Is de populariteit van metalband Dream Theater tanende?

Concertverslag
Is de populariteit van Dream Theater tanende? Het lijkt er wel op. Anders dan tien jaar geleden lukt het de band niet meer om in Nederland de poppodia uit te verkopen. Zelfs met het legendarische album ‘Metropolis, Pt. 2: Scenes from a Memory’ als blikvanger, krijgt de band rondom meestergitarist en Sena European Guitar Award-winnaar John Petrucci de zaal van AFAS Live niet uitverkocht. Dream Theater speelt er niet minder door en zet een sublieme show vol hoogtepunten neer.
Tekst: Sebastiaan Quekel
 
Het in New York opgerichte Dream Theater is al drie decennia de belangrijkste band op het gebied van progressieve metal. De formatie staat bekend om zijn memorabele composities en exclusieve concerten, waarbij ze eens in de zoveel tijd een album van begin tot eind opvoeren. Images and Words – dat andere meesterwerk van ze – stond drie jaar geleden in het middelpunt, en nu is het de beurt aan Scenes from a Memory, een van de meest besproken conceptalbums allertijden, waarmee Dream Theater de wereld veroverde met die opera-achtige metal en dat hartverscheurende verhaal.
 
Gebroken door het verlies van Neil Peart, drummer van Rush en belangrijkste inspiratie voor de band, heeft Dream Theater het af en toe zichtbaar moeilijk, maar plezier is wat uiteindelijk de overhand neemt. Zanger James Labrie, gehuld in een zwart metalshirt, vrijt met zijn microfoonstandaard (met gave doodskop!) alsof het zijn vrouw is en bespeelt het publiek op geheel eigen wijze.
 
Het door zwarte metalriffs gedragen A Nightmare to Remember komt vroeg in de set aan als een mokerslag, en in Barstool Warrior (laat je niet misleiden door de stupide naam) komt de compositorische kracht alswel de virtuositeit van alle bandleden vol tot uiting. De gitaar van John Petrucci en de toetsen van Jordan Rudess klinken als engeleninstrumenten en de drums en bas van Mike Mangini en Mike Myung vormen samen een onverwoestbaar geheel.
 
James LaBrie presteert vanavond naar verwachting, en dat is extreem wisselvallig. In potentie heeft de 56-jarige Canadees, niet voor niets een goede muzikale vriend van Ayreon, een van de mooiste stemmen uit de progmetal. Zijn zachte stem zorgt al decennia voor een prachtige sfeer en zijn bijtende en spugende uithalen passen vaak precies bij het plaatje dat Dream Theater probeert te schilderen. Maar LaBrie is ook oud geworden en daagt zichzelf te veel uit. Veel uithalen zijn vals, te lang opgerekt en vaak ook onnodig.
 
Zonde, want in muzikaal opzicht is Dream Theater een band die bijna geen gelijke kent, vooral als alle registers worden opengetrokken. Bij het nieuwe Pale Blue Dot is dat bijvoorbeeld in het middenstuk, als Petrucci lekker op zijn gitaar kan priegelen terwijl sterbassist John Myung hem probeert bij te benen of soms zelfs het duel probeert aan te gaan. Na de festivalshow in Oberhausen wisten we het al, maar in Amsterdam wordt dit nog maar eens onderstreept: dit is een van de beste tracks die Dream Theater in de afgelopen twintig jaar heeft geschreven.
 
Zichtbaar vermoeid duiken de bandleden na bijna een uur de coulissen in. Maar Dream Theater hakt er na de koffie toch weer stevig in. Ter ere van de 20e verjaardag van magnum opus Scenes of a Memory speelt Dream Theater de plaat van voor tot achter. Het instrumentale Overture 1928 blijkt het startsein voor een imponerende uitvoering van het album, met onder andere het wonderschone ‘Through My Words’, het onnavolgbare ‘Beyond This Life’ en het met veel gitaarwerk opgesmukte ‘Home’, volgens veel fans het beste dat ze ooit hebben geschreven. Hier krijgt John Petrucci weer volop de gelegenheid te schitteren met zeer virtuoos spel en allesvernietigende riffs, terwijl Jordan Rudess zich op een heel arsenaal aan toetsinstrumenten uit mag leven.
 
En zo klopt vanavond bijna alles wel aan het concert. LaBrie zit er dus bij de hoge noten en uithalen vaak naast, maar de rest is van dusdanig niveau dat het niet zo heel veel uitmaakt. Als Dream Theater na ruim twee en een half uur afscheid neemt met A Wit’s End – die andere knaller van het vorig jaar verschenen Distance over Time – kan de bezoeker alleen maar concluderen dat hij of zij wel iets heel bijzonders heeft mogen aanschouwen. Minder populair zijn ze, maar daarmee zeker niet minder goed.