Interview: Beck Hansen Goes Electric

Nieuws

Alleskunner Beck in een muzikaal hokje plaatsen is ondoenlijk. Al decennialang zweeft de Amerikaanse singer-songwriter tussen verschillende rock- en americana genres, waarbij hij zijn fans altijd weet te verrassen. Op zijn nieuwe album Hyperspace tovert hij een nieuw konijn uit zijn hoge hoed. Hij bewandelt onder de productionele hoede van Pharell Williams een voor hem nog kakelvers pad: de elektronische muziek.

Sommige artiesten zijn altijd relevant, zonder ooit echt met de muzikale hype van het moment mee te gaan. Beck is daarvan een goed voorbeeld. De multi-instrumentalist uit Los Angeles tikt komend jaar de vijftig aan en is sinds het begin van de jaren negentig een artiest die zichzelf voortdurend heruitvindt. Van zijn doorbraakalbum Mellow Gold (1994), met daarop de alternatieve meezinger Loser, tot het op pop en hiphop gedreven Odelay (1996) naar het cinematische Midnite Vultures (1999) of het beklemmende Modern Guilt (2008): Beck is vooral altijd Beck.

TWEE GRAMMY’S

Na zijn flirt met eighties-pop en psychedelische rock op Colors (2017), waarvoor hij twee Grammy’s binnensleepte, besloot Bek David Campbell, de naam die in het paspoort van de Amerikaan staat, voor zijn nieuwe plaat weer uit een totaal ander vaatje te tappen. Op Hyperspace, alweer de veertiende studioalbum-release, omarmt Beck de wereld van de elektronica, al was dit voor hem een kleinere stap dan gedacht. “Ik heb altijd al veel elektronische muziek gemaakt”, vertelt hij vanuit New Orleans, waar hij voor een paar shows is neergestreken. “Maar ik heb die nooit uitgebracht. Ik heb elektronische muziek altijd fascinerend gevonden en altijd al eens een plaat willen maken, waarbij het de basis vormt. Maar op een of andere manier is het er eerder nog nooit van gekomen.”

EEN PROCES VAN JAREN

Beck is een man die ideeën graag laat groeien. Zijn vorige album Colors zat naar eigen zeggen al meer dan 15 jaar in zijn hoofd, voordat hij de tijd rijp achtte om de opgebouwde inspiratie en ambitie daadwerkelijk om te zetten in concreet werk. “Ik geloof dat ieder muziekstuk dat een artiest maakt al een heel leven ergens in zijn of haar hoofd rond- spookt”, legt hij uit. “Mijn goede vriendin Sia vertelde onlangs dat ze haar grootste hitin twee uur schreef, maar dat de geestelijke basis voor het nummer een proces was van vele jaren. Een creatieve, momentum explosie wordt ingeleid door heel veel factoren: levenservaring, hartzeer, schrijfroutine of frustratie. Alles wat je meemaakt, draagt bij aan jouw manier van songwriting of muzikale keuzes. Soms duurt het simpelweg lang om een bepaalde sound te ontwikkelen en je moet het geduld kunnen opbrengen om dat te accepteren.” Hyperspace is volgens Beck daar wederom een goed voorbeeld van. De verkenningstocht om daadwerkelijk een elektronisch gedreven album te maken, begon namelijk al aan het einde van de vorige eeuw. “Ik dacht: als ik het ooit doe, moet het met Pharell Williams zijn. Maar in die tijd was ik veel te verlegen om hem daarvoor te vragen. Pas toen we elkaar jaren later persoonlijk leerden kennen, hebben we wat ideeën uitgewisseld en is het in mijn hoofd gaan groeien. Dat de daadwerkelijke samenwerking nu pas is gebeurd, voelt enerzijds als een gemiste kans, maar aan de andere kant hadden we destijds misschien een heel andere plaat gemaakt dan nu. Misschien moest het gewoon zo zijn.”