Soundz Interview: Hans Zimmer

Uit Magazine

Door: Jean-Paul Heck

Vlakbij de restanten van de Berlijnse muur, in de glimmende Mercedes- Benz Arena, geeft Hans samen met artistiek producer Sandra Tomek en projectmanager Christoph Scholz een persconferentie. Vanavond speelt hij in deze arena het tweede concert van de tournee The World Of Hans Zimmer: A Symphonic Celebration, die voornamelijk door Duitsland gaat, maar ook nog even langs Spanje, Frankrijk en Nederland komt. De persmeeting is een exclusieve conferentie, waarbij maximaal vijftien journalisten aanwezig mogen zijn. Na een typisch Hollywood-fotomoment van Mr. Zimmer, voor een banner met zijn naam erop, is het tijd om vragen te beantwoorden. Hans oogt rustig, vriendelijk en verwelkomt iedereen hartelijk. Sandra vertelt dat deze show het gevoel moet geven dat we met Hans in de studio zitten. “Maar mijn studio ziet er niet uit als een studio”, reageert Zimmer. Hij vraagt zich af of hij moet vertellen waar de aankleding van zijn werkplek dan wél op is gebaseerd. “De looks zijn volledig geïnspireerd door een negentiende-eeuws Venetiaans bordeel.” De componist zegt dat muzikanten van de ruimte houden en er inspiratie door krijgen. De ruimte kenmerkt zich door de kleuren bordeauxrood en goud, die samen een warm gevoel in de raamloze kamer brengen. Denk: comfortabele fluwelen fauteuils en behang in barokstijl. Daartussen staat ook nog wat technisch apparatuur, want ja, “het blijft wel een studio natuurlijk”. Tijdens de eerdere tournee Hans Zimmer – Live on Tour (2016) stond de componist – ondanks zijn podiumangst – zelf ook op het podium en bespeelde hij onder andere banjo, elektrische gitaar en piano. Dit keer ‘leidt’ hij het concert ook, maar op een andere manier. Tijdens de muziekstukken uit verschillende films worden beelden afgespeeld van Zimmer, vanuit een rode fluwelen sofa in zijn studio. Hij geeft toelichting over de totstandkoming van composities. In een van de videoboodschappen kondigt hij dirigent Gavin Greenaway aan en vraagt om een applaus. “Ik ken hem van jongs af aan. Hij heeft veel dingen voor me gedirigeerd en een bijzondere connectie met het orkest. Hij bespéélt het.”

PODIUMVREES

We vragen ons af of deze veranderde podiumrol iets te maken heeft met zijn podiumvrees. “Nee, nee, nee, nee”, ontkracht hij meteen. “Het voelde als een goed idee om te kijken of zo’n show ook zou werken zonder mijn fysieke aanwezigheid.” Hij voelt dus geen behoefte om vanavond het podium op te gaan? Hans lacht en kijkt wat hulpeloos om zich heen naar Sandra en Christoph, zegt dan vaag ‘nee’ en gaat snel verder met de volgende vraag. “Wanneer je lang aan een angst vasthoudt, raak je eraan verslaafd”, zegt de filmcomponist vervolgens. In het begin van de vorige tour vond hij het nog doodeng, zo op het podium. “Toen realiseerde ik me dat adrenaline juist de beste drug is die je kunt hebben.” En bij verslaving hoort natuurlijk ook toegeven. Later op de avond, tegen het einde van de show, zal Hans dan ook tóch even het podium oplopen. Op een groot scherm achter het orkest zien we hem vol concentratie Time spelen, de indrukwekkende soundtrack van Inception. Halverwege het nummer begint het orkest langzaam mee te spelen en komt Hans, solerend op een elektrische gitaar, het podium op. Een magische en verrassende afsluiter. Helaas, is dit wel de enige show waarbij Zimmer in levende lijve aanwezig is.

DICTATOR

Hans blijkt zeer betrokken te zijn geweest bij elke stap in deze productie. Sandra: “We zouden dit niet zonder hem kunnen, hij weet precies hoe de muziek moet klinken.” Hij is natuurlijk ook degene die het meeste van de muziek afweet, maar Hans probeert niet als een ‘dictator’ over te komen. De componist begint te lachen. “Ik weet nog dat Sandra zei: ‘Hans, we gaan over het budget heen. De show is veel te lang, je moet er echt wat uithalen.’ En nog geen minuut later: ‘Oh, trouwens, zou je er nog dat ene gave muziekstuk uit Gladiator aan willen toevoegen? Dat vind ik zo mooi!’.” De film op de setlist waar hij het langst aan heeft gewerkt is The Dark Knight-trilogie. “Toen ik met de compositie voor Batman Begins (2005) startte, wist ik nog niet dat er meerdere films zouden komen, totdat regisseur Christopher Nolan de studio binnenkwam en vertelde over zijn idee voor een vervolg.” Dat werd een trilogie, met The Dark Knight (2008) en The Dark Knight Rises (2012). Al met al werkte de twee dus heel wat jaren samen. Volgens Hans is het fijn samenwerken met regisseurs als Nolan, die ook het script van hun film schrijven. “Dat helpt me wanneer ik vastloop tijdens het componeren, hij heeft dan op iedere vraag het antwoord. Verder belangrijk: de deadline. Zonder deadline, schrijf ik niks.” Hans schrijft ook weleens een soundtrack voor een videogame, zoals Call of Duty: Modern Warfare 2. “Videogames zijn wat ingewikkelder, daar mis ik een grote brok aan informatie. In films weet ik altijd wie de protagonist is: dat is de hoofdpersoon. Bij een videospelletje is de gamer de protagonist, dus ik weet dan niet precies voor wie ik het schrijf. Dan schrijf ik het voor mezelf.”

UNIVERSEEL

De muzikantenclub die meedraait met The World of Hans Zimmer is zeer gevarieerd. De een is afkomstig uit Venezuela, de ander uit London, Wenen, Colombia, Roemenië of Australië. Zimmer vindt het idee van een band geweldig en vooral als die zo groot kan zijn. “In de muziek is iedereen een immigrant”, zegt hij. “Hoe meer immigranten, hoe beter. Muziek is als een universele taal, waarbij het niet uitmaakt waar je vandaan komt. Iedereen hoort erbij en vindt er zijn thuis.” Het symfonisch orkest, dat de hele tour mee gaat, bestaat uit maar liefst zeventig instrumentalisten. “Ik blijf het zeggen: ik ben bang dat orkesten zullen verdwijnen. De filmindustrie draagt enorm bij aan het in stand houden van orkestrale muziek, dat is misschien wel het enige goede aspect aan Hollywood. Ik zie het als mijn plicht om het symfonieorkest te promoten.” Hans Zimmer was zelf drie jaar oud toen hij zijn eerste orkestuitvoering bezocht. Dit vond plaats in zijn geboorteplaats Frankfurt. Het was liefde op het eerste gezicht. Zijn moeder, pianiste Brigitte Zimmer, nam hem al jong mee naar concerten. Het lijkt voor de hand liggend dat zij hiermee de toon voor het muzikale leven van haar zoon zette, maar dat kwam volgens hem nóg meer door zijn vader, Hans J. Zimmer. Thuis had het gezin een klarinet liggen, waar zijn pa geen fatsoenlijke noot uit kreeg. Toch bespeelde hij het instrument met groot enthousiasme. Toen zij samen een concert in Frankfurt bezochten, waar een strikte dresscode gold (pak met stropdas), maakte zijn vader hem ervan bewust dat muziek altijd speels en inventief moet zijn. “Het was echt een ervaring om zo’n heel orkest te zien. Dat overrompelende wil ook overbrengen met onze show.