Grunge-iconen brengen Ziggo Dome dan toch tot euforie na stemproblemen (*****)

De heropstanding van Pearl Jam

“Liefde, liefde, liefde”. Dat waren de laatste woorden van Eddie Vedder in de Ziggo Dome gisteravond. Pearl Jam speelde er een concert dat voor de band even speciaal was als voor het uitzinnige publiek. “We wilden niet vertrekken voor we nog één Europese show hadden gespeeld”, zei de frontman. Roadies werden het podium opgehaald, kinderen van bandleden kwamen meedansen, er werd geknuffeld én gerockt. Dit was de heropstanding van Pearl Jam.   

door Wim Wilri

foto’s: Ans van Heck

“Jeff Ament heeft zijn hotelkamer naast de mijne. Toen hij me vanochtend hoorde opwarmen dacht hij: “we’re fucked!” Eddie Vedder kon er zelf mee lachen. Meer dan een week lang moest Pearl Jam optredens afzeggen omdat de stem van de zanger weg was, na hitte en rookintoxicatie in Parijs. Ook de eerste Ziggo sneuvelde. “Ik snap wat voor gewicht dat met zich meebrengt. Mensen reizen van ver om ons te zien. Zondag had ik écht nog altijd geen stem.” 

Maar die werd gisteren gelukkig wel gevonden. Pearl Jam speelde een unieke set als een drietrapsraket. Er werd zachtjes opgewarmd. Alle bandleden zaten op een stoeltje. ‘Nothing As It Seems’ en ‘Off He Goes’ kregen een vuurdoop en werden op de tast gespeeld. Eddie slokte nog wat van zijn thee. De zoektocht eindigde met ‘W.M.A.’, een song die sinds ’93 niet meer in Europa gespeeld was. “Ik wil dokter Marco uit Amsterdam bedanken om me mijn stem terug te geven”, straalde Eddie Vedder. Er kwam een foto getoond met de keel wijd opengesperd. “Als ik hém een week geleden al was tegengekomen hadden we niets moeten schrappen…” 

Stuiteren

Bij ‘Why Go’ en ‘Even Flow’ verdwenen de donkere gedachten. Deze band wilde o zo graag vonken. Mike McCready (in Stranger Things-shirt) stuiterde over het podium, Jeff Ament dook in zijn bas. De zanger voelde die elektrische schok en nam het gretig aan. Ook hij liet alle remmen los. ‘Better Man’, met een stukje ‘Beast of Burden’ (The Rolling Stones) in verwerkt, was een magisch moment. Niemand zat nog op zijn stoeltje, ook niet in de zaal. “Ik kan mijn stem nu zoveel pijn doen als ik wil, ik moet een maand lang niet meer zingen”, grijnsde Ed. ‘Given To Fly’ en ‘Porch’ waren pareltjes. Er werden twee aparte covers gespeeld. ‘Black Diamond’ van Kiss met drummer Matt Cameron als zanger en ‘Purple Rain’ van Prince (overal lichtjes!) in duet met de meegereisde Josh Klinghoffer. Stone Gossard trad naar voor en zong ‘Mankind’. Om de stem van de frontman toch een beetje te sparen. 

Zaallichten aan

Voor alle duidelijkheid: Eddie Vedder bleef uitstekend bij stem, 140 minuten lang. In de bisronde ging de zanger finaal los. Hij trok een fles wijn open, haalde de hele crew het podium op en zette huilend als een wolf een diabolisch ‘Do The Evolution’ in. ‘Alive’ volgde en de hele Ziggo werd één met de band. “We gaan het halen”, grijnsde Eddie Vedder, de finishlijn in zicht. De zaallichten gingen aan om niet meer te doven. “I’m still aliiiive!” Dit was een perfecte symbiose tussen band en publiek. Wat een ontlading. Bij ‘Indifference’ werd een Oekraïense vlag over de monitor gedrapeerd, en nog had Pearl Jam er niet genoeg van. Voor een kolkende massa werd ‘Rockin’ in the Free World’ (Neil Young) ingezet. Kinderen van de bandleden kwamen mee op het podium dansen. Mike McCready ramde zijn gitaar in stukken uit elkaar en zette zijn kroost in zijn nek. Het bier vloog door de zaal.

Knock-out in de laatste ronde. Pearl Jam kwam, speelde en overwon. De hele Ziggo ging al dansend naar huis

Eddie Vedder – Pearl Jam | Verhalen van de redactie

Dossier Blokhuis | Ten van Pearl Jam

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws