Hurricane van Bob Dylan | Hitjescollege

In deze ‘muziekles’ van Hitjescollege duiken we in Hurricane van Bob Dylan. Waar gaat dit nummer eigenlijk over? Lees verder!

Naast dat Bob Dylan een geweldige muzikant, poëet, schrijver en componist is, heeft hij ook altijd gestreden voor de rechten van minderheden. Een van de nummers waarbij dit nadrukkelijk naar voren komt is ‘Hurricane’. Dus ga er maar goed voor zitten want here comes the story of the Hurricane! Dit protestnummer is geschreven naar aanleiding van de gevangenneming van Rubin “Hurricane” Carter, een strafzaak die besmeurt is met misstanden en racisme.

Carter

Voordat we ingaan op het nummer eerst een beetje voorgeschiedenis. Carter en een man genaamd John Artis werden ervan beschuldigd in 1966 een drievoudige moord te hebben gepleegd in de Lafayette Grill in Paterson, New Jersey. Gezien hun donkere huidskleur hadden Carter en Artis geen schijn van kans en werden zij gevangen gezet. In de gevangenis begon Carter te schrijven aan zijn biografie, waarin hij vast bleef houden aan het feit dat hij onschuldig was.

Omdat Carter wist dat Dylan erg betrokken was bij de Afro-Amerikaanse burgerrechtenbeweging besloot hij om Dylan een exemplaar van zijn biografie op te sturen. Nadat Dylan deze gelezen had was hij dusdanig onder de indruk dat hij Carter in 1975 opzocht in de Rahway State Prison in New Jersey. Na deze ontmoeting begon Dylan met het schrijven van een van zijn weinige protestliederen, alleen wist hij niet hoe hij moest beginnen. Hij koos ervoor om van het nummer een volledig verhaal te maken.

Filmscript schrijfstijl

Om deze reden is het begin van het nummer net alsof je een script voor een film of voorstelling leest: “Pistol shots ring out in a barroom night” “Enter Patty Valentine from the upper hall” “Here comes the story of the Hurricane”. Gaandeweg het schrijven kwam Dylan in enkele verhitte juridische discussies terecht, zo was het Patty Valentine die een rechtszaak aanspande tegen Dylan omdat ze van mening was dat ze verkeerd afgeschilderd werd in het nummer. Ook bevat het nummer een paar feitelijke onjuistheden en is het hier en daar wat aangedikt.

Desondanks zette Dylan het nummer op zijn album ‘Desire’ in 1976 en maakte hij de zaak van Carter zo bekend bij een groot publiek. Leuk maar hoe eindigt het voor Carter en Artis? Nou het verhaal heeft een happy ending want in 1985 oordeelde rechter H. Lee Sarokin dat Carter en Artis geen eerlijk proces gehad hebben en dat hun veroordeling meer gestoeld was op basis van racistische vooroordelen dan op feiten.

Lees meer van @hitjescollege

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws

The Underground | Frimout

In 2012 begint de Nederlandstalige band Frimout rond frontman Stef Willems aan hun missie: met eigen Nederlandstalige popmuziek de Vlaamse muziekwereld veroveren. Hun swingende popsongs

Lees meer