Liefdevol, warm en vooral bizar goed: North Sea Jazz maakt voortreffelijke comeback

Een golf van ontlading trok het afgelopen weekend door de Ahoy in Rotterdam. Voor het eerst sinds 2019 werd North Sea Jazz weer gehouden. Het wereldwijd gerenommeerde festival pakte uit met een rits aan gevestigde namen (Diana Ross, Gregory Porter) en met flink wat nieuwkomers. Het resulteerde in een fantastische editie waarin eens temeer duidelijk wordt dat er in muzikaal opzicht geen beter Nederlands festival te vinden is.

Tekst: Sebastiaan Quekel
Foto’s: Ans van Heck

Disneyland onder de festivals

Op de in totaal vijftien podia (!) traden afgelopen weekend onder anderen Diana Ross, Gregory Porter, George Benson, Nile Rodgers & Chic en Erykah Badu op, evenals Alicia Keys, Eliane Elias en Black Pumas. De zogeheten artist in residence was dit jaar de 82-jarige Herbie Hancock, de man die al ontelbare keren op North Sea Jazz stond. Hij gaf een aantal interessante workshops en beklom als ervaren rot meerdere keren het podium met wisselende sets.

De 45e editie van North Sea Jazz, ook wel de Disneyland van de festivals genoemd, gaat wat ons betreft de boeken in als een editie waarin alles klopte en de muzikanten boven zichzelf uitstegen. Neem bijvoorbeeld Gregory Porter. De introductie van deze headliner zorgt in eerste instantie voor fronzende wenkbrauwen. De 50-jarige jazz-zanger, die bekendstaat om zijn elegante en stijlvolle kleding, loopt in een zwart jack en een eenvoudige grijze trainingsbroek het podium op. Is de grote vriendelijke reus zijn goede smaak verloren, of zit hij stiekem in een midlife-crisis? Het antwoord ligt zoals gewoonlijk niet voor de hand. ,,Die fantastische luchtvaartmaatschappij, het begint met een K, is al mijn bagage verloren”, zegt Porter met een brede grijns op zijn gezicht. ,,Ik wil G-star bedanken dat ze mij zo snel konden helpen.”

 

Selah Sue
Selah Sue @ North Sea Jazz

 

Gregory Porter krijg je niet zo snel boos, en dus staat zoals altijd de eeuwige gouden lach op zijn vriendelijke gezicht. Liefde, dat is waar het om draait op North Sea Jazz, zegt Porter. Het is de derde keer dat hij hier staat, en in dit tempo zal hij zeer waarschijnlijk in de voetsporen treden van Herbie Hancock, zeg maar gerust de ‘huisartiest’ van het festival. Ze lopen niet dunbezaaid, headliners op het gebied van soul, rap of jazz, maar gelukkig is Porter er en weet je wat je met hem in huis haalt: muziek van de allerhoogste kwaliteit.

Gregory Porter, bekend om zijn sportieve bouw en enorme lengte, is vanavond – net zoals in de Ziggo Dome eerder dit jaar – in bloedvorm. De 50-jarige winnaar van twee Grammy’s pakt de Nile-zaal volledig in met liefdevolle anekdotes over vroeger, en natuurlijk met die warme, diepe stem waarmee de zaal heerlijk bij kan wegzwijmelen. De muzikale intermezzo’s volgen elkaar ondertussen in hoog tempo op, waarin saxofonist Scooter Brown wederom de aandacht op zich weet te vestigen. De blazers en de strijkers geven Porters zwoele soul en jazz een mooie warme gloed. Een snelle rockversie van ‘Papa Was a Rollin’ Stone’ zorgt voor een joelende menigte en voelt als de kers op de taart.

 

Melody Gardot @ North Sea Jazz

 

Oogverblindende Diana Ross

Op dezelfde avond treedt – ook in de Nile – een wereldster van formaat op. Iemand met net zoveel gevoel voor stijl en mode als Porter, maar die het aantal muzikale hits met gemak vertienvoudigt. We hebben het hier over Diana Ross, misschien wel de grootste ster die North Sea Jazz ooit heeft mogen ontvangen. ,,Laten we weer plezier maken”, valt in chocoladeletters te lezen in haar introductievideo. Een halve minuut later staat ze daar, in een oogverblindende felrode jurk, wapperend met een waaier in haar handen. ,,Ik heb het zo ontzettend heet”, verzucht ze als ze North Sea Jazz in een van de weinige momenten toespreekt.

Met haar 78 jaar (even oud als Mick Jagger) heeft Diana Ross het zichtbaar moeilijk en moet ze zich zowel fysiek als mentaal door het optreden slepen. Steun is er van het vierkoppige koor op het podium en – tot haar blijdschap – het nog veel grotere koor in de Nile. Van de traditionele openingssong ‘I’m Coming Out’ tot de ultieme meezinger ‘Stop! In the Name of Love’ en van het swingende ‘You Can’t Hurry Love’ tot de ongenaakbare klassieker ‘Upside Down’: een optreden van Diana Ross is één groot hitjesfestijn.

Ondanks de verzengende hitte brengt Diana alle zeventien liedjes met een brede glimlach en grote bevlogenheid. Met het optreden op Glastonbury in het achterhoofd is dat nog best een verrassing: Ross klonk daar niet al te best, en de rest van de band zat er op momenten gruwelijk naast. Op North Sea Jazz revancheert ze zich voor de volle honderd procent en laat ze zien dat ze na tientallen jaren nog steeds een van de grootste diva’s op het gebied van soul en jazz is.

 

Christone Ingram @ North Sea Jazz

 

Discogeschiedenis

Iemand met minstens zo veel hits op zijn naam en die ook het vermogen heeft om tientallen jaren aan discogeschiedenis in een klein uurtje te proppen, is Nile Rodgers. Qua naamsbekendheid is deze funky hitlegende misschien niet zo aansprekend of iconisch als Diana Ross, maar als gitarist én producer is hij (mede)verantwoordelijk voor een vrachtwagenlading aan discoklassiekers.

Zo’n beetje alle klassiekers waarmee Rodgers een connectie heeft, of het nu als liedjesschrijver, producer of als gitarist is, passeren op North Sea Jazz de revue. Met zijn eigenzinnige funky gitaarloopjes en kenmerkende beats zet hij de snikhete Nile (alsof het zo moet zijn) volledig op zijn kop. Zoals altijd krijgt hij hulp van discoband Chic, bestaande uit twee vrouwelijke vocalisten, een trompettist, drummer en saxofonist, uiteraard net zoals Rodgers stuk voor stuk stijlvol gekleed.

Het blijft verbazingwekkend om te zien hoe Rodgers de vele hits supersnel aan elkaar rijgt. Van ‘Let’s Dance’ (David Bowie) naar ‘Material Girl’ (Madonna) en van ‘Get Lucky’ (Daft Punk) naar ‘Upside Down’, dat Diana Ross een avond eerder in de Nile ook zong): er komt maar geen einde aan. Om over de onweerstaanbare Chic-hits als ‘Everybody Dance’ en afsluiter ‘Good Times’ nog maar te zwijgen. Nile Rodgers & Chic funkt, rockt en swingt en blijft daarmee de ultieme North Sea Jazz-band.

 

Nile Rodgers & Chic @ North Sea Jazz

 

Totaalbeleving

Behalve de grote namen was er dit weekend ook een bijzondere ode aan de jong overleden (en vaste NSJ-bezoeker) trompettist Roy Hargrove. Verder speelde het Rotterdam Philharmonisch Orkest met zangeres Lizz Wright, gaf het Metropole Orkest een aantal bijzondere concerten en stond niemand minder dan drummer Han Bennink (80) op het podium.

Het festival werkte deze editie niet alleen keihard aan de programmering, ook de totaalbeleving moest op de schop. Dit leidde voor het eerst sinds jaren tot een drastische herindeling, met totaal nieuwe looproutes en zalen die zijn verplaatst of zijn toegevoegd. Het voelt in het begin als een doolhof en soms weet je even niet meer waar je het zoeken moet, maar na een tijdje ken je de plattegrond uit je hoofd en voelt het nieuwe North Sea Jazz als een verademing. Natuurlijk, met 90.000 bezoekers is het nog altijd druk, maar de wachtrijen en de uitpuilende stages behoren nu eindelijk tot de verleden tijd.

Hoewel North Sea Jazz nog maar net achter de rug is, zijn de voorbereidingen voor volgend jaar al begonnen. Festivaldirecteur Jan Willem Luyken vertelt aan het ANP dat hij en zijn team al druk bezig zijn met het boeken van artiesten die in juli 2023 naar Rotterdam Ahoy komen. ,,Vroeger begon het boeken van artiesten in het najaar, zo rustig aan”, blikt Luyken terug. ,,Maar de laatste tien, vijftien jaar is dat steeds verder naar voren gekomen, zeker voor de grote namen. Iedereen is nu al bezig voor de zomer van 2023.

 

Michael Kiwanuka @ North Sea Jazz

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws