KISS: Bommen, granaten en een waardig afscheid

Het definitieve afscheid? Bij KISS is dat altijd maar afwachten. De band maakte deze week bekend nog maar eens 100 concertdata te hebben toegevoegd aan de uitzwaaitoer. Al eerder stond KISS met de huidige End Of The Road show in de Ziggo Dome maar toch was het gisteravond anders dan in 2019.

Door: Jean-Paul Heck

Foto’s: Ashley Oomen

De band vertoonde bij het laatste bezoek aan Nederland nogal wat zwakke plekken. De show van drie jaar terug oogde soms rommelig en Paul Stanley zat halverwege het concert al door zijn stem heen. Gelukkig haalde KISS dit keer een ouderwets hoog niveau. Ik zag de band in 1980 voor het eerst in de Groenoordhallen in Leiden. Bij die gelegenheid stond de hele zaal met open mond te kijken toen Gene Simmons al vliegend van de ene- naar de andere kant van het podium vloog. Dat was destijds erg innovatief. Gelukkig is KISS daar nooit mee opgehouden en maakte het bij elke nieuwe wereldtournee gebruik van de laatste snufjes.

Gisteravond was de opening wederom spectaculair. Na het vallen van het doek kwamen Simmons, zanger/gitarist Paul Stanley, gitarist Tommy Thayer en drummer/zanger Eric Singer op drie afzonderlijke liftpodia naar beneden zaken. Een beetje in de stijl van het legendarische album KISS Alive II. Dus ook met de dito opener Detroit Rock City. Het was de aanhef tot een indrukwekkend rockfeestje waar nog geen enkele sleet op zit.

Daarbij werd in het begin vooral geput uit stokoud werk. Vanaf de start was het meteen duidelijk dat ‘The Demon’ Simmons in Amsterdam erg goed bij stem was. Meezingers zoals het heerlijke Deuce en de stamper I Love It Loud bracht hij vol overtuiging. Tussendoor liet Simmons weer is zijn beperkte Nederlandse woordenschat op de fans los en galmde uit de speakers om de haverklap de woorden ‘Godverdomme’ en ‘Scheveningen.’

De balans tussen het meer op en Engelse popmuziek geschoeide vroege werk van de band en het meer AOR-getinte materiaal uit de jaren ’80, was de juiste keuze. Heaven’s On Fire, het immer overtuigende Cold Gin en het platgestampte maar nog altijd lekker klinkende Lick It Up kregen allen een rake uitvoering. Minpuntje was de keuze om het matige Oh Yeah van het album Sonic Boom te spelen. Dat Paul Stanley nog altijd de neiging om na elke nummer de zaal soms wat geforceerd mee te krijgen, is hem overigens vergeven.

De frontman van KISS had zijn stem ditmaal veel beter onder controle dan in 2019 en dat was duidelijk hoorbaar in de verrassende keuze Tears Are Falling. Kritisch puntje was overigens de lang uitgesponnen maar weinig interessante gitaar exercities van eerst Thayer alleen en daarna in duet met Stanley. Het gaf wellicht Simmons wat lucht die daarna meteen indrukwekkend van leer trok in zijn persoonlijke anthem God of Thunder. Op een lift werd hij naar het dak van de Ziggo Dome getransporteerd, waar hij al bloed-spugend de trage compositie van het album Destroyer overtuigend vertolkte.

Maar hij was niet de enige die gisteravond door de lucht zweefde. Ook Stanley kreeg zijn Peter Pan-moment tijdens Love Gun. Aan een trapeze werd hij op een klein podium achter in de zaal en midden tussen het publiek gehesen. Het is duidelijk dat KISS democratie in de huidige bezetting hoog in het vaandel heeft staan want ook drummer Eric Singer kreeg twee keer zijn eigen moment.

Eerst trok hij vocaal van leer in afsluiter Black Diamond, waarna hij vanachter een vleugel nog meer indruk maakte met de ooit door Peter Criss gezongen tranentrekker Beth. Met de meezingers Do You Love Me en Rock and Roll All Nite werd er een finale klap gegeven op de laatste show van KISS op Nederlandse bodem. Toch? De fans konden het gisteravond niet helemaal geloven. Maar wat er ook komt, dit afscheid was waardig en bij vlagen majesteus.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws

Het concept BΔSTILLE

Bastille werkte zich met hun debuutplaat Bad Blood en de monsterhit Pompeii tot de eredivisie van de popmuziek. Acht jaar later presenteren de Engelsen het eerste conceptalbum. Met Give Me The Future gaan zanger Dan Smith en zijn mannen pas echt de uitdaging aan. Tijd voor een stevig onderhoud met deze charismatische meneer. Tekst: Jean-Paul…

Om deze content te kunnen zien heb je een Soundz Digitaal abonnement nodig.

Lees meer