Lowlands blinkt uit in diversiteit, innovatie en durf

Concertverslag

Dit weekend vond in Biddinghuizen de 27ste editie van Lowlands plaats. Een editie met gedroomde én gedurfde headliners. Zou De Staat de pijn van het missen van The Prodigy dragelijk kunnen maken? Kan tieneridool Billie Eilish de grootste tent op het festival betoveren en is de droom-indiepop van Tame Impala dé ideale afsluiter van drie dagen feest? Soundz zocht het uit.

Tekst: John den Braber

In de weken voor het Lowlands festival werden de bezoekers van het evenement in de Flevopolder de stuipen op het lijf gejaagd door veel weersites die allen een regenachtige editie voorspellen. Tickets werden massaal op internet gedumpt en de bezoekers die niet van suiker gemaakt zijn, reisden voorbereid op donder en bliksem richting Biddinghuizen. De onheilsprofeten zaten er gelukkig flink naast, want op een enkele bui op zaterdag bleef het grotendeels droog en stond niets de muziekliefhebbers in de weg om te genieten van een zeer diverse line-up op het wederom schitterend aangeklede festivalterrein.

Op vrijdag domineerde zelfs de zon en was aftrappen met de indiehiphop van The Streets de beste keuze van de dag. De band van frontman Mike Skinner opent zoals altijd met Turn The Page en de zanger duikt meteen het publiek in om te kijken wat voor vlees hij vandaag in de kuip heeft. ‘Veel lange mensen’, concludeert hij, waarna de Brit vrijwel de gehele set, staande op een monitor, de show afwerkt. En die show is aanstekelijk. Skinner neemt zijn fans mee in de Lowlands-geschiedenis van zijn band, waarin hij ooit boos een optreden afwerkte omdat hij dacht dat er illegale merchandise rondging van The Streets, wat uiteindelijk een marketingactie van het platenlabel bleek. Vandaag blijkt hij in topvorm en als afsluiter Fit but You Know It door de speakers schalt, is er niemand meer in de Heineken-tent die stil wil en kan staan.

Terwijl in de Alpha-tent de Britse dancepopdiva Anne-Marie de hits over de vooral jonge bezoekers strooit, betovert Jorja Smith – die Kendrick Lamar en Drake tot haar fans mag rekenen – in de Bravo de meer progressieve popliefhebbers. De Brits-Jamaicaanse mixt haar cocktail van r&b en hiphop magistraal met haar prachtige stem als zwoel leidende gids. Het duo van Royal Blood laat even later in de grootste tent op het festival zien dat je geen grote band nodig hebt om flink tekeer te gaan. Ondanks dat het sinds 2017 wachten is op nieuw werk van het tweetal uit Brighton, zit de sleet zeker nog niet op het oudere werk. Met loeiharde riffs en een bak energie, levert Royal Blood precies wat de menigte wil: een rockfeest.

Vooraf is The Good, The Bad & The Queen misschien wel het grootste vraagteken in de line-up van het Lowlands festival. Is dit sideproject van Blur-frontman Damon Albarn nog immer relevant? Daar geven de heren een passend antwoord op: zeker! De show van de Britten oogt als een oud-Engels dramastuk met bijpassende kleding en sober repertoire, maar wel op een compleet geloofwaardige manier gebracht en met Albarn als absolute ster van het meeslepende theaterstuk.

Na de tragische dood van The Prodigy-boegbeeld Keith Flint, werd De Staat als vervanger voor de legendarische ravers aangewezen. Een pittige klus om dezelfde energie op de bühne te brengen, maar daar slaagt de Nijmeegse band met glans in. Na een passend eerbetoon – een balladversie van Firestarter – pakt de groep van zanger Torre Florim flink uit met de enorme hoeveelheid hits die de band in de loop der jaren fabriceerde. Daarbij kiest De Staat om halverwege de show de Zwolse rappers Rico & Sticks een eigen slot te geven; een combinatie heel goed uitpakt. Naast vuurwerk op het podium, is ook de productie van de ‘invallers’ om je vingers bij af te likken. Een catwalk die vanuit het dak naar beneden zakt en een misschien wel de beste lichtshow die ooit in de Alpha te bewonderen was, kroonde De Staat zich tot de absolute winnaars van de openingsdag.

Op zaterdag is er eigenlijk maar een naam die op het festivalterrein de gemoederen bezig houdt: Billie Eilish. De Amerikaanse tiener is de sensatie van 2019 en het is dan ook zelden drukker geweest bij de Alpha als dit fenomeen in de middag aan haar show begint. Goed; de pas 17-jarige superster heeft het charisma van Beyonce en Kanye ineen, maar haar setlist is nog iets te zwak – wat niet zo verwonderlijk is aangezien ze pas twee albums heeft – om een uur lang de meute in haar greep te houden. Met name het middenstuk van haar optreden is wat traag, waardoor de eerste fans – vanwege een flinke bui – toch maar hun heil bij een andere show gaan zoeken. Maar de volhouders worden op het einde beloond met een strak slotstuk met uiteraard stamper Bury a Friend als bijna orgastisch hoogtepunt.

Na de onbevangen jeugdigheid van Eilish is het tijd voor wat soberder werk met Sharon van Etten. De singer-songwriter uit New Jersey was een paar jaar uit de picture, maar met haar nieuwe album Remind Me Tomorrow maakte ze de verrassende stap van introverte folknummers naar wat ruigere indierock. En dat werkt uitstekend, mede omdat Van Etten er duidelijk zin in heeft, wat zeer aanstekelijk werkt in de – helaas – wat matig gevulde India-tent. In de avond valt de lastigste keuze van de dag te maken, want The National en discokeizer Giogio Moroder staan tegelijk geprogrammeerd. Vanwege zijn unieke bijdragen aan het poplandschap, krijgt de inmiddels 78-jarige Italiaan de voorkeur en dat is geen verkeerde keuze. Het is een feest van herkenning in de Heineken-tent, waar vrijwel alle klassiekers waar Moroder aan meewerkte – gespeeld door een orkest en met uitstekende vocalisten – voorbijkomen. Bij Alpha-dagafsluiter Twenty One Pilots is het minder gezellig. De band uit Ohio komt eigenlijk nooit echt op stoom – ondanks een flinke lading hits – en kakt zelfs halverwege het optreden genadeloos in.

Op de slotdag van Lowlands 2019 heeft de zon gelukkig weer vrij spel en daar lijken de artiesten op het podium ook extra energie door te krijgen. Rapper Willem van The Opposites laat zien dat hij zonder Big2 en met zijn eigen – persoonlijke – verhaal ook live zijn mannetje staat en zijn Belgische collega Zwangere Guy zet met zijn rauwe – eveneens – persoonlijke songs de X-Ray volledig op stelten. De bezoekers van Bear’s Den krijgen precies wat ze mogen verwachten: weemoedige folksongs die lekker zijn onder het dun stralende zonnetje, maar – helaas – nooit echt de ziel raken. Veel spannender is het even later bij het Schotse Franz Ferdinand. De mannen van leadzanger Alex Kapranos zijn en blijven een hitmachine waar nooit zand in de motor lijkt te komen. Take Me Out en Matinée worden met nog even veel vuur gebracht als vijftien jaar geleden en ook het meer recente werk van het viertal past naadloos in hun toch al indrukwekkende muzikale catalogus.

Vooraf keken veel fans van het eerste uur uit naar de show van New Order. De band uit Manchester speelde een eeuwigheid niet op Nederlandse bodem en dus was een trip down memory lane gegarandeerd. Toegegeven: het is schitterend om de mannen op leeftijd al die hits weer te horen spelen, maar de zang van Bernard Sumner heeft de tand des tijds duidelijk minder goed doorstaan. Bij toegift Love Will Tear Us Apart van voorloper Joy Division, wordt dat misschien nog wel het meest duidelijk. Sumner komt geen moment aan de klank of emotie van de betreurde Ian Curtis. Lowlands-afsluiter Tame Impala tapt uit een ander vaatje. De Australiërs zijn niet de hitmachine die New Order ooit was, maar ze zetten meteen gedurfd in met hun allergrootste: Let It Happen. De eerste gedachte is meteen: nu kan het alleen maar minder worden, maar integendeel. De set van de groep van Kevin Parker is innemend en opzwepend tegelijk en als dan ook nog rapper A$AP Rocky – die eerder op de avond zijn show afwerkte – komt meedoen, is de magie compleet.

De 27ste editie van Lowlands gaat zeker niet de boeken in als de beste ooit, maar wat wel heel belangrijk is: de programmering van de headliners en de diversiteit van de line-up was wederom een schot in de roos. Lowlands mag dan niet de hele grote namen kunnen betalen, maar als je De Staat laat uitgroeien tot een liveact van wereldformaat en misschien wel de grootste popster van de toekomst nu al aan je kunt binden, heb je het als organisatie gewoon heel goed gedaan.