Neil Diamond

Neil Diamond wordt 80: een terugblik

Voor het alternatieve publiek bestond hij niet, maar toen Neil Diamond besloot om met producent Rick Rubin in zee te gaan, was het opeens hip om zijn muziek cool te vinden. Zondag 24 januari 2021 wordt de Amerikaanse zanger 80 jaar oud. Reden om terug te blikken naar een mooi gesprek in Londen over het album Memory Road, Diamonds dromen en zijn liefde voor het vak.  

Tekst: Jean-Paul Heck

Op 24 januari 2021 viert Neil Diamond zijn tachtigste verjaardag. Je kent de zanger van zijn hits als Sweet Caroline, Beautiful Noise en I Am…I Said…, maar ook zijn minder bekende nummers zijn de moeite waard. Wij nemen je mee langs ‘a trip down Memory Road’ aan de hand van een mooi gesprek in Londen in 2015. Maar eerst: een coronaversie van het bekende nummer Sweet Caroline, die de artiest op Twitter plaatste om zijn fans eraan te herinneren dat ze hun handen moeten blijven wassen.

Coronaversie van Sweet Caroline

Dit wist je nog niet over Neil Diamond

  • De zanger werd in de winter van 1941, op 24 januari, geboren onder de naam Neil Leslie Diamond.
  • De liefde voor muziek kwam pas op latere leeftijd. Toen Neil Diamond voor zijn zestiende verjaardag een gitaar cadeau kreeg, veranderde dit zijn leven. Het eerste liedje dat hij schreef, droeg hij op aan zijn toenmalige vriendin. De titel van het nummer was Hear Them Bells. Pas jaren later werd dit nummer opgenomen in de studio.
  • Diamond ging in de jaren vijftig naar de Erasmus Hall High School in Brooklyn. Daar kwam hij terecht in dezelfde klas als Barbara Streisand! Ze zongen samen in het All City Choir, maar waren verder niet bevriend. Af en toe zaten ze “voor de school sigaartjes te roken”, vertelde hij ooit in een interview. Later trekken de twee wel meer naar elkaar toe, en nemen ze zelfs het nummer You Don’t Bring Me Flowers op.
  • In 1980 krijgt de zanger de hoofdrol in de remake van de film The Jazz Singer. Hij wint voor dit spel een Golden Rasberry Award voor slechtste acteur.
  • De Amerikaanse zanger had niet altijd de droom om muziek te maken. Hij begon zelfs aan een studie medicijnen en wilde arts worden, maar beseft al snel dat hij liever in de studio staat.

Hoe gaat u exact te werk?

“De liedjes bepalen de richting. Zo heb ik het altijd gedaan. Hoe komen mijn composities het best tot leven? Daar kies ik de beste mensen bij en geef ze daarin ook alle vrijheid. Zij krijgen mijn songs exclusief en mogen daarna hun eigen keuzes maken. Don en Jacknife hebben ook muzikanten als drummer Joey Waronker (R.E.M., red.), toetsenman Benmont Tench (Tom Petty, red.) en gitarist Greg Leisz (Eric Clapton en Jackson Browne, red.) bij het project betrokken en zij bepaalden ook in welke studio we zouden opnemen.”

Is het correct dat u de producers in eerste instantie alleen kale demo’s geeft?

“Dat klopt. Mijn demo’s zijn heel simpel: stem en akoestische gitaar staan erop, meer niet. Toen ik in de studio kwam, hoorde ik voor de eerste keer hoe de liedjes uiteindelijk vorm hadden gekregen. Dat was een magisch moment. Terwijl ik mijn liedjes vertolkte, speelden zij mee. Dan krijgt een nummer opeens vorm. Je hoort dan ook meteen de immense kwaliteit van die muzikanten.”

 “Ik ben van nature een eenling, iemand die zich het liefst terugtrekt om te  zwelgen in zijn eigen verdriet”

De titelsong lijkt de opmaat voor het hele album.

Melody Road was de eerste song die ik schreef voor deze plaat en die gaf ook meteen de richting aan. Don Was vond dat ook. Het is de start van de plaat en de basis van het concept. Ik maak een muzikale reis door mijn leven en eindig ook met Melody Road Reprise.“

Een opvallend nummer is ‘Seongah And Jimmy’. Erg verhalend en observerend, iets dat u niet vaak doet.

