‘Goedheiligman’ Knopfler laat zijn gitaren ouderwets janken

Concertverslag

Na de release van zijn negende soloalbum Down The Road Wherever, strijkt Mark Knopfler weer neer in de Ziggo Dome. Hoewel het woord pensioen regelmatig valt, weet de Schotse gitarist niet van ophouden. Gelukkig maar.

Een uitverkocht Ziggo Dome wacht smachtend op Mark Knopfler. De gitarist, die furore maakte met Dire Straits, komt rustig het podium opgelopen. Hij glimlacht, zwaait naar links en rechts en neemt plaats midden vooraan op het podium. Geef hem een plakbaard en een mijter en hij zou zo door kunnen gaan voor Sinterklaas. Een vriendelijke, soms norse heiligman die het publiek vol verwachting laat zien wat hij in petto heeft. Tientallen cadeautjes die één voor één worden uitgepakt.

Elk geschenk van de goedheiligman wordt met open armen ontvangen. Dire Straits-fans kunnen hun hart ophalen aan klassiekers als Once Upon A Time In The West, On Every Streeten Romeo and Juliet.‘You and me, babe, how about it?’ Het echoot door de zaal, waarbij duidelijk wordt dat het gros van publiek toch echt voor de gouwe ouwe platen komt.

Over Knopflers zang valt weinig te zeggen, vooral omdat het daar tijdens deze avond niet om gaat. Zijn zang is nooit van hoogstaand niveau geweest, het is zijn gitaar die hij continu laat zingen. Zelf mompelt hij zich door alle teksten heen. Het enige ‘foutje’ maakt hij tijdens Sailing To Philadelphia, waar hij ook de tekst van James Taylor voor zijn rekening neemt. Dat had hij beter aan een van zijn bandleden kunnen overlaten.

Hoewel de tour de naam van zijn nieuwe album draagt, wordt er amper verwezen naar Down The Road Wherever. Alleen My Bacon Roll(‘S’cuse me, have you got my roll?’) en Matchstick Manzijn afkomstig van zijn meest recente album. Laatstgenoemde plaat vertelt het verhaal over een liftende Knopfler tijdens eerste kerstdag. “En toen stond ik daar in the middle of nowhere”, vertelt hij. “Midden op een rotonde met mijn gitaar. De zon scheen, er was een strakblauwe lucht en overal lag sneeuw. Maar geen auto op de weg.” Tsja, zelfs grote namen hebben soms wel eens pech.

Een van de hoogtepunten van het optreden is het nummer Heart Full of Holes. Door de sublieme uitvoering, vooral door saxofonist Graeme Blevins, kun je een speld horen vallen. De intieme sfeer die Knopfler en band neerzetten tijdens dit nummer is knap, vooral in een grote zaal als de Ziggo Dome. Aan het einde van de avond zit de sfeer er pas echt in wanneer Knopfler zijn show afsluit met Money For Nothingen Brothers in Arms. Zijn gitaar schuurt en jankt. Kippenvel gegarandeerd.

Mark Knopfler bewijst opnieuw dat hij de komende jaren nog prima vooruit kan. Oké, waarschijnlijk wel zittend vanaf een krukje, maar behalve zijn gitaar heeft hij verder niet veel nodig. Zonder enige moeite neemt hij het publiek mee op reis, langs zijn oude en nieuwe soloplaten en natuurlijk de hits van Dire Straits. Om traditiegetrouw af te sluiten met zijn paradepaardje Going Home van de film Local Hero. Het perfecte toetje bij een perfecte avond. Dank u Sinterklaasje!