JACK POELS KOMT THUIS

Soundz

 

 

Jack Poels is een man van dromen. Eentje maakt hij waar met zijn eerste soloplaat Blauwe Vear. Een album waar je niet op kunt hossen of uit je dak gaan. Het laat de Limburger zanger en songschrijver in volle bloei zien.

Tekst: Jean-Paul Heck

 

Al tijdens de opnames van het album van Vandaag (2000) hadden we het er even over. Poels maakte tijdens een interview van zijn hart geen moordkuil en liet weten dat hij best weleens een plaat in zijn uppie zou willen opnemen. Bij Rowwen Hèze kon hij weliswaar steeds meer van zijn ingetogen songs kwijt, maar zich volledig loskoppelen was niet mogelijk. De groei van Poels als songschrijver is altijd goed te volgen geweest. Op Water, Lucht en Liefde (1997) schitterde hij al met de slotsong Liefde. Opvolger Vandaag had de fantastische ballades November en het met Henny Vrienten geschreven Vader. Het werden geen, zoals het eerder geschreven De Peel In Brand, ijkpunten in het oeuvre van de groep. In de jaren daarna werden zijn teksten steeds meer retrospectief en nam hij zijn band op sleeptouw op prachtplaten als: Dageraad ( 2003) en Rodus & Lucius (2006)

 

Naakte eerlijkheid

Vorig jaar excelleerde Rowwen Hèze met het gelaagde album Voorwaartsch. Op vele vlakken het beste werkstuk van de Limburgers. Maar Blauwe Vear is Poels in al zijn naakte eerlijkheid. Het herbergt twaalf akoestische songs die hij samen met de Brabantse singer-songwriter Bart-Jan Baartmans en Doe Maar-gitarist Jan Hendriks opnam. Kale, uitgeklede liedjes die je meteen bij de keel grijpen. “Toen we klaar waren met Voorwaartsch, wist ik dat ik moest toeslaan. De tijd was rijp om dit te doen. Twee songs uit de sessies van die Rowwen Hèze-plaat zijn doorgeschoven. Als ‘N Kiend en Op en Neer. Daarna heb ik er in een recordtijd tien bij geschreven. Bart-Jan weet precies waar ik van hou. Alison Krauss, Jason Isbell, Steve Earle, muziek van dat soort artiesten. We hadden elkaar hiervoor ooit één keer ontmoet. Maar na de eerste sessie bij hem thuis in Boxmeer, reed ik ’s avonds al met twee opgenomen liedjes naar huis.” 

Vanaf dat moment was hij los. “Ik viel van het ene geluksmoment in het andere. Het is echt een akoestische luisterplaat geworden die je ook gewoon aan kunt laten staan.” Daarbij viel Poels vaak terug op de gitaarkwaliteiten van Baartmans en Hendriks. “Met dit soort geweldige muzikanten heb je weinig nodig om het mooi te laten klinken. Kijk, bij Rowwen Hèze is over alles nagedacht. Het moet overal goed klinken, in een stadion en op de radio. Maar nu kon ik gewoon gaan.”

 

Andere zang

Naast de beeldende teksten van Poels, valt vooral op dat hij anders zingt. Warmer, meer indringender en vaak ook lager. “De songs zijn opgenomen in een hectische periode dat ik veel speelde met de band. Dan kwam ik op dinsdag in de studio en dan zat mijn stem nog helemaal vast. Bart-Jan tipte mij om een toon lager te zingen. Maar het ook zittend te doen, met mijn hoofd schuin omlaag. “Dan gaat alles open staan”, riep hij. En ja, hij had gelijk! Het leek wel of er met een toverstafje werd gezwaaid. Ineens zat ik een prachtig bereik, waardoor mijn stem zo rustig en warm klonk. Ik heb altijd een beetje gezongen zoals Lemmy van Motörhead. Kop omhoog en kracht zetten. Maar vanaf dat moment zing ik nu altijd zo. Ook in de theaters met Rowwen Hèze.”

 

Persoonlijke teksten

Nog een opvallend element op Blauwe Vear zijn de persoonlijke teksten van Poels. Sowieso zijn handelsmerk, maar dit keer graaft hij nog wat dieper. “Ik had het daar in Utrecht met Leon Giesen [Holland America Lijn, 2004] over. Ik vertelde hem dit verhaal. Mijn zoon Jan ging vorig jaar naar Zuid-Korea en we hadden zijn afscheid op een zwoele zomeravond in de tuin gevierd met heerlijk koud bier. Een dag later vertrok hij in een blauwe Boeing van de KLM en precies die dag vond ik een blauw veertje. Leon herinnerde mij aan dat musje dat dood op de grond was gevallen toen Jan net was geboren en dat ik gebruikte in de song Vader. Ineens werd alles aangewakkerd. Het thema werd uitvliegen en weer thuis komen.”

 

Angsten overwonnen

Met zijn 62 jaar zegt Poels het vermogen te hebben om veel beter op zijn leven terug te kijken. “Het gemak waarmee ik nu schrijf en wat het doet met andere mensen, zegt mij veel. Een nummer zoals Zwoar en Breakbaar zegt veel over degene die ik was: Iemand met veel angsten: vliegangst, hoogtevrees en veel meer van die onberedeneerbare dingen. Maar die heb ik allemaal overwonnen. Nu kijk ik met een heel rustig gevoel terug op die periodes.”  Poels debiteert ook de nodige zelfspot. De song chaufeur gaat over zijn geringe spellingskwaliteiten op de lagere school. ‘Het woord chauffeur schreef ik altijd als ‘chaufeur’, simpelweg omdat ik maar één f hoor. Maar ik schrijf nog steeds alles op mijn eigen manier. Volgens Veldeke, de dialectvereniging hier in Limburg klopt er geen flikker van wat ik doe. Maar voor mij is dat de enige weg.”