Jeff Lynne

Jeff Lynne: ELO in de wolken

Electric Light Orchestra (ELO) leek dood en verloren. Totdat de BBC Jeff Lynne 5 jaar terug uitnodigde om met een nieuwe band een groot concert te geven. De Engelsman trok zijn ruimtevaartschip van zolder, zette zijn zonnebril op en overrompelde de wereld. Niet eerder had ELO zo perfect en bevlogen geklonken. Nu is er From Out Of Nowhere, een kersverse plaat van Jeff Lynne’s ELO.

TEKST: JEAN-PAUL HECK

Jarenlang was Electric Light Orchesta (ELO) een soap. Nadat voorman Jeff Lynne het collectief in 1986 ontbond, ontstond er de ene ELO-versie naar de andere. Allemaal zonder Lynne. Die zag indertijd hoe oud-bandleden de nalatenschap van het o zo trotse ELO verkwanselde. Rechtszaken volgden elkaar op, maar de sympathieke en integere baardman uit Birmingham liet zich niet uit de tent lokken. Hij had immers een ander doel: producer van zijn helden worden. Dat examen behaalde hij met vlag en wimpel. Tom Petty, George Harrison, Del Shannon en natuurlijk zijn grote voorbeeld Roy Orbison, allemaal genoten zij van de kunsten van Lynne, de man die alles bleek te kunnen. Dat laat hij ook horen op het nieuwe album From Out Of Nowhere, een werkstuk dat hij nagenoeg in zijn eentje opnam. Goed, oudgediende en eeuwige vriend Richard Tandy speelt een toefje piano, maar dat is het wel. ELO maakte in 2014 een volstrekt onverwachte comeback. Een vraag van de BBC om op een festival in Londen te spelen, verleidde de teruggetrokken Lynne om toch weer in te stappen. Soundz was er destijds bij. Ook toen er een nieuwe plaat uitkwam en een heuse wereldtournee volgde. Ook Nederland werd aangedaan en Lynne verraste iedereen door genadeloos perfect zijn eigen oeuvre te spelen. In 2000 sprak ik Lynne voor het laatst in New York. Hij had net het album Zoom uitgebracht en samen met zijn toenmalige liefje Rosie Vela deed hij interviews. Nou ja, hij zat schuchter op de bank naast het zingende fotomodel en was nauwelijks te verleiden tot een fijne uitspraak.

Hoe anders is het hier in de suite van het chique Claridges Hotel nabij Oxford Street in Londen. Lynne ziet er exact hetzelfde uit als 19 jaar geleden. Een bos krullen, een donkere bril en zwarte casual denimkleding. Dit keer is hij vrolijk en zeer ontspannen. Zijn helblauwe ogen zijn soms zelfs te zien als zijn bril bij een enthousiaste opmerking haast van zijn neus schiet. Lynne heeft reden genoeg om vrolijk te zijn. Hij is al een poos gelukkig met Camelia, de weduwe van de overleden Chicago-gita- rist Terry Kath. En zijn laatste wereldtournee was overal stokstijf uitverkocht. Met zelfs een bomvol Wembley Stadium als kers op de taart. Dat moet voetbalfanaat Lynne die al sinds eind jaren 80 in Los Angeles resideert, toch een orgastisch gevoel hebben gegeven.

Toch meneer Lynne? Een volledig uitverkocht Wembley Stadium met 60.000 ELO-fans?

“Man, hou op. Weet je dat het PA-systeem dat wij gebruikten een vermogen van 200.000 watt had? 200.000 watt! Gekkenwerk maar o zo mooi. En toen we Telephone Line deden, kwamen 60.000 duizend meezingende monden toch boven die geluidsmuur uit. Fantastisch!!”

En de wereldtour was volledig uitverkocht.

“Ik was in het verleden altijd bang dat er niemand naar mijn band kwam kijken. Dat was al in de jaren 70 en 80 toen we met ELO in steeds grotere zalen gingen spelen. Ik had altijd zoiets van: wie wil ons nu zien? En toen ik in 2014 weer begon, was dat gevoel nog sterker. ELO heeft tussen 1985 en 2014 nagenoeg stilgelegen. Bijna 30 jaar! Ik weet nog dat we door de BBC waren gevraagd om in Hyde Park op een festival te spelen dat zij hadden georganiseerd. Ik zei ja, maar had geen flauw idee of er wel mensen zouden zijn. Totdat ik vooraf even door het gordijn gluurde en zag dat het hele veld vol stond. Eigenlijk vanaf dat moment is het een rollercoaster geweest. In Amerika krijg je bij een uitver- kocht huis een schild, badge of een plaquet- te, want alle venues zijn verbonden aan een bedrijf. Dus eentje van American Airlines of eentje van FedEx. Dat werk. Ik heb nu thuis een hele stapel liggen.’

