De momenten van Bastille

Concertverslag

Je zou het zo niet zeggen, maar Bastille is ongemerkt echt een grote speler aan het worden. De Britse band heeft nog maar twee studioalbums op zak, maar vult tegenwoordig met gemak de grootste zalen van Europa én prijkt zelfs als subheadliner op diverse festivals. Toch heeft Bastille nog een héle lange weg te gaan om de absolute top te bereiken, blijkt uit hun zeer wisselvallige optreden in de Ziggo Dome, afgelopen weekend.

Tekst: Sebastiaan Quekel

Aan de hits ligt het in elk geval niet. Bastille, wiens naam is afgeleid van het historische gebouw waar de Franse opstand tegen Lodewijk XVI begon, is als geen enkele andere band in staat om historische en mythologische verhalen om te zetten tot radiovriendelijke liedjes die na één keer horen in je hoofd blijven zitten.

De megahit Pompeii, hun magnum opus die vernoemd is naar de Romeinse stad die vroeger door een aardbeving werd verwoest, is daarvan het schoolvoorbeeld. Het publiek moet er ruim een uur op wachten, maar verliest zichzelf compleet zodra het zover is. Meisjes die letterlijk op iemands schouders staan, spandoeken die hoog de lucht in gaan en confettikanonnen die worden afgeschoten: het is af en toe dik feest bij Bastille.

We zeggen bewust ‘af en toe’, want er zijn genoeg momenten waarop de spanning weg is en Bastille het contact met de Ziggo Dome kwijtraakt. Frontman en liedjesschrijver Dan Smith stuitert weliswaar als een gek over het podium en probeert en doet van alles om het publiek op te jutten, maar de beste man blijkt lang niet zo veel charisma en persoonlijkheid als Chris Martin of Tom Smith te hebben.

Zijn anekdotes zijn werkelijk slaapverwekkend en zijn pogingen om in het Nederlands de Ziggo Dome toe te spreken flauw en cliché. Halverwege het concert doet hij zelfs alle wenkbrauwen fronzen als hij languit op een ronddraaiende sofa gaat liggen en op nonchalante wijze twee halfbakken nummertjes bezingt. Grappig bedoeld, maar Bastille slaat hiermee compleet de plank mis en bewijst hiermee dat het nog een hoop aan de show en productie moet schaven om het tot festivalheadliner te schoppen.

Daar zijn bovendien ook nog een hoop hits voor nodig. Natuurlijk, Bastille heeft nog maar twee albums en staat wat dat betreft nog in de kinderschoenen, maar de band doet geen enkele moeite om de wat mindere nummers live van wat experiment of extra bombast voorzien. Bastille is een band die amper van het gebaande pad afwijkt en keurig hun nummertjes van begin tot eind opvoert. Nul spanning, nul spontaniteit.

Het concert in de Ziggo Dome is daarmee misschien nog iets te hoog gegrepen, al heeft het zeker z’n momenten. De prachtige ballade World Gone Mad baadt de zaal in een zee van licht en zorgt voor het eerst kippenvelmoment van de avond. De dubbele sitdown bij Off the Night is ook genieten geblazen en lijkt zelfs tot een kleine aardbeving te zorgen.

In de toegift is het weer volop feest als Bastille tientallen gele ballonnen de zaal instuurt. Zolang Bastille dit niveau anderhalf uur lang weet vol te houden komt het wel goed met die headlinerspot. Werk aan de winkel dus!