Kort daarna werd het einde van The Cranberries aangekondigd. Naar aanleiding van de re-release van hun bekendste album No Need To Argue blikt Soundz met twee leden terug.

Tekst: Jean-Paul Heck

Eerder dit jaar bereikte Zombie, de grootste hit van The Cranberries, de magische grens van 1 miljard views op YouTube. Geen enkele Ierse band lukte dat eerder. Met de release van het album No Need To Argue. Veranderde in 1994 de wereld van de leden van The Cranberries. En vooral van zangeres, tekstschrijfster en frontvrouw Dolores O’ Riordan. Het album wordt gezien als één van de meest succesvolle platen die in de jaren ’90 verscheen.  De Ierse band stond er vanaf moment goed op en scoorde daarna nog een aantal stevige hits. Maar succesvoller en wellicht ook beter dan op No Need To Argue werd het nooit meer. Samen met gitarist Noel Hogan en drummer Fergal Lawler kijken we terug op die bloeiperiode en natuurlijk het overlijden van O’ Riordan.

Bekijk de video van Zombie met meer dan 1 miljard views op YouTube

Na de eerste al redelijke succesvolle plaat, nam de band in het najaar van 1993 en het voorjaar van 1994 de songs op voor hun tweede werkstuk. Hogan: ‘We waren al heel tevreden met ons eerste album maar we wisten dat we nog een stapje verder konden gaan. We hadden op ons debuut (Everybody Else Is Doing It, So Why Can’t We?) al Stephen Street gewerkt. Hij was toen al een ‘big time producer’ die echt de essentie van The Cranberries naar boven kon brengen.’ Wat opvalt aan de songs op No Need To Argue zijn de sterke en vaak zeer persoonlijke teksten van O’ Riordan. Hogan kan dat alleen maar bevestigen. ‘Dolores was een denker en een intellectueel. Zijn kon op een geweldige manier spelen met woorden zoals in Zombie maar ook songs als Yeat’s Grave en Empty.’

De band startte de opnames van de plaat in de befaamde Magic Shop in de wijk Soho in New York. Lawler: ‘Het was indertijd een vrij nieuwe studio maar wel een hotspot voor jonge muzikanten. Mensen zoals Suzanne Vega en Lou Reed namen daar destijds hun platen op en dat leek ons wel wat. We namen de songs echter middenin een tournee op. Het ging razendsnel.

Onze producer Stephen Street kwam voor een paar dagen over. Dat was oktober 1993. In februari zijn we de plaat echt gaan opnemen in The Manor en de Town House Studios in Londen.’ En het werkte ook. Hogan: ‘Kijk, onze eerste plaat werd pas later succesvol maar we waren blijven schrijven. Het gekke was dat onze eerste plaat opnieuw werd uitgebracht, en opeens wel aansloeg. Het was ook heel apart. We mochten in legendarische studio’s opnemen waar al onze helden platen hadden opgenomen. Maar we leefden in een soort van droom. Het ging allemaal zo snel.’ Als Fergal en Noel nu terugluisteren, overvalt hen beiden een nostalgisch gevoel. ‘Je hoort ruim 25 jaar later nog altijd de energie van The Cranberries destijds. Ik denk dat dit tekenend voor elk classic album. Het is een gevoel dat je niet gewoon nog een keertje kan bovenhalen.’

Na een lange pauze kwam The Cranberries terug met de ijzersterkte album Roses in 2012 en de akoestische terugblik Something Else in 2017. Toen op 15 januari, 2018 O’ Riordan verdronk in haar bad in een Hilton Hotel in Londen, nadat ze bewusteloos was geraakt door een alcoholvergiftiging, was het meteen gedaan met alle aspiraties. Hogan: ‘We hebben toen nog het album In The End uitgebracht met songs die ik in de weken vooraf aan de dood van Dolores hadden opgenomen.’ Dat No Need To Argue nu verschijnt in een bijzondere uitgave, vinden de heren geweldig. ‘Temeer omdat het een ode is aan Doloros. Aan haar als mens, zangeres en geweldige songschrijver.’

No Need To Argue (Deluxe Version) van The Cranberries verschijnt op 13 november.