Joe Bonamassa is als vanouds, maar peperduur

Dan weer bulderend hard, dan weer met een fluwelen handschoen: gitaargod Joe Bonamassa (44) laveerde in de Ziggo Dome tussen allesverpletterende bigbandmuziek en wonderschone blues zoals alleen hij dat kan.

Tekst: Sebastiaan Quekel

Foto’s: Ans van Heck

Wie in een winkelstraat goed om zich heen keek of op Instagram door de advertenties scrollde komt ongetwijfeld tot dezelfde conclusie: de hoeveelheid pr voor het concert van Joe ‘gitaargod’ Bonamassa in Amsterdam was de afgelopen maanden buiten proporties. ,,Nog nooit zoveel reclame voor één concert gezien”, twitterde een bekende popverslaggever van NRC zelfs over de vele reclamespotjes.

Het moet het team-Bonamassa reden tot nadenken geven. Want in tijden van inflatie kun je het eigenlijk niet langer maken om voor een (blues)concert prijzen tot 222 euro te vragen. Bonamassa wordt er in de Ziggo Dome sterk op afgerekend: de bovenste ringen zijn afgesloten en in bijna alle vakken schitteren complete rijen (!) door de afwezigheid van bezoekers. Een concert van Joe Bonamassa dreigt met verder oplopende prijzen een exclusief tripje voor de rijkeren te worden.

Dat moet Bonamassa zien te voorkomen, want een concert van hem is en blijft een adembenemende ervaring die iedere zelfrespecterende muziekliefhebber – arm of rijk – een keer in zijn leven meegemaakt moet hebben. In een ruim twee uur durende show walst Bonamassa op momenten als een orkaankracht door de zaal. Op andere momenten kiest de Amerikaanse gitaargod juist voor doodse stilte en subtiliteit, een combinatie die Bonamassa van over de hele wereld geliefd maakt.

De Ziggo Dome doet tijdens zijn show dienst als een verlichte huiskamer, waar de gitaarheld zich heeft laten omringen door een bassist, een extra gitarist, een drummer, twee fantastische achtergrondzangeressen en orgelspeler Reese Wynans, de trouwe rechterhand van legende Stevie Ray Vaughan. Niet één, maar twee levende legendes dus.

De echte kenner weet dat Bonamassa in de afgelopen jaren is afgestapt als solo bluesgitarist en zich steeds meer begint te ontpoppen tot een echte bandleider. De coronacrisis greep hij aan om zich hierin nog verder te perfectioneren. Als een ware componist sleurt hij de bezoeker van de ene intermezzo in de ander, waarbij hij een volwaardig bandgeluid met scheurende toetsen afwisselt met individueel gitaargepriegel waar de echte bluesfan van loopt te watertanden.

De hoogtepunten in de show zijn dan ook legio. De eerste onnavolgbare solo van Reese Wynans in openingsnummer ‘Evil Mama’, de hartverscheurend mooie ode aan wijlen Gary Moore in ‘Midnight Blues’, de voor kippenvel zorgende uithalen van de achtergrondzangeressen in ‘The Ballad of John Henry’ en natuurlijk Sloe Gin, de all-time favourite van de fans van het eerste uur. Bonamassa bedient zowel als frontman als buitengewoon getalenteerde gitarist het publiek op zijn wenken.

En dat is knap, want puur de setlist bekeken lijkt Bonamassa het zich er wel erg gemakkelijk van af te maken. Weinig verrassingen, slechts één nummer van het laatste album en zelfs af en toe wat lelijke eendjes (A Conversation With Alice en I Didn’t Think She Would Do It). Het laat zien dat Bonamassa niet zozeer overtuigt met zijn liedjes, maar puur met zijn uitzonderlijke klasse om zijn liedjes live van veel meer kracht en finesse te voorzien. Door de nummers extra lang op te rekken stelt hij zichzelf in de gelegenheid om zijn vinnige gitaarspel alle tijd en aandacht te geven.

Zoals vanouds perst de gitaargod in de Ziggo Dome al stampvoetend de ene weergaloze solo na de ander uit zijn karakteristieke Gibson Les Paul. Zoals we hem kennen trekt hij nogal wat gekke bekken tijdens het soleren en lijkt hij volledig op te gaan in de elektrische blues die tot aan de Johan Cruijff Arena lijken te bulderen.

De afwisseling tussen de bigband rocknummers en de trage en zuivere bluesnummers was eigenlijk perfect en zorgde ervoor dat Bonamassa nooit echt in herhaling viel. Het is nu te hopen dat Bonamassa de komende jaren niet verder uit zijn gelakte schoenen gaat lopen en oog blijft houden voor redelijke ticketprijzen, anders dreigt het gitaarfenomeen nog wel eens in zijn eigen mes te vallen.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws