Muskee | So Many Roads

VLOT MUZIEKTHEATER MET WEINIG SCHUREN

Tekst: Jeroen Wielaert

Foto’s: Rudy Leukfeldt

Links staat een glimmende rood-witte Volkswagen. Het terrein ervoor ligt bezaaid met koffers. Rechts een simpel podium. Daarachter torent een hoge fabriekshal boven het toneel uit. De grote muur links daarvan is heel geschikt voor de projectie van beelden uit Amerika, een desolate spoorbaan, een straat met schamele loodsen.

Dan opent de band met More than I could ask for, een van de nummers op de laatste, hoogst succesvolle CD van Cuby + Blizzards uit 2009, Cats Lost. Het was Harry Muskees ode aan zijn vrouw en steun, Douwina Oosterhof.

Your help was more than I could ask for

But it came in right on time

More than I could ask for

No longer beaten by the shine

Zij was het die hem opkalefaterde na een periode van drank en drugs en leegte in Assen. Douwien hoort het op vrijdagavond 3 september met plezier en weemoed aan bij de première van de Muziektheatervoorstelling Muskee – So Many Roads op de goed gekozen locatie van de Ondernemersfabriek aan de Havenkade in Assen. Het is bijna 10 jaar na Harry’s dood.

Een zoektocht naar een thuis, een bestemming, een identiteit, compleet met een pact met de duivel. Scriptschrijver Dick van den Heuvel heeft gekozen voor een scala van fragmenten en flashbacks waarin het leven van Muskee niet chronologisch wordt verbeeld. Basis is de jeugd zonder vader en een moeder met een auto-immuunziekte, de ‘Moeder-Stien-ziekte’. Erwin Java is de leadgitarist in de songs die rake onderdelen zijn van de verhaallijn. Simple Man uit 1971, Sometimes (1972), Seasons come, seasons go (1971) en dan So Many Roads (1967) met die veelbetekenende regels: Even when I travelled a hundred thousand miles, Baby I still don’t know where to go.

Zo ontstaat een caleidoscopisch beeld van Muskees kwellingen, al komt weinig van die pijn echt diep tot uiting in het spel van Erwin Nyhoff. Harry vindt een broer in de figuur van Eelco Gelling, maar die zal hem verlaten voor de Earring. Gelling blijft in de rol van Peter van den Burg een oppervlakkig personage. In dat gevoel steeds in de steek gelaten te worden vindt Harry wel steun van mannen als Johan Derksen en manager Jan Venhuizen – een beter uitgewerkte dubbelrol van Alfred van den Heuvel, vol humor en venijn.

Het is muziektheater vol vaart en beweging. Scriptschrijver Dick van den Heuvel geeft Muskees broeierige bestaan een lichte toets, het schuurt niet zoals in het echt. Zo wordt het een interpretatie van die bluesexistentie zonder de pretentie om de hoeder van de Nederlandse blues te doorgronden, of zoals de uitleg vooraf wilde: ‘Het perspectief van een man die altijd op zoek was, en altijd thuis wilde zijn.’ Daar hoort ook die afrekening bij met het personage Cuby, ‘een knellend harnas, waarin ik mezelf niet meer kon zijn.’

Muskee & Brood op het dak van het Hilton

De locatie voorziet in een treffend hoogtepunt: een scene waarin Muskee op de hoge dakrand terecht komt met Herman Brood (Jochem Smit). Brood vraagt zich af wat de wereld moet met een junk als hij. Muskee zegt te weten waar zijn zoektocht hem heeft gebracht: hij heeft het gevonden in de muziek. Het was de goeie sprong.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws

The Underground | Frimout

In 2012 begint de Nederlandstalige band Frimout rond frontman Stef Willems aan hun missie: met eigen Nederlandstalige popmuziek de Vlaamse muziekwereld veroveren. Hun swingende popsongs

Lees meer