Koole en Blokhuis eren de muziek van New Orleans

Concertverslag

Het is vaak gedaan. De muziek van New Orleans in het keurslijf van een theatervoorstelling stoppen. Meestal loopt dat niet goed af want hoe kun je in Godsnaam de sfeer van deze geweldige Amerikaanse stad op een podium vorm geven? Leo Blokhuis en zijn partner Ricky Koole lieten zich in 2015 niet ontmoedigen en pakten de handschoen op.

Vier jaar later trekt de theatervoorstelling New Orleans opnieuw door het land. Met weliswaar bijna dezelfde bezetting want alleen vocalist Ruben Hein werd vervangen door alleskunner Ivan Peroti. Peroti was jarenlang het boegbeeld van Sven Hammond en is tevens een veelgevraagd sessie-zanger. Met zijn komst werd er meteen meer warmte en soul aan de theatershow toegevoegd.

Basis voor deze volledig geslagen missie is echter vooral smaak. Bij het opstarten van deze theatershow hebben Koole en Blokhuis duidelijk de juiste keuzes gemaakt. Zo is het Rotterdamse trio Ocobar in staat om bijna met speels gemak door het toch zo rijke NOLA-oeuvre te manoeuvre en weten ze bij vlagen zelfs aan te leunen tegen de ritmiek van onovertroffen The Meters. De gebroeders Rob (drums) en Bart (bas) Wijtman weten precies wanneer ze moeten knallen of fluweelzacht moeten spelen, net zoals drummer Zigaboo Modeliste en bassist George Porter Jr. dat indertijd ook deden. Toch krijgt vooral gitarist Cok van Vuuren alle ruimte om zijn gevoel voor filmische muziek, sfeer en de keuze voor de juiste geluiden te etaleren. Zijn subtiele gitaarspel gecombineerd met de machtig mooie en beeldende verhalen van Blokhuis zorgen ervoor dat New Orleans geen moment stil valt. Sterker nog. Van Vuuren telegrafeert als het ware de volgende episode van de verteller.

Koole en Peroti kunnen zich melodisch optrekken aan Roel Spanjers. De man achter talloze acts zoals Captain Gumbo, Normaal en BJ Baartmans, is een stilist van het zuiverste water. Zijn Hammond-spel is vilein en perfect geplaatst. Zijn technische en goed geplaatst pianospel van grote schoonheid. Daarnaast heeft hij, net als overigens Bart Wijtman, ook nog eens stem die voor extra kleuring zorgt. De keuze voor een historische tijdslijn blijkt goed te werken. Via het inkoppertje St. James Infirmary, de traditioneel House Of The Rising Sun is de weg naar Jelly Roll Morton en uiteindelijk Louis Armstrong voor de liefhebber met kennis van historie een logische. Het zijn echter de vertellingen van Blokhuis die New Orleans tegelijkertijd laagdrempelig maakt. De bezieling van hem is echt en dat voelt het publiek. De songkeuze in de tweede set is haast briljant. Oké, de meezinger Iko Iko moet je gewoon spelen maar de instrumentaal Katrina die door de meesterlijke blazersunit K.O. Brass werd vertolkt, is een hoogtepunt in de show. Zo ook het allesomvattende Steve Earle-nummer This City dat hij speciaal schreef voor de televisieserie Tremé, een arme wijk in New Orleans die zo werd getroffen door Katrina. Het zijn dit soort momenten waarin Koole laat horen dat zij als één van de weinige Nederlandse vocalisten in staat is om pure rootsmuziek zo liefdevol en beklijvend weg te zetten. Dit alles maakt van New Orleans tot één van de beste, meest smaakvolle en puurste theaterstukken die de laatste jaren in Nederland stond.

Voor data van New Orleans, ga naar: www.rickykoole.nl of www.leoblokhuis.nl

Door: Jean-Paul Heck

Soundz recensieSoundz