“Dat zijn mensen die ik ken. Ik was aangenaam verrast door het verhaal van hun romance. Seongah komt uit Zuid-Korea en wilde in New York studeren, maar hoe slim ze ook is, ze sprak bij aankomst geen woord Engels. Uiteindelijk lukt het haar toch om die studie te voltooien. Jimmy is mijn schoon- broer en werd geboren op Long Island. Ondanks dat ze elkaars taal niet spraken, werden ze verliefd. Dat intrigeerde mij mateloos. Zonder het hele verhaal uit te leggen, vond ik dat een geweldig onderwerp voor een liedje.”

Uw songs zijn vaak introspectief, met een enorm oog voor detail.

“Ik ben van nature een eenling, iemand die zich het liefst terugtrekt om te zwelgen in zijn eigen verdriet. De boze Neil Diamond heeft plaatsgemaakt voor iemand die kan relativeren en dat ook in songs kan omzetten.”

Bent u een dromer?

“Ik ben een romanticus en tegelijkertijd een realist. Die twee karaktertrekken vechten altijd om voorrang. Maar er zit ook iets idealistisch in mij. Weet je dat ik eigenlijk arts wilde worden? Ik was op school goed in de exacte vakken en

In het promotiefilmpje van ‘Melody Road’ gaat u terug naar het startpunt, namelijk Brooklyn, NY. U lijkt mij niet echt een nostalgisch persoon.

“Toch wilde ik terug naar het prille begin, een gedachte die werd gevoed door mijn vrouw Katie. Ze had gelijk: ik heb een mooie jeugd gehad. In 1958 startte ik met mijn universiteitsopleiding, maar de zoektocht naar muziek kreeg de overhand. Ik heb het nog vier jaar op de universiteit volgehouden en besefte toen dat ik mijn talent voor het schrijven van songs moest uitbuiten.”

De start van uw carrière was niet meteen een doorslaand succes.

“Ik was indertijd blij dat ik als songschrijver kon werken in de Brill Building in New York. Daar mocht ik proberen voor vijftig dollar per week hits voor andere artiesten te schrijven. Mijn eerste twee voltreffers waren I’m A Believer voor The Monkeys en Sunday And Me voor Jay And The Americans. Het was een leerzame periode. Ik werd omgeven door de beste songschrijvers van mijn generatie.”

De behoefte om zelf het podium op te gaan was er niet meteen. Had dat met uw karakter te maken?

“Ik ben van nature verlegen en daarnaast voelde ik mij gelukkig als songschrijver. Ik kan je vertellen dat die verlegenheid nooit helemaal is verdwenen. Het lef van Elvis had ik niet. Hij heeft mijn song Sweet Caroline vaak live vertolkt en ik ben indertijd naar een van zijn concerten in Las Vegas geweest. Halverwege de show introduceerde hij mij. Ik moest gaan staan en het publiek werd gek, maar ik durfde niet naar het podium te lopen om samen met Elvis het nummer te doen.”

Hoe staat het tegenwoordig met uw liefde voor het vak?

“Het is heel dualistisch. Als er net zoals nu een mooi album ligt, ben ik daar heel content mee. Ik was vijftien jaar toen ik mijn eerste nummer (Them Bells, red.) schreef, maar liedjes schrijven is een eindeloze zoektocht. De mogelijkheden zijn immens en de keuzes oneindig.”

U heeft het schrijven van songs ooit met lijden vergeleken.

“Ik vergelijk het ook weleens met schatgraven: je moet graven en graven totdat je op iets stuit dat de moeite waard is. De reis ernaartoe is erg pijnlijk. Songschrijven is hard werken en je kunt niet smokkelen.”

Ondanks uw sterrenstatus, pracht en praal en rijkdom geloven de mensen in Neil Diamond.

“Dat is altijd mijn uitgangspunt geweest. Ik ben ook een stuk opener geworden en praat gemakkelijker als ik op het podium sta. Mijn fans vinden dat mooi. Ik durf mezelf kwetsbaar op te stellen en mensen hebben dat meteen door. Aan de andere kant zijn er maar weinig eerlijke mensen in deze wereld. Ik vertrouw op mijn vrouw, mijn kinderen, een paar vrienden en mijn moeder. Zij is nu 96 jaar en vreselijk eerlijk…”

Bekijk het hele oeuvre van Neil Diamond op YouTube. 

 

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Meer nieuws