Het geweldige geheim van Ghost

Concertverslag

Het grote geheim van Ghost mag dan wel ontrafeld zijn, toch blijft de groep rondom Tobias Forge één van de meest spraakmakende muziekprojecten van de afgelopen jaren. Noem ten slotte nog één band die satanische metal, classic rock en foute pop op nagenoeg perfecte wijze met elkaar weet te vermengen? Juist: dat gaat niet, en daarmee is en blijft Ghost een fenomeen in de rockmuziek. Dat onderstreepte de Zweedse band nog maar eens tijdens een bijna drie uur (!) durende show in een uitverkocht AFAS Live.

Een concert van Ghost is altijd al een ervaring op zich geweest. Het prachtig vormgegeven decor met gebrandschilderd glas, kerkbankjes, trappen, hekjes, kandelaars en bloemstukken geeft
je al meteen het gevoel alsof je ergens in Italië een Heilige Mis aan het bijwonen bent. Ghost doorbreekt al jaren alle conventies met hun unieke productie, maar deze tour doen ze er zowaar nog een schepje bovenop met vuurwerk, ludieke verkleedpartijen, choreografische dansjes en zelfs confetti.

Het lijkt alsof Tobias Forge hiermee een duidelijk signaal wil afgeven: wij maken misschien metal, maar noem ons alsjeblieft géén metalband. Dat wordt eigenlijk al vanaf de eerste seconde duidelijk. Onder Gregoriaanse zang lopen er acht Nameless Ghouls (naamloze geesten) het witte podium op. Ze dragen enge zilveren maskers zonder gezichtsexpressie en zwarte kostuums. Wie ze zijn, weet geen mens, maar ze gedragen zich als een stel onderdanige idioten die maar naar één man luisteren.

Die man luistert naar de naam ‘Cardinal Copia’, de spirituele opvolger van Papa Emeritus, de baas van de vorige generatie Ghost. Geen duistere antipaus met enge mijter dit keer, maar een Italiaans lijkende priester in kardinaalstenue. Grootste verschil: met Cardinal valt wél te lachen. Over het snoeiharde nummer Mummy Dust: ,,Dit nummer is zó hard, dat je billen ervan gaan wiebelen. Wie houdt er nou niet om zijn billen te laten wiebelen? Iedereen toch?”

Ondanks de wissel van de wacht blijft Ghost onmiskenbaar Ghost. Bij opener ‘Rats’ hoort de AFAS Live alles wat de band zo groot heeft gemaakt: vette gitaarriffs, een meeslepend refrein, melodieuze gitaarsolo’s en natuurlijk die geheimzinnige teksten die balanceren tussen de dood en het leven en depressie en optimisme. Cardinal stuurt zijn troepen als een opperbevelhebber aan, en geeft ze van katoen als ze ook maar één keer te veel de aandacht opeisen. ,,Nee Ghoul, dit is niet de bedoeling!”

Slaat Ghost in al zijn stupiditeit niet een beetje door? Ja, soms wel. Het akoestisch blokje met de nieuwe nummers ‘Witch Image’ en ‘Pro Memoria’, met alle Ghouls hurkend op een trapje’, slaat werkelijk helemaal nergens op en is muzikaal geen moment spannend. Cardinal Copia weet zich zonder alle bombast en hectiek geen raad en laat hier onbedoeld merken niet de beste zanger te zijn.

Ook het grappig bedoelde stukje waarin de zanger alle acht de Ghouls introduceert (here is… Ghoul!) duurt bijna twintig minuten (!) en daarmee véél en véél te lang. Het zorgt er zelfs voor dat het eropvolgende Dance Macabre (met dat heerlijke ABBA-refrein) een beetje doodslaat. AFAS Live lijkt door die martelgang van zojuist tot slaap gesust.

Het is een jammerlijk slot van een voor de rest fantastisch optreden, waarbij Ghost helemaal niets aan de verbeelding heeft overgelaten. De band is door alle publiciteit misschien niet meer gehuld in die waas van geheimzinnigheid, toch blijft diens talent en muzikale veelzijdigheid van absolute klasse. Volgend jaar brengt Ghost weer een nieuw album uit, en dan is de band zonder twijfel klaar om alle grote festivals in Europa te headlinen.