Ik zag u nog een paar weken voor dat Hyde Park-concert spelen in Porchester Hall, hier in Londen. U stond toen strak van de spanning.

“Haha, was je daarbij? Dat was echt uitpro- beren in die kleine zaal. De band waar ik nu mee speel, bestaat uit dertien muzikanten die allemaal even geweldig zijn. Ik heb ze leren kennen tijdens een concert voor een goed doel. Het zogenaamde Children In Need Concert. Daar hebben we die band voor samengesteld. We hadden alleen Mr Blue Sky ingestudeerd en toen ze om een toegift vroegen, hebben we het nog maar een keertje gespeeld. Dat was het begin van iets gewel- digs. Voor de eerste keer in mijn leven worden de ELO-songs gespeeld zoals ze gespeeld moeten worden. Elke finesse, elk toetertje en belletje wordt gespeeld. Zij reproduceren precies de ELO-sound waarvan ik jaren heb gedroomd. Ik hoef mij alleen nog maar druk te maken over het zingen en gitaar spelen. Dat heeft ook te maken met de techniek. In het verleden moest ik bijvoorbeeld bij Classic ELO-bezetting in 1977 Eremetaal, elk jaar weer. Jeff Lynne in het midden met zijn gouden plaat boven het hoofd. Omringd door collega’s zoals Ian Dury, Bee Gees, Nick Lowe en Leo Sayer. Een nummer als Livin’ Thing de leadvocalen doen en daarachter meteen de achtergrond- zang. Dat sloeg nergens op, maar dat is echter voorbij. De oplossing was simpel: gewoon twee geweldige backgroundvocalisten binnen halen. Ik stap nu telkens als een gelukkig man van het podium.”

U laat er een geen gras over groeien. Twee platen in drie jaar tijd.

“Weet je dat ik eerder klaar had kunnen zijn? Ik had de meeste nummers al in de grondverf staan, maar er bleef maar vraag naar optredens. Dus toen hebben we nog een hele tourronde gedaan. Het lijkt wel of ik niet kan stoppen. Ik heb na die tweede tournee de nummers One More Time en Time Of Our Live geschreven. Ik was zo enthousiast, zeker nadat we Wembley Stadium hadden gedaan. Normaliter schrijf ik niet over autobiografi- sche gebeurtenissen, maar dit kon ik niet voorbij laten gaan.”

In 2000 bij de release van de plaat Zoom besloot u niet op tournee te gaan? Waarom niet?

“Ik weet nog dat ik tijdens die interviews aan het twijfelen was. Het voelde echt niet goed. De vibe niet en ook de muzikanten niet waarmee ik die televisieshow deed voor een Amerikaans network. Het was oké, maar niet goed genoeg om de nalatenschap van ELO recht te doen. Maar nu wil ik niet meer terug. Ik heb mijn hele leven toeren gehaat, simpelweg omdat wij niet konden reproduceren wat wij in de studio deden. Deels door gebrekkige techniek, maar deels ook door de band. Nu niet meer.”

Wanneer bent u begonnen met het perfectioneren van uw producers-skills?

“Al toen ik een eigen studiootje had in de voorkamer van het huis van mijn pa en ma in Birmingham. Daar had ik een Bang & Olufsen bandrecorder met de naam B&O 2000 Deluxe. Het was een stereo-taperecord Maar je kon er enorm veel mee manipuleren. Je kon dus instrumenten toevoegen en er uiteindelijk twintig track demo’s mee maken. Ongeloof- lijk mooi. Daar ben ik begonnen met het stapelen van geluiden, iets wat ik later op de ELO-platen perfectioneerde. Ik heb als tiener heel veel trucs geleerd die ik nooit iemand zal vertellen.”

Op de vorige ELO-plaat Alone In The Universe klonk u nog een beetje als een solist. Op dit album is de classic ELO-sound veel meer aanwezig. Vooral in de koortjes, de gelaagdheid en de arrangementen.

“Ik heb altijd graag harmoniezang gedaan op mijn platen. Daar gaat echter heel veel tijd in zitten. Ik werkte in 1988 samen met Brian Wilson aan een nummer en hij is wat dat betreft mijn grootste held. Hij vertelde hoe ver hij ging om een bepaalde koorpartij op te nemen. Dat was echt bizar. Maar toen ik de jaren 70 de platen met ELO in de Musicland Studio’s in München opnam, kon ik er ook wat van. Sommige dingen klinken nu wel een beetje overdreven, maar indertijd moest het alleen maar meer en meer zijn.”

U heeft de elektrische gitaar niet in de koffer laten zitten. Elk nummer is zeer gitaar georiënteerd.


“Ik heb voor het eerst in mijn leven lol om gitaarsolo’s te spelen. Vroeger deden anderen dat. Maar nu speel ik die verrekte lastige solo van Roll Over Beethoven gewoon zelf. Daarom hoor je ook zoveel gitaar op From Out Of Nowhere. Het is heerlijk om die Gibson op zijn donder te geven. Het past ook bij de sfeer van deze plaat. Ik vind het een hele optimistische plaat. Wellicht de meest vrolijke die ik ooit heb gemaakt.”

Songbird van uw nieuwe plaat gaat over een koppeltje duifjes in uw tuin.

“Ze waren er opeens en ze hadden een nest gebouwd boven mijn keukenraam. En ik heb dagenlang gekeken hoe zij het nest bouwden, de babyduifjes eten en vliegles gaven. Echt binnen 10 dagen vlogen ze door de lucht. Het grappige is dat die jonge duifjes uiteindelijk terugkwamen om hun nest te bouwen. Meestal blijft een vrouw weg als ze vertrekt. Althans, dat is mijn ervaring. Maar deze vogels niet.” All My Love en Losing You gaan over verliezen. U bent 71 jaar dus verlies is wel iets dat regelmatig in uw leven voorbijkomt.“Ik heb nooit autobiografische teksten geschreven. Ik verzin verhaaltjes die soms wel zijn beïnvloed door wat mij is overkomen. All My Love kan gaan over mijn moeder, mijn vrouw en, uh……ik ben er doorheen. Haha! Op All My Love ben ik erg trots. Het is één van de betere liefdesteksten die van mijn hand is gekomen.”

Het is raar. U nam albums op met groothe- den zoals Roy Orbison, George Harrison, Del Shannon en Tom Petty. Mannen die ook uw vrienden werden. Zij zijn allemaal overleden. Waakt u wellicht een beetje over hun muzikale nalatenschap?

“Ach man, ja dat klopt wat je zegt. Het werden echt mijn vrienden. Ik kwam via Dave Edmunds in contact met George Harrison en voordat ik het wist, zat ik met hem in het vliegtuig naar Australië voor een vakantie. Zo ook met Tom en Roy. Hele lieve, zachtaardige en mellow mensen met enorm veel talent. Ik was altijd jonger dan zij, maar heb ze nu overleefd. Daarom ben ik nog altijd trots op datgene wat we met de Traveling Wilburys hebben gedaan. Toen was het gewoon een muzikaal geintje, maar zoveel jaren later is het onuitwisbare nalatenschap. Live spelen we nog altijd Handle With Care en in Amerika heeft Dhani Harrison de leadvocalen voor zijn rekening genomen. Ik had hem ook als voorprogramma meegenomen.”

Geen spijt dat u nooit op tour bent gegaan met die groep?

“Ik wilde wel en George zeker. Die had altijd de meest idiote ideeën. Dat komt ervan als je een Beatle ben. Dan kun je bijna alles maken. Hij had een idee om met een groot vracht- vliegtuig of schip langs vliegvelden in de hele wereld te vliegen of te varen met al onze apparatuur erin. Dan kwamen we ergens aan, gooide de klep van het vliegtuig of het schip open en zouden gaan spelen. Hilarisch!”

U heeft alles en iedereen geproduceerd, maar ook The Beatles. Jawel! Op YouTube staat een prachtige clip in de studio met Ringo, Paul en George waarin u vaak voorbijkomt.

“Tja, het is wel zo. Twee songs: Free As A Bird en Real Love. In het begon vond ik het erg spannend, angstaanjagend zelfs. Het was ook immens moeilijk om te doen. De stem van John Lennon was vastgeklonken aan de piano en die konden we niet los trekken. Ik moest een manier vinden om het werkbaar te maken. Paul kwam met het idee om als een soort van geestzanger mee te zingen, net onder de partij van John. En opeens kwam de zang veel beter en helderder tot zijn recht. Zo mooi.”

U heeft ooit gezegd absoluut geen popster te willen zijn. Alles draait om het liedje.

“Juist en zo is het nog altijd. De zoektocht naar de perfecte song kan heel gemakkelijk zijn. Soms komen ze binnen en heb je de song in een paar minuten zoals Mr. Blue Sky of Free Fallin met Tom Petty. Maar vaak ook ben je aan het zwoegen en valt opeens de juiste toon uit de lucht. Dan heb je zoiets van, waar zat je in Godsnaam.”

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws

Het concept BΔSTILLE

Bastille werkte zich met hun debuutplaat Bad Blood en de monsterhit Pompeii tot de eredivisie van de popmuziek. Acht jaar later presenteren de Engelsen het eerste conceptalbum. Met Give Me The Future gaan zanger Dan Smith en zijn mannen pas echt de uitdaging aan. Tijd voor een stevig onderhoud met deze charismatische meneer. Tekst: Jean-Paul…

Om deze content te kunnen zien heb je een Soundz Digitaal abonnement nodig.

Lees meer