Mick Fleetwood eert zijn ontdekker

EEN TRIBUTE KAARSJE VOOR ‘GREENY’

Peter Green zijn kaarsje was snel uitgebrand. Hij zette Fleetwood Mac op de kaart, maar verdween al na 3 jaar in de duisternis. Op 25 juli 2020 overleed hij. Een paar maanden daarvoor eerde zijn vriend en drummer Mick Fleetwood hem met een tribute-concert waaraan legendarische gitaristen, zoals: David Gilmour, Pete Townshend, Kirk Hammett, John Mayall en Billy Gibbons meewerkten.

Tekst: Jean-Paul Heck

Praten met Mick Fleetwood is altijd een genot. De zoon van Engelse gevechtsvlieger werd samen met gitarist Peter Green en bassist John McVie in de jaren 60 beroemd als noeste bluesdrummer. Toen Green hem ontdekte en hem een plekje bezorgde in John Mayall’s Bluesbreakers ging er een wereld voor hem open. “Het was ook Peter die de suggestie maakte om een nieuwe band te beginnen. Notabene met een combinatie van de naam van John McVie en mijzelf: Fleetwood Mac. Eigenlijk zegt dat alles over hem.

Briljant

Peter zat nooit in de muziekbizz om beroemd of rijk te worden. Bij Peter ging het om de inhoud en visie. Ik weet nog dat we de eerste twee Fleetwood Mac-platen uitbrachten. Eerst het debuut in 1968 en een jaar later Then Play On. Ik was destijds zo trots op wat we samen in korte tijd hadden bereikt. Peter Green had alles. Een geweldige stem, een historisch goed gevoel voor compositie, maar hij was vooral een briljant gitarist. Als ik nu terugluister naar die platen hoor ik weer hoe briljant hij was.”

Het was een succes dat maar kort duurde, want in 1970 haakte een desolate Green af. Greens getroebleerde jeugd had zijn werk gedaan. “Ik heb er destijds nog van alles aan gedaan om Peter bij Fleetwood Mac te houden, maar het was onmogelijk. Ik begreep al heel snel dat er geen weg meer terug was.” Hoe treffend was het dat Mick Fleetwood in 2019 het idee oppakte om een tribute concert te organiseren voor zijn voormalige strijdmakker. “Heel mijn leven denk ik regelmatig aan Peter. Zonder hem was ik nooit de muzikant en de mens geweest die ik nu ben. Het minste wat ik kon doen was zijn werk eren.”

Een paar dagen voor de eerste lockdown in Engeland ging de drummer met een aantal muzikale vrienden het podium op van het Palladium in Londen. “Ik ben opgegroeid in een hele warme familie waar we heel close waren. Het enige wat ze mij niet konden bij brengen, was geduld. Ik weet nog dat Peter voor het eerste een repetitieruimte kwam binnen lopen met zijn Gibson Les Paul voor een auditie voor Peter Bardens band Peter Bs. Mijn eerste gedachte was: die gast is niet goed genoeg. Uiteindelijk was het Barden die mij overtuigde om goed te luisteren.”

Uit elkaar

De band viel echter snel uit elkaar en zowel Green, als Fleetwood en McVie werden ingelijfd in John Mayall’s band. “Het was een gekke tijd waarin ik veel dronk en daar kon John, terecht overigens, niet mee omgaan.” Het ontslag zou uiteindelijk een zegen blijken te zijn, want nadat ook Green de Bluesbreakers achter zich liet, werd het trio herenigd. “Het idee om Fleetwood Mac te beginnen, was volledig Peters initiatief. Hij had ook een beetje medelijden met John en mijzelf, omdat we beiden bij de Bluesbreakers waren ontslagen. Dat was Peter Green in al zijn menselijkheid. Hij was een zeer warm persoon die zijn humanitaire kant veruit verkoos boven een goede muzikale verbintenis.” Dat blijkt ook wel uit het werk dat Green met Fleetwood Mac maakte.

Terwijl hij de kwaliteiten had om naast Jimmy Page, Eric Clapton en Jeff Beck de vierde grote Engelse gitaarheld te worden, verkoos hij een positie in de luwte. “Peter vond het veel belangrijker dat er goede songs werden gemaakt en hij kon met hart en ziel genieten van de solo’s van Jeremy Spencer en later van Danny Kirwan.” Fleetwood merkte pas dat het met Green de verkeerde kant op ging tijdens een tournee door Amerika. “Opeens zei hij tegen mij: Mick, we moeten al ons geld weggeven. Hij ging heel laatdunkend over zichzelf praten en toen wist ik dat het voorbij was. Later besefte ik dat Peter nooit in Fleetwood Mac had kunnen blijven. Om een professionele band op de been te houden, heb je bepaalde kwaliteiten nodig. Je moet hard kunnen zijn en Peter was een volledig gevoelsmens.”

Terugblik

Fleetwood kijkt met een sombere blik terug op de eerste periode na het vertrek van Green. “We gingen wel door, maar het was allemaal erg wankel. Jeremy en Danny deden hun best, maar konden Peter niet doen vergeten. Er kwam pas enige stabiliteit in Fleetwood Mac met de komst van Christine [Christine McVie] en Bob [Bob Welch].”

Dat hij, juist een paar maanden voor de dood van Peter Green, een tribute concert organiseerde, is volgens hem toevallig. “Ik wilde dit al zolang doen, maar telkens waren er problemen om het werkelijk van de grond te krijgen. Het rare feit is dat ik het niet een week later had moeten organiseren, anders was het vanwege de coronalockdown afgeblazen. Peter was er jammer genoeg niet bij.

We hadden een stoel voor hem klaar staan. In het verleden had hij wel een paar keer een Fleetwood Mac-show in Londen bezocht, maar dit keer liet hij verstek gaan. Toch kijk ik met trots terug op deze avond. Kirk Hammett [Metallica-gitarist] had Peters Gibson Les Paul ooit gekocht en hij woont net als ik op Hawaï. Tijdens een repetitie nam hij die gitaar mee en dat vond ik een erg emotioneel moment.”

Nu de film helemaal klaar is, zou de drummer achterover kunnen leunen. “Dat is onmogelijk voor mij. Ik ben weliswaar 73, maar voel mij nog altijd een kind. Ik geniet van elke dag en maak niet te veel plannen. Zeker niet in een zwarte periode zoals nu. Maar ik woon op een geweldig eiland en zit elke dag in de zon. En nu deze film er is om mijn ontdekker te eren, kan ik mooi hoofdstuk afsluiten.”

Mick Fleetwood & Friends Celebrate The Music of Peter Green (BMG) is nu te koop.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws