Iggy Pop: “Don’t call me Iggy”

Nieuws

Iggy Pop, de man die gered is door David Bowie, een levende legende is geworden en de punk wereld op zijn kop heeft gezet. Wij hebben hem geïnterviewd over zijn wilde leven, jeugd en meer! 

Een plaat die ‘Free’ heet en opent met ‘I wanna be free’ als een soort motto. Dat nodigt natuurlijk uit om te vragen: waarvan dan?

Who’s beating me up, right?“ De langste stilte van het gesprek valt. “Dat is persoonlijk. Het enige wat ik erover kan zeggen, is dat ik geloof dat mensen zelf wel invullen waar zij vrij van willen zijn als ze dat nummer horen. Ik heb het opgenomen met dezelfde track als dat gedicht van Dylan Thomas. Die muziek is zó mooi dat ik die eigenlijk niet wilde begraven onder al die woorden. Maar ik wist nog helemaal niet wat ik er dan mee moest. Op een dag heb ik dit in een kwartiertje opgenomen, in andermans studiotijd. Ik heb twee keer naar het stuk geluisterd en wist dat er alleen wat woorden daar, daar en daar moesten komen. Toen heb ik gewoon mijn mond geopend en gezegd wat me die dag op het hart lag. Ik voelde me gevangen. Maar zoals ik zeg: het is persoonlijk.” Hard lachend: “Ik heb wel vooruitgang geboekt sinds die dag. Vrijheid is ook maar relatief. Ik heb allerlei trucjes om mezelf dat aan het verstand te brengen. Een cabrio helpt bijvoorbeeld heel erg: als je het dak opendoet, is het ineens… Freeee.”

Je kreeg de bijnaam ‘Iggy’ toen je 19 was, maar in de credits van dit album staat je geboortenaam: James Newell Osterberg Jr. Is het tijd om weer James te worden?

“Tot het begin van deze eeuw schaamde ik me voor die bijnaam, om eerlijk te zijn. ‘Don’t call me Iggy’, zei ik altijd tegen mensen. Ik herinner me nog dat een meisje voor de eerste keer keihard Iggy schreeuwde toen we seks hadden: ‘IGGY, IGGY, IGGY!’ Dat vond ik verschrikkelijk. Het voelde alsof ik eraan vastzat, maar sinds een jaar of twintig is dat niet meer zo. Misschien zijn er wat planeten verschoven of zo. Nu zeg ik tegen mensen dat ze me Iggy moeten noemen, alleen mijn vrouw noemt me Jim. Ik ben er niet zoveel mee bezig, reageer vooral op wat andere mensen doen. Zo kreeg ik de bijnaam in eerste instantie ook. Ik werkte in een platenzaak en mensen begonnen me Iggy te noemen om me te pesten. Onbewust heb ik me die naam eigen gemaakt. Destijds deed ik ook al domme dingen. Als ik moest drummen, trok ik een Superman-kostuum aan en als we voor honderd man in een bar speelden, slingerde ik aan een touw het podium op. I was going for it. Destijds reageerde de gemiddelde Amerikaanse rockfan op mijn naam alsof hij een kakkerlak zag: ‘Iggy, bah!’ Later veranderde dat in: ‘Iggy, yeah!’ Dingen veranderen. Dat is oké.”

Toen je veertien was, werd je door je klasgenoten verkozen tot de leerling die de meeste kans had om te slagen in het leven. Als je nu terugkijkt op je carrière, vind je dan zelf dat het een succes is geweest?

“Volgens mij heb ik tot nu toe min of meer het succes bereikt dat past bij wie ik ben en wat ik kan. Op een gegeven moment heb ik geaccepteerd dat er mensen zijn die nu eenmaal meer talent hebben dan ik. Aan de andere kant zijn er ook heel veel mensen met minder talent, in ieder geval binnen mijn werkveld. I’ve done about right, maar zo voel ik me pas een paar jaar. Het is prima dat iemand anders beter kan zingen dan ik, maar voor de manier waarop ik kan zingen, heb ik het best goed gedaan. Het kan altijd beter, maar het had vooral véél slechter gekund.”

Je leest het hele interview met rockmusicus Iggy Pop in de nieuwe Soundz Magazine!