Een kijkje in het leven van Lex Harding ‘de stem van Veronica’

Nieuws

Lex Harding werd in de jaren ’70 bekend als de stem van Veronica. Later stond hij aan de wieg van RTL, Sky Radio, Radio 538 en TMF. Niet gek voor de zoon van een boomkweker uit Boskoop. In het boek Lex Harding – 50 jaar media en popcultuur maakt hij de balans op.

Je spaart niemand in de dit boek.

“Nee, maar het ligt vaak best genuanceerd. Erik de Zwart, bijvoorbeeld. Die heeft mij twee keer genaaid en de tweede keer was wel heel vervelend. Op dat moment vond ik hem een ontzettende klootzak, maar het heeft onze vriendschap nooit geschaad. Maar in het zakenleven kom je inderdaad ook heel veel irritante mensen tegen. Mensen waar ik geen biertje mee hoef te drinken.”

Harding over zijn macht:

“Machtig, dat klinkt zo negatief. Ik was invloedrijk. Laatst kwam ik Frank Boeijen, Mathilde Santing en Henk Hofstede van The Nits tegen op een terrasje in Amsterdam, die had ik heel lang niet gezien. Die zeiden: wij werkten ons te pletter in de studio en dan was het altijd angst en beven, wat vindt Lex ervan? Ik heb me dat nooit zo gerealiseerd. Ik moest keuzes maken, er werden 150 singles per week uitgebracht en vier of vijf daarvan kregen exposure, de rest niet. Die vijf waren blij, de rest was boos.”

Harding over het optreden van AC/DC voor Countdown in 1979:

“Ik stond achter het podium de pijpen van mijn spijkerbroek af te knippen. Angus Young van AC/DC speelde altijd in een korte broek en ik wilde mijn aankondiging een beetje ludiek doen. Rob zei: ‘Je kan dat podium niet op, het is levensgevaarlijk.’ Toen zijn we samen het podium opgegaan. Terwijl Rob de bierblikjes probeerde op te vangen, heb ik gezegd: ‘Mensen, dit kan zo niet, kappen. Als er nog één blikje door de lucht gaat wordt het concert afgelast.’ Dat hielp, de zaal werd rustig, maar het was wel poeplink. Als je zo’n vol blikje van boven op je kop krijgt…”

Harding over het einde van Veronica:

“Toen kwam de laatste week. Daarin hebben we alles wat er in het Veronica-verleden was voorgevallen nog eens de revue laten passeren. Ik heb voor die laatste week jingles gemaakt waarin de uren werden afgeteld. Nog 153 uur, nog 152 uur…. Uiteindelijk kwam ik bij “dit is het laatste uur”. Ik heb heel lang gedacht, er komt nog redding, maar toen ik die jingle opnam was het opeens voorbij. We moesten alle programma’s voor die laatste week nog maken, maar voor mij was het wel duidelijk dat het echt over was. Daarna was het één grote begrafenis, een week lang.”

Lees het hele interview met Lex Harding in het nieuwe Soundz Magazine!