Lori Lieberman, Dutch Connection

Soundz

Door: Eddy Veerman

De Amerikaanse singer-songwriter Lori Lieberman is bekend van de wereldhit Killing me Softly en kan daarnaast een indrukwekkend oeuvre overleggen. Met haar nieuwe album The Girl and the Cat voegt ze een nieuwe episode toe. Eentje met veel Nederlands bloed.

Lori Lieberman is een groot bewonderaar van de 3JS. Ze coverde zelfs hun nummer Watermensen. “Zoiets moois heb ik zelden gehoord”, liet ze de Volendammers weten voordat ze in 2013 haar eigen versie uitbracht. Ook het Nederlandse Matangi Quartet heeft een speciaal plekje in haar hart. “Ik ben onder de indruk van hun artisticiteit en passie.” Haar speciale connectie met Nederland heeft geleid tot een nieuw album met veel invloed van vaderlandse musici. Op The Girl and the Cat wordt zij begeleid door het Matangi Quartet, Jaap Kwakman op gitaar (3JS) en Matt Chamberlain op drums (Pearl Jam). De producent is Bob Clearmountain (Rolling Stones, Bryan Adams).

SHUT DOWN

“Ik kom sinds de jaren zeventig in Nederland en heb een band gekregen met veel artiesten én hun omgeving. Ze zijn regelmatig bij ons in LA te gast”, zegt de Amerikaanse, uitkijkend op het IJsselmeer in Volendam, dat ze ook met een reden bezoekt. Muziek maken blijkt als een magneet te werken op de 67-jarige Lieberman, geboren in LA en opgegroeid in Zwitserland. Toch stapte ze al eens voor langere tijdbewust uit de business. “De eerste keer was in de tijd dat mijn kinderen opgroeiden en de populaire muziek niet mijn soort muziek was. En toen Donald Trump tot president werd gekozen, had ik weer een shut down. Ik was verward, het was een donkere tijd en ik stopte met schrij- ven, net als andere Amerikaanse muzikanten. Opeens kreeg ik een bericht van de vrouw van Hennie Vrienten. Zij nodigde me uit voor een speciale verjaardag. Dat inspireerde me om toch iets te componeren en uiteindelijk kwam van daaruit het idee om iets met het Matangi Quartet, waarmee ik al eens had opgetreden, te gaan doen.”

EEN BEVRIJDENDE OMMEKEER

Het vormde de aanleiding tot haar zestiende album. De rookie van de vorige eeuw had toen al diepte in haar stem, maar nog geen gevulde rugzak. “Het leven is verdeeld in segmenten. Destijds zaten we in de machine- rie van de platenmaatschappij. Ik verloor mezelf daarin, had geen connectie met wie ik was. De managers legden altijd druk op. Toen de business veranderde, stapte ik eruit. Ik was folkartiest, maar discomuziek werd gedraaid. Toen ik er vijftien jaar later weer instapte, deed ik dat voor mezelf, om te gaan doen wat ík mooi vond. Als niemand er naar zou luisteren, was dat ook prima. Ik had echter kennelijk nog een fanbase en die groeide.”

De ommekeer werkte voor Lieberman bevrijdend. Weg van het grote geld, weg van de cijfers. “Het segment waarin ik me nu bevind, is het diepste tot nog toe, heeft veel meer betekenis. Ik ben moeder van wat oudere kinderen. Er is meer verdieping in mijn gevoel van spiritualiteit. Ik waardeer het leven meer en dat wat me dierbaar is. Ik moet ook zelf geïnteresseerd zijn in wat ik schrijf. Ik weet nog hoe geobsedeerd ik vroeger raakte door Joni Mitchell. Ik durfde me nooit te vergelijken met haar, maar probeerde Joni wel na te zingen. Maar ik wilde geen kloon zijn. Ik weet nog dat ze via een bevriende muzikant een keer een studio-opname van mij bijwoonde. Ik kon nauwelijks zingen en daar was ze, Dé Joni Mitchell.”

Vond je dit interessant? Dit en nog veel meer in de nieuwe editie van Soundz Magazine. Sluit hier supervoordelig jouw abonnement